Συνάντηση της Ελένης Τζιώγα με τη Μάρα Ράκα: «Η αθωότητα κάποια στιγμή χάνεται ανεπιστρεπτί και μαζί της χάνεται ανεπιστρεπτί και η ξενοιασιά...»

   

Μέσα από τη στήλη «Ερωτοαποκρίσεις» με τη Μάρα» ξεκινώ ένα ταξίδι γνωριμίας χωρίς κάποιον ειδικό προορισμό. Με μεγάλη μου χαρά, θέλω αυτή η στήλη, να φιλοξενεί ανθρώπους ανεξαρτήτου ηλικίας, χρώματος, επαγγέλματος και προσωπικών πιστεύω. Ανθρώπους ατόφιους που νιώθουν ότι έχουν αυτό το κάτι για να μεταδώσουν στους υπόλοιπους μέσα από τις απαντήσεις τους. Οι ερωτήσεις δε θα είναι πάντα οι ίδιες αλλά ανάλογα με τον εκάστοτε άνθρωπο που θα συναντώ στην πορεία μου.

 

Συνοδοιπόρος μου στο σημερινό ταξίδι, η Ελένη Τζιώγα.  

  

ΕΛΕΝΗ ΤΖΙΩΓΑ

Ποιήτρια

 

 

 

Κυρία Τζιώγα καλώς ήρθατε στις "Ερωτοαποκρίσεις".

Καλώς σας βρήκα, με χαρά!

 

Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στο Λαγκαδά της Θεσσαλονίκης. Τι θυμάστε πιο έντονα από τα παιδικά σας χρόνια;

Οι πιο έντονες αναμνήσεις μου είναι η “μυρωδιά” του καλοκαιριού, που αν και παραμένει ανεξίτηλη στην μνήμη μου, δεν ξαναβρήκα την ίδια ποτέ από τότε, αν και ακολούθησαν πολύ όμορφα και υπέροχα καλοκαίρια στην ενήλικη ζωή μου, αλλά με τελείως άλλη “μυρωδιά”. Ένα ακόμη γεγονός που μου έμεινε έντονα χαραγμένο στην μνήμη και σε κάποιο βαθμό με επηρέασε ως άτομο, είναι ο θεσμός της πυροβασίας, τα Αναστενάρια του Λαγκαδά. Με εντυπωσίαζε και με μάγευε ως μικρό παιδί αυτή η υπεράνθρωπη ικανότητα, του να  περπατά κανείς στην φωτιά και να μην καίγεται. Θεωρούσα από παιδί, ότι και μεταφορικά, ενυπάρχει στον άνθρωπο αυτή η δυνατότητα, να φλέγεται δηλαδή αλλά να μην καίγεται. Αυτό με έκανε να μην αποφεύγω τις μεγάλες πυρκαγιές στην ζωή μου, όπου και διαπίστωσα ότι μπορώ να γίνω μεταφορικά πάλι μιλώντας… Αναστενάρισα.

 

Μιλήστε μας λίγο για σας σαν άνθρωπο.

Πολυεπίπεδη θα έλεγα. Εύκολη αλλά και δύσκολη. Άνθρωπος με αντιφάσεις και διάφορα πρόσωπα δηλαδή. Υπερκινητική και παθιασμένη με την ζωή. Οι μεγάλες μου αγάπες είναι οι αγαπημένοι μου άνθρωποι, που είναι το Α και το Ω στην ζωή μου. Από εκεί και πέρα αγαπώ παιδιόθεν και ασίγαστα το διάβασμα και αγαπώ επίσης πολλά είδη μουσικής. Τα τελευταία χρόνια έχω αδυναμία στην κλασσική, ιδίως την μπαρόκ μουσική, την τζαζ και τα μπλουζ.

 

«Τ’ Ανείπωτα» από τις εκδόσεις Ελκυστής. Πώς νιώσατε κρατώντας στα χέρια σας την πρώτη ποιητική συλλογή σας;

Η αλήθεια είναι ότι ένιωσα πολύ περίεργα, όπως φαντάζομαι θα νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Είχα πάντα φίλους που γράφουν και με παρότρυναν να γράψω κι εγώ, αλλά για κάποιο λόγο αρνιόμουνα πεισματικά να το κάνω ή αν έγραφα κάτι, μετά το αποκήρυττα αμέσως. Το θέμα αυτό της ποίησης ήταν κάτι που ξεπήδησε ξαφνικά, απότομα και κατακλυσμιαία, τόσο που δεν μπορούσα πια να το αρνούμαι. Έτσι γράφτηκε η πρώτη συλλογή «Τ΄ΑΝΕΙΠΩΤΑ».

 

Ποιο ρόλο έχει η ποίηση στην προσωπική σας ζωή;

Τώρα πια είναι ένας δυναμικός τρόπος έκφρασης  προς τα έξω, μύχιων σκέψεων και συναισθημάτων, που δεν βρίσκουν άλλο μέσον για να εκδηλωθούν. Παίρνουν δηλαδή σώμα και μορφή.

 

Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με τη γραφή;

Όπως προείπα ο κοινωνικός μου περίγυρος αποτελείται από άτομα που ασχολούνται με την γραφή. Εγώ από τα μικράτα μου διάβαζα πάντα πάρα πολύ. Η ποιητική γραφή προέκυψε συγκυριακά, με την αρχή του εγκλεισμού της πανδημίας. Αυτό έχει λογική γιατί οι εσωτερικές φωνές μας για να ακουστούν, θέλουν απόλυτη ησυχία και απομόνωση. Να σκύψει κανείς μέσα του και να δει τι υπάρχει θαμμένο και να το ανασύρει στην επιφάνεια. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει πριν, ίσως γιατί πάντα βρισκόμουν περιτριγυρισμένη από πολύ θόρυβο.

 

Από πού αντλείτε συνήθως την έμπνευσή σας;

Η έμπνευσή μου είναι ερεθίσματα που δέχονται οι αισθήσεις μου από στιγμές απλές ή σπουδαίες, γεγονότα σημαντικά ή σημαίνοντα, πρόσωπα υπαρκτά ή μυθικά, ιστορίες αληθινές ή φανταστικές, εικόνες άσχημες ή πανέμορφες, μυρωδιές καταγεγραμμένες στην μνήμη που επανέρχονται με μια αφορμή στο παρόν, αγωνίες, επιθυμίες, φόβοι και αγάπες της ζωής μου περασμένες, παρούσες και μέλλουσες. Με δυο λόγια από τις αισθήσεις και τις σκέψεις.

 

Πώς νιώθετε κάθε φορά που αποτυπώνετε με λέξεις στο χαρτί αυτό που πηγάζει από μέσα σας;

Είναι επώδυνη η γραφή της ποίησης, κάθε ποίημα είναι και μία οδυνηρή γέννα, που μετά τις ωδίνες, νιώθεις μία εξάντληση αλλά και μία απέραντη ανακούφιση, γαλήνη και αγαλλίαση.

 

Ποιες είναι αυτές οι «ιδιαίτερες στιγμές» που σας ωθούν κατά διαστήματα να δημοσιεύετε ποιήματά σας στο διαδίκτυο πριν ακόμη εκδοθούν;

Δεν είναι “ιδιαίτερες στιγμές”, είναι άποψη. Λέγεται ότι ο Καβάφης, ο οποίος δεν είχε εκδώσει ο ίδιος κάποια ποιητική συλλογή, παρά μόνο δημοσίευε τα ποιήματά του ένα - ένα σε εφημερίδες και περιοδικά, τα τύπωνε σε φύλλα, τα δίπλωνε σαν τις λεγόμενες “σαΐτες” που φτιάχναμε μικροί, πήγαινε έξω από το θέατρο Ζιζίνια στην Αλεξάνδρεια και όταν σχόλαγε η παράσταση, τα πέταγε στον κόσμο που έβγαινε. Ως φανατική Καβαφική κι εγώ κατά κάποιον τρόπο κάνω το ίδιο. Δεν έχω σαν στόχο τις πωλήσεις, την φήμη και την δόξα. Μ’ ενδιαφέρει τα ποιήματά μου να αγγίξουν ψυχές. Η μεγαλύτερη επιβράβευση για μένα ήταν όταν μου ήρθε ένα συγχαρητήριο mail, γραμμένο σε σπαστά ελληνικά, για ένα ποίημά μου που κυκλοφόρησε στο youtube, από την Βενεζουέλα, όπου όπως έμαθα αργότερα, υπάρχει μία μικρή ελληνική παροικία και κάποιοι αυτόχθονες αγαπούν και μαθαίνουν ελληνικά.

 

Λένε πως η αναγνώριση, μπορεί να αλλάξει τον εκάστοτε άνθρωπο όταν τη γευτεί. Τι πιστεύετε εσείς;

Σίγουρα μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο, έως και να τον καταστρέψει μπορεί, ειδικά αν δεν έχει γερές αντιστάσεις και ικανά φίλτρα. Το έχουμε δει πολλές φορές να γίνεται αυτό.

 

Υπήρξε κάποιο γεγονός στη ζωή σας που θα ήταν ικανό να σας κάνει να σταματήσετε να γράφετε;

Δεν το ξέρω. Ακόμη δεν ξέρω αν θα συνεχίσουν να με επισκέπτονται οι λέξεις στο μέλλον και για πόσο. Σκέφτομαι ότι για όσο θα γίνεται αυτό, θα είναι καλό.

 

Πώς αντιμετωπίζετε τον αλληλοσπαραγμό που όλοι βλέπουμε κατά καιρούς στα social media;

Είναι πολύ θλιβερό και όσο και να προσπαθείς να απέχεις πολλές φορές σε “παίρνει η μπάλα” που λέμε. Υπάρχει πολύς θυμός συσσωρευμένος που με την υποτιθέμενη ανωνυμία του διαδικτύου, εκφράζεται ορμητικά και ακατέργαστα. Προσπαθώ να προφυλάσσομαι και να απέχω. Ο καθένας μας με αυτά που γράφει και λέει, αφήνει το αποτύπωμά του σε κοινή θέα και κρίση. Αυτό φέρνω σαν προμετωπίδα σε κάθε επίθεση που μπορεί να δεχθώ.

 

Άλλαξε κάτι στο σκεπτικό ή στον χαρακτήρα σας, κατά τον εγκλεισμό σας στην εποχή της καραντίνας; Σας ανησυχεί το μέλλον; Πόσο σας έχει επηρεάσει αυτή η επώδυνη κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας;

Ναι, σίγουρα επηρέασε και το σκεπτικό μου και τον χαρακτήρα μου. Καταρχάς, γνώρισα κι αγάπησα την μοναχικότητα, πράγμα έως σήμερα άγνωστο για μένα. Τώρα την απολαμβάνω, γαληνεύω και γίνομαι και δημιουργική. Το μέλλον η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να το δω αισιόδοξα. Η ματιά μου και οι σκέψεις μου είναι σκοτεινές και απαισιόδοξες και από κάθε άποψη, κοινωνική, οικονομική, περιβαλλοντολογική. Με όλα αυτά που βιώνουμε βλέπω την ευθραυστότητα και τις ατέλειες της ανθρώπινης φύσης η οποία έχει παραμείνει στην ιστορία της ανθρωπότητας η ίδια, δεν έχει δηλαδή εξελιχθεί. Εξέλιξη έχουμε μεγάλη στον τομέα της τεχνολογίας μόνο. Αυτό όμως δεν προάγει τον παράγοντα άνθρωπο, άρα και την κοινωνία της οποίας είναι μέλος.

 

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο αυτή την εποχή;

Έχω έτοιμη ήδη μία νέα ποιητική συλλογή η οποία μέχρι τέλος του χρόνου πιστεύω ότι θα εκδοθεί. Συνεχίζω να γράφω ποίηση και προσπαθώ να συνεχίσω ένα μυθιστόρημα που είχα ξεκινήσει να γράφω, αλλά δεν ξέρω που και αν θα με βγάλει κάπου.

 

Τι δε θα θέλατε να χάσετε ποτέ από τη ζωή σας;

Τους αγαπημένους μου και την αγάπη και την λαχτάρα μου για την ίδια την ζωή.

 

Ποια προσωπικότητα σάς έχει παρασύρει με την εικόνα της;

Αρκετές αλλά θα πω επιγραμματικά δύο που μου έρχονται στο μυαλό αυτή την στιγμή: O μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης και ο αγαπημένος Αλεξανδρινός ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης.

 

Υπάρχει η απόλυτη ευτυχία;

Όχι φυσικά. Η ευτυχία είναι στιγμές, το πολύ - πολύ κάποιες μικρές περίοδοι στην διάρκεια της ζωής μας.

 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

Πλείστοι (άνθρωποι) κακοί. Τάδε έφη Βίας ο Πριηνεύς, ένας εκ των επτά σοφών της αρχαιότητας.

 

Χόμπι και ενδιαφέροντα;

Αρκετά. Διάβασμα, γράψιμο, μουσική, κινηματογράφος, χορός tango, γυμναστική, κηπουρική και ναι θα το πω ΚΑΙ κέντημα.

 

Τι νοσταλγείτε περισσότερο από τις παλιές εποχές;

Την εποχή της αθωότητας. Κι αυτό γιατί η αθωότητα κάποια στιγμή χάνεται ανεπιστρεπτί και μαζί της χάνεται ανεπιστρεπτί και η ξενοιασιά. Επιθυμώ διακαώς να νιώσω ξενοιασιά, πράγμα που νομίζω ότι πια είναι αδύνατον.

 

Τι σημαίνει για σας φιλία;

Ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου. Έχω λίγους πολύ καλούς φίλους  και πολλούς γνωστούς. Οι φιλίες μου παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στην ζωή μου, τόσο που δεν μπορώ να την φανταστώ πια χωρίς αυτές.

 

Τρεις θετικές και τρεις αρνητικές λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας;

Θετική, εξωστρεφής, χαρούμενη και ευαίσθητη, βαριέμαι εύκολα, διάσπαση προσοχής.

 

Αγαπημένοι Έλληνες και ξένοι συγγραφείς;

Επαμεινώνδας Γονατάς, Κωνσταντίνος Καβάφης, Κώστας Βάρναλης, Οδυσσέας Ελύτης,  Νίκος Καββαδίας, Νίκος Καζαντζάκης, Νίκος Καρούζος είναι κάποια ονόματα που μου έρχονται αυτή την στιγμή. Από ξένους συγγραφείς, Χόρχε Λουις Μπόρχες, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Μίλαν Κούντερα, Φίλιπ Ροθ, Τόμας Μαν και άλλοι.

 

Τι απεχθάνεστε περισσότερο;

Τον θυμό. Συγκεκαλυμμένο ή απροκάλυπτο.

 

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον κόσμο, τι θα ήταν αυτό;

Τον ίδιο τον κόσμο.

 

Αν σας ζητούσαν να γράψετε ένα διαφορετικό είδος γραφής, ποιο θα επιλέγατε;

Πεζογραφήματα.

 

Υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει στη ζωή σας;

Σίγουρα υπάρχουν πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει, αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι και αναπόφευκτο. Καλούμαστε στην διάρκεια της ζωής μας να πάρουμε τόσες πολλές αποφάσεις, που δεν είναι δυνατόν, ούτε έχουμε και την απαιτούμενη εμπειρία  και γνώση για να παίρνουμε πάντα τις κατάλληλες και σωστές αποφάσεις.

 

Τι σας αρέσει στους ανθρώπους και τι δεν ανέχεστε εύκολα;

Μου αρέσει η αφοσίωση και δεν ανέχομαι τον θυμό.

 

Μιλήστε μας για το εξώφυλλο της ποιητικής σας συλλογής.

Το εξώφυλλο της ποιητικής μου συλλογής Τ΄ΑΝΕΙΠΩΤΑ, είναι μία παραλλαγή του συμβόλου του δένδρου της ζωής που το φυσάει ο άνεμος και το φιλοτέχνησε η κόρη μου Φένια Ρίζου, η οποία είναι αρχιτέκτονας. Στο εσωτερικό του βιβλίου υπάρχουν επίσης διάφορες παραλλαγές του εξωφύλλου που πάλι τις φιλοτέχνησε η ίδια.

 

«Μπορεί να συγχωρώ… μα δεν ξεχνώ!» Εσείς τι κάνετε σ’ αυτή την περίπτωση;

Συγχωρώ αλλά δεν είναι έξυπνο να ξεχνάς. Γι αυτό λοιπόν δεν ξεχνώ.

 

«Το ότι ανεχόμαστε δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που ανεχόμαστε δεν αξίζει τίποτα παραπάνω.» (Nicolás Gómez Dávila)

Τι πιστεύετε εσείς;

Έχει απόλυτο δίκιο.

 

Αν αποφασίζατε μια μέρα να κάνετε ένα restart στη ζωή σας, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα κάνατε;

Εννοείται ότι δεν θα έκανα τα λάθη του παρελθόντος αλλά θα έκανα... άλλα. Και εννοείται φυσικά ότι θα έκανα πάλι τα δύο μου παιδιά, τις μεγάλες αγάπες της ζωής μου, την Φένια και τον Τάσο.

 

Διανύουμε μια εποχή, άνευ προηγουμένου στην ιστορία του πλανήτη μας. Τι σας έχει λείψει περισσότερο τα δυο τελευταία χρόνια;

Πρώτον οι αγκαλιές και τα φιλιά, που τα έχουμε ξεχάσει, έχουμε ξεχάσει μέχρι και την χειραψία. Δεν αγγιζόμαστε πιά κι αυτό είναι τραγικό. Δεύτερον οι παρέες μου που δεν τις βλέπω όσο συχνά θα ήθελα, το έξω δηλαδή και το μαζί. Μου έχουν λείψει επίσης ο χορός και η γυμναστική.

 

Στέλνετε ποιήματα και άρθρα στο Greek News and Radio FL, εφημερίδα και ραδιοφωνικός σταθμός της ομογένειας στην Φλόριντα της Αμερικής. Πώς νιώθετε γι αυτό;

Χαίρομαι ιδιαίτερα για την πρόταση αυτή που μου έγινε και που μπορούν τα κείμενά μου να φτάνουν στους Έλληνες του Καναδά και της Αμερικής.

 

Οι κριτικές που ακούσατε για την πρώτη σας ποιητική συλλογή;

Ήταν και θετικές και αρνητικές. Δεν πτοούμαι όμως, όπως δεν ανεβαίνω και σε κανένα καλάμι.

 

Μετά την ολοκλήρωση ενός ποιήματος, ποια είναι η πρώτη φράση που έρχεται συνήθως στο μυαλό σας;

Ανακούφιση!!!

 

Ο χώρος των δημιουργών λένε πως είναι ένας στίβος ανταγωνισμού. Πιστεύετε ότι μπορεί να γεννηθούν αληθινές φιλίες μεταξύ τους;

Σίγουρα είναι πολύ ανταγωνιστικός ο χώρος με πολλά μαχαιρώματα και τραβήγματα του χαλιού κάτω από τα πόδια. Αλλά εγώ ακολουθώ το δικό μου μοναχικό μονοπάτι μακριά απ’ όλα αυτά. Παρ’ όλα αυτά κατορθώνω και έχω φίλους στον χώρο της τέχνης χωρίς να υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ μας.

 

Ποιοι είναι για σας οι πραγματικοί ήρωες στη σημερινή εποχή;

Οι καθημερινοί άνθρωποι, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που κάθε μέρα περνούν μία οδύσσεια για να μπορέσουν να τα καταφέρουν στις υπέρογκες δυσκολίες της ζωής.

 

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες σας;

Το μήνυμά μου είναι γαληνέψτε, αγαπήστε και διαβάστε.

 

Κυρία Τζιώγα, σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.

 

 

 

Ποιήματα της Ελένης Τζιώγα

 

Κάποιες νύχτες

(πατήστε τον τίτλο για να ακούσετε το ποίημα -απαγγέλει η Σοφία Κορωνίδου)

Οι πεταλούδες

 

Άξαφνα η παλίρροια της ασημαντότητας πλημμύρισε την Πολιτεία.

Κάποια φωτισμένα παράθυρα, βυθισμένα στο νερό,

φέγγουν για λίγο θαμπά και μετά καταποντίζονται στα σκοτεινά τα βάθη.

Και η φαυλότητα, έφτασε κι αυτή απειλητικά, στα ψηλά μπαλκόνια.

Έκοψαν τα κορίτσια τα μακριά μαλλιά τους

κι έμεινε γυμνός, ευάλωτος, ο ντελικάτος τους λαιμός

στο πεπρωμένο που έρχεται. Φύτεψαν τις μεταξένιες καστανές πλεξούδες τους κι αυτές βλάστησαν κίτρινα λουλούδια,

όψιμα γιασεμιά του χειμώνα, που φεύγει βιαστικά,

διωγμένος από έναν ήλιο, αναρχικό αντάρτη. Μεγάλες λευκές πεταλούδες, ήρθαν και κάθισαν

στην ανάστροφη της παλάμης τους,

παρασυρμένες και γοητευμένες από την μεθυστική, λουλουδένια μυρωδιά τους και τους μίλησαν στην μυστική τους γλώσσα,

κουνώντας τα φτερά τους. Τα κορίτσια, ένωσαν τα χέρια τους σε σχήμα πεταλούδας και μίλησαν κι αυτές του Άρχοντα, του Ήλιου, στην μυστική πεταλουδίσια γλώσσα. Εκείνος, τους χαμογέλασε τρυφερά, χρυσολάμποντας εκτυφλωτικά και γενναιόδωρα,

φιλώντας και χαιδεύοντας τους λεπτούς, σαν μίσχους λουλουδιών, λαιμούς τους.

 

 

Το γρέζι της λύπης

 

Και ήταν ψίθυρος γλυκός η φωνή του που έβγαινε απ’ το ψηλό παράθυρο τα καυτά μεσημέρια. Μιλούσε για τον δυνατό λίβα που φυσούσε και αντάριαζε

τα ηλιοτρόπια στα χρυσαφένια χωράφια,

για τον ουρανό, χρωματισμένο στο μπλέ του κοβαλτίου,

που έπλεαν κατάλευκα γλαρόνια

και για τον μοναχικό λύκο, που κοίταζε μαγνητισμένος την ακίνητη, άσπρη σελήνη, ολοστρόγγυλη και παγερή, ουρλιάζοντας αραιά και θλιμμένα,

το σκοτεινό σύννεφο της μοναξιάς του για να σπάσει. Αφουγκράζονταν εκστατικά την φωνή του, γυναίκες κομψές, που τ΄ ατλαζένια τους φορέματα θρόϊζαν απαλά,

σχηματίζοντας το βόρειο σέλας, κορίτσια, αρωματισμένες χρυσαλλίδες, που τα τσίνορά τους,

φτερά πολύχρωμης πεταλούδας, ανοιγόκλειναν αργά, σκορπίζοντας διάφανα χρώματα του ουράνιου τόξου,

βάφοντας τον μακρινό ορίζοντα και

παιδιά με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα και ιδρωμένα, αχνιστά μαλλιά, απ΄ το κυνήγι των καλοκαιρινών άσπρων σύννεφων. Μάζευαν στις χούφτες τους βελούδινους ψιθύρους και τους απίθωναν στο κουρασμένο προσκεφάλι τους τις νύχτες, για να μαυλίσουν τα φευγάτα πολύχρωμα όνειρα. Η λύπη τον εζήλεψε κι έβαλ΄ένα γρέζι στην ζεστή,

βελούδινη, βαθιά φωνή του. Κι αυτή, ταξίδευε σαν νότα ραγισμένου έγχορδου και

προσγειώνονταν πάνω στα κατακόκκινα χείλη, όπου τα μάτωνε φιλώντας τα,

μ΄ εκείνο, το υπέροχο γρέζι της λύπης στην φωνή του.

 

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 

Η Ελένη Τζιώγα κατάγεται από τον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, όπου και πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Έζησε στη Θεσσαλονίκη, στην Κομοτηνή και στην Αθήνα. Εκεί, εργάστηκε στη γραμματεία των Δικαστηρίων του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Από το 2018 ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.

«Τ’ Ανείπωτα» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Για όσους θα ήθελαν να επικοινωνήσουν μαζί της:

Email: el.tzioga@gmail.com

Facebook: Eleni Tzioga

 

 

Ένα ακόμα ταξίδι χωρίς προορισμό ολοκληρώθηκε. Να μιλάμε με την καρδιά, να χαμογελάμε συχνά και να τολμάμε να είμαστε… απλά και μόνο ο εαυτός μας.  

 

Όσοι από σας επιθυμείτε να επισκεφτείτε τις «Ερωτοαποκρίσεις» μπορείτε να στείλετε μήνυμα για να σας αποσταλεί το ερωτηματολόγιο, στο e-mail:  mrakidou@yahoo.com ώστε να ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι μας.

        

 

 ΜΑΡΑ ΡΑΚΑ

Συνάντηση της Χρυσής Μαρούση με τη Μάρα Ράκα: “Μετανιώνω για όσα δεν είπα, δεν αποκάλυψα, δεν διεκδίκησα, παρασυρμένη από την ψευδαίσθηση του δεδομένου.”

 

Μέσα από τη στήλη «Ερωτοαποκρίσεις με τη Μάρα» ξεκινώ ένα ταξίδι γνωριμίας χωρίς κάποιον ειδικό προορισμό. Με μεγάλη μου χαρά, θέλω αυτή η στήλη, να φιλοξενεί ανθρώπους ανεξαρτήτου ηλικίας, χρώματος, επαγγέλματος και προσωπικών πιστεύω. Ανθρώπους ατόφιους που νιώθουν ότι έχουν αυτό το κάτι για να μεταδώσουν στους υπόλοιπους μέσα από τις απαντήσεις τους. Οι ερωτήσεις δε θα είναι πάντα οι ίδιες αλλά ανάλογα με τον εκάστοτε άνθρωπο που θα συναντώ στην πορεία μου.

 

Τι καλό που κάνει στην ψυχή ένας καφές, μια ζεστή κουβέντα, ένα αυθόρμητο άγγιγμα και μια μεγάλη αγκαλιά, από κείνες… τις παλιές, τις σημαντικές και ξεχασμένες. Αύγουστος 2018. Αγκαλιά… δίχως να φωλιάζει μέσα μας ο φόβος και να μας κατατρώει η υποψία.

 

Συνοδοιπόρος μου στο σημερινό ταξίδι, άλλος ένας απλός, καταδεκτικός και πολύ ταλαντούχος άνθρωπος. Με μια αύρα που εκπέμπει αισιοδοξία και θετική ενέργεια. Μια πολυδιάστατη καλλιτέχνιδα. Η… ΧΡΥΣΗ ΜΑΡΟΥΣΗ.

 

  

 ΧΡΥΣΗ ΜΑΡΟΥΣΗ

 

Σύζυγος- Μητέρα- Συγγραφέας- Αγιογράφος- Στιχουργός.

 

 

 

 

 

«Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα» (2017-εκδόσεις  Ownbook).  Ποιο ήταν το έναυσμα που σας οδήγησε να γράψετε το πρώτο σας μυθιστόρημα;

Για χρόνια υπήρχε αυτή η ιστορία στο μυαλό μου, σχεδόν ολοκληρωμένη. Γενικά, από την εφηβεία ακόμα, είχα κάποιες ιδέες στο μυαλό μου, που όμως ποτέ δεν σκέφτηκα στα σοβαρά πως θα μπορούσαν να γίνουν βιβλία. Βέβαια, βλέποντας το τώρα από απόσταση, νιώθω πως ήταν μια έντονη και βαθιά ανάγκη να πω όσα κρατούσα μέσα μου για χρόνια και με δυσκόλευαν. Και, αγαπώντας από παιδί το διάβασμα και το γράψιμο, το έκανα με γερές δόσεις μυθοπλασίας, επιστρατεύοντας τις ιστορίες, τα στόματα και τα σώματα των ηρώων ενός βιβλίου. Κι έτσι προέκυψε ένα δυνατό μυθιστόρημα που περιέχει άπειρα κομμάτια της ψυχής μου, καλά κρυμμένα παντού.

 

 

Θα μας συστήσετε με τον ήρωα του βιβλίου σας τον…  Πάρη;

Ο Πάρης είναι ένας ήρωας που αγάπησα πραγματικά πολύ. Όσον καιρό έγραφα την ιστορία του, συγκατοικούσα μαζί του. Μαζί του ξυπνούσα, μαζί του έπινα τον καφέ μου, μαζί του βάδιζα στα στενά της πόλης. Τον προσέγγισα σχεδόν όπως ένας ηθοποιός τον ρόλο του. Τον ντύθηκα και έγινα ένα μαζί του. Είναι ένα έφηβο αγόρι, γεμάτο καλοσύνη, αγάπη και μεγάλα όνειρα.  Βαθιά καλλιτεχνική ψυχή, τοποθετημένη από την μοίρα σε ένα σπίτι γεμάτο προβλήματα. Προβλήματα που κορυφώνονται με τον θάνατο της μητέρας του. Και για να δανειστώ και τα λόγια της Ξένιας, μίας από τις κεντρικές ηρωίδες του βιβλίου, ο Πάρης είναι " ένας άγγελος που του είχαν ξεριζώσει με σαδισμό τα φτερά. Ένας άγγελος που χωρίς αυτά παράπαιε με απόγνωση στο χώμα, ματώνοντας τα τρυφερά, άμαθα στο περπάτημα πέλματά του".

 

 

«Με νοιάζει, θέλω και μπορώ» (2018-εκδόσεις Ownbook). Υπάρχουν νοήματα που θέλετε να περάσετε στους μικρούς αλλά και μεγάλους αναγνώστες μέσα από το παραμύθι σας; 

Θα ήταν χαράς έργο, μικροί και μεγάλοι αναγνώστες, να ευαισθητοποιηθούν πάνω στα σημαντικά οικολογικά ζητήματα της εποχής μας. Να σκύψουν πάνω στο περιβάλλον και την φύση και να τα αγαπήσουν όπως τους αξίζει. Και μερικά από τα πιο δυνατά μηνύματα αυτού του παραμυθιού, είναι να ανακαλύψουμε την δύναμη που ο καθένας μας κρύβει μέσα του. Να αποδεχτούμε την ευθύνη που μας αναλογεί και να την αναλάβουμε με λεβεντιά και γενναιότητα. Να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη της μετάνοιας, της παραδοχής του λάθους μας, την σπουδαιότητα της προσπάθειας για επανόρθωση. Και πάνω από όλα, να αντιληφθούμε το μεγαλείο της πραγματικής συγχώρεσης.

 

 

 

Το 2020, το διήγημά σας «Κρεμάλα» διακρίνεται σε λογοτεχνικό διαγωνισμό του Ιανού και συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ημερολόγια καραντίνας» (εκδόσεις ΙΑΝΟΣ). Τι σας ώθησε να γράψετε το συγκεκριμένο διήγημα;

Σε κάποια συζήτηση, άκουσα πως κατά την διάρκεια της πρώτης καραντίνας, αυξήθηκε σημαντικά το ποσοστό της ενδοοικογενειακής βίας. Έτσι, όταν είδα το θέμα του διαγωνισμού, αυτή η πληροφορία με οδήγησε από μόνη της στο γράψιμο αυτού του διηγήματος, που καταπιάνεται με, το τόσο δυσάρεστα, επίκαιρο θέμα της γυναικοκτονίας. Και δυστυχώς ο αριθμός των γυναικοκτονιών που έχουν πραγματοποιηθεί από την ημερομηνία συγγραφής αυτού του κειμένου μέχρι σήμερα είναι σοκαριστικός.

 

 

Διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό  βιβλίο, υπήρξε ποτέ κάποιος ήρωας που να σας παρέσυρε έντονα με το χαρακτήρα του;

Φυσικά. Άπειροι. Πάντα, κάποιος ήρωας ξεχωρίζει από το κάθε βιβλίο που διαβάζουμε. Πάντα με κάποιον ταυτιζόμαστε, κάποιος μας κερδίζει και μας παρασύρει να γίνουμε ένα μαζί του. Είναι κι αυτό ένα κομμάτι από την μαγεία του κόσμου του βιβλίου. Θυμάμαι έντονα δύο ηρωίδες από τα πρώτα μου αναγνώσματα, που είναι κι εκείνα που μοιραία, γράφουν αλλιώτικα μέσα μας. Την Τζο από τις «Μικρές Κυρίες» και την Σκάρλετ Ο Χάρα, από το «Όσα παίρνει ο άνεμος».

 

 

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μυστικό για ένα επιτυχημένο βιβλίο;

Ένας συνδυασμός πραγμάτων. Ένα καλό υλικό, το ταλέντο του συγγραφέα, η εμπιστοσύνη και η στήριξη ενός σοβαρού εκδοτικού οίκου στο έργο, καλή προώθηση και διανομή και φυσικά διαφήμιση.

 

 

Πόσο ενδιαφέρον πιστεύετε ότι  υπάρχει για το βιβλίο, από το αναγνωστικό κοινό στη σημερινή εποχή;

Σίγουρα υπάρχει μια υπερπροσφορά στις μέρες μας σε σχέση με την ζήτηση. Δημιουργείται μια αντιστοιχία δυσανάλογη μεταξύ της παραγωγής και της ζήτησης. Όμως πιστεύω πως σε όλες τις εποχές υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το βιβλίο κι άνθρωποι που απλά δεν τους αφορά.

 

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

Είμαι σε συζητήσεις για την έκδοση ενός νέου παιδικού βιβλίου. Παράλληλα ετοιμάζουμε με την Χαρούλα Πάπαρη, μια φοβερή ερμηνεύτρια, συνθέτρια και πολύ καλή μου φίλη, την πρώτη της δισκογραφική δουλειά, με δικούς μου στίχους. Και σύντομα ολοκληρώνω και το δεύτερό μου μυθιστόρημα, που εύχομαι να αγαπηθεί το ίδιο δυνατά με το πρώτο κι ακόμα περισσότερο.

 

 

Μιλήστε μας για την ενασχόλησή σας με την αγιογραφία, τη ζωγραφική και τη στιχουργική;

Από παιδί με συγκινούσε ιδιαίτερα οτιδήποτε είχε να κάνει με την τέχνη. Μεγαλώνοντας, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να ασχοληθώ με αυτήν. Σπούδασα αγιογραφία, την οποία θεωρώ μια σπουδαία και ιερή  τέχνη, που έχει πολλά να προσφέρει σε όποιον την προσεγγίσει με σεβασμό και αγάπη. Οι εικόνες που φιλοτέχνησα εκείνη την εποχή, είναι οι εικόνες στην οποία προσεύχονται τα παιδιά μου κάθε μέρα και σε όσες έχω πουλήσει, οι ιδιοκτήτες τους. Κι αυτό είναι κάτι που με συγκινεί βαθύτατα. Από την άλλη, με την ζωγραφική, δεν ασχολήθηκα ποτέ επαγγελματικά και θεωρώ πως απλά πιάνει το χέρι μου κι έχω πολλή φαντασία, αλλά στερούμαι τεχνικής και γνώσης. Δεν έχω εντρυφήσει σε αυτήν, ούτε της δόθηκα ποτέ ολοκληρωτικά, όπως της πρέπει. Από τις τρεις τέχνες που αναφέρονται στην ερώτηση, πραγματικός έρωτας υπήρξε για εμένα η στιχουργική. Χωρίς υπερβολή, από το λύκειο και μετά και για πολλά χρόνια, ζούσα, ανέπνεα και επικοινωνούσα με στίχους. Ήμουν απόλυτα πεπεισμένη πως είχα φτιαχτεί για αυτό και μόνο το πράγμα.

 

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με την εξαιρετική ερμηνεύτρια Χαρούλα Πάπαρη;

Με την Χαρούλα γνωριζόμαστε πολλά χρόνια. Μένουμε στην ίδια περιοχή, είχαμε κοινές παρέες και αναμνήσεις, κινούμασταν στα ίδια μέρη. Πάντα θαύμαζα απεριόριστα την ίδια και το ταλέντο της. Ουσιαστικά κοντά όμως, μας έφερε το πρώτο μου βιβλίο. Βρεθήκαμε στην παρουσίασή του στον Ιανό, αναφέρθηκε εκεί πως γράφω και στίχους και συμφωνήσαμε να τους δει. Έτσι άνοιξε για εμένα ένας μαγικός κόσμος που πάντα αγαπούσα. Οι στίχοι μου φανέρωσαν στην Χαρούλα μια νέα της πτυχή, αυτή της συνθέτριας. Μου ήρθε λοιπόν μια μέρα από το πουθενά με ένα έτοιμο τραγούδι, το Τρένο., και μου ξύπνησε ένα κομμάτι του εαυτού μου που είχα απαρνηθεί τελείως. Ένα όνειρο που είχα θάψει καλά μέσα μου. Το είχα κηδέψει, το είχα θρηνήσει κι είχα μάθει να ζω χωρίς αυτό. Όταν ήρθε το τραγούδι αυτό, συνειδητοποίησα πως τελικά βρισκότανε μέσα μου ολοζώντανο, ανέπνεε μυστικά και περίμενε τη στιγμή της επιστροφής. Υπάρχουν στίχοι που περίμεναν την Χαρούλα σχεδόν 20 χρόνια, κλειδωμένοι σε ένα συρτάρι. Όπως το Τρένο και το Τσιγάρο, τα οποία υπάρχουν και μέσα στο «Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα». Κάποια άλλα γεννήθηκαν χάρη σε εκείνην, σε μια περίοδο που δεν ήξερα καν αν θα μπορούσα να ξαναγράψω στίχους. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα, και με συγκινεί πολύ, είναι πως οι ψυχή μου και η ψυχή της συγγενεύουν απόλυτα.

 

Τα μελλοντικά σας σχέδια;

Να κυκλοφορήσει το νέο μου παιδικό βιβλίο, που γράφτηκε με κόπο, πολλή δουλειά και μεγάλη αγάπη και είμαι πολύ περήφανη για αυτό. Το ίδιο να συμβεί και με τα τραγούδια μας.

 

  

“Δεν χρειάζεται πολύ για να καταστρέψεις έναν άνθρωπο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον πείσεις ότι η δουλειά που κάνει στερείται εντελώς και αναμφισβήτητα κάθε χρησιμότητα και νόημα.” -Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι-  Τι πιστεύετε εσείς;

Συμφωνώ εν μέρει, γιατί όλα στη ζωή είναι θέμα οπτικής. Έχει μεγάλη σημασία για την πορεία της η στάση μας απέναντι στο καθετί που μας συμβαίνει. Είναι αυτό που λέμε πως όλα είναι στο μυαλό μας. Δεν έχει π.χ. σημασία το πόσο πολύ αξίζεις, αν εσύ έχεις πειστεί ήδη πως δεν αξίζεις καθόλου. Ο κόσμος εισπράττει αυτό που εσύ βγάζεις για τον εαυτό σου. Κι είναι αντίστοιχο κι αυτό που εσύ θα εισπράξεις τελικά.

 

 

 

Τι σημαίνει για σας οικογένεια;

Οικογένεια για εμένα σημαίνει καταφύγιο. Ασφάλεια. Αγάπη. Μια ορθάνοιχτη αγκαλιά χωρίς προϋποθέσεις κι όρια.

 

 

Μιλήστε μας για τα αρνητικά και τα θετικά της Χρυσής Μαρούση.

Πληγώνομαι εύκολα. Βγάζω άμυνες. Θέλω να με αγαπούν όλοι και πολύ. Είμαι ανοργάνωτη στην καθημερινότητά μου. Σταματώ εδώ γιατί μπορώ να σου λέω μέχρι αύριο!  Στα θετικά τώρα. Είμαι προσαρμοστική. Υποχωρητική. Με διάθεση να καταλάβω, να κατανοήσω και να συγχωρήσω. Κι είμαι δοτική ως άνθρωπος.

 

Τι δε θα θέλατε να χάσετε ποτέ από τη ζωή σας;

Τους ανθρώπους που αγαπώ. Το μυαλό μου. Τον δρόμο μου. Το γνώθι σαυτόν.

 

Τι φοβάστε πιο πολύ;

Την απόρριψη. Μήπως δεν είμαι αρκετή. Σε κάθε τομέα της ζωής μου. Μήπως αποδειχτώ λίγη. Και να μην χάσω τον προορισμό, τον στόχο, τον δρόμο μου.

 

Πως φαντάζεστε τον εαυτό σας μετά από μια δεκαετία;

Καταρχάς θα ήθελα να είμαι γερή και να αξιωθώ τα πρώτα - ήντα. Θα ήθελα να εστιάζω ακόμα στα σωστά πράγματα και σημεία. Να έχω εξελιχθεί ως άνθρωπος, να έχει λειανθεί και μαλακώσει η ψυχή μου. Να μπορώ να ασχολούμαι επαγγελματικά με τη συγγραφή που αγαπώ τόσο και να το κάνω με το πάθος του ερασιτέχνη και τις συνθήκες του επαγγελματία. Να είναι καλά η οικογένειά μου και όσοι αγαπώ. Να μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου όσα τους αξίζουν, να είμαι δίπλα τους για να τα φροντίζω.

 

 

Πόσο σας έχει επηρεάσει αυτή η επώδυνη κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας;

Πολύ, όπως όλους. Με κούρασε αρκετά ψυχικά. Με έκανε ολίγον τι παραπάνω μικροβιοφοβική. Από την άλλη όμως, μου θύμισε να εκτιμώ τα μικρά, καθημερινά πράγματα, να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο, να απολαμβάνω τα πάντα πιο έντονα και να μην αναβάλλω για αύριο ό,τι μπορώ να κάνω σήμερα. Αντιμετωπίζω πια την κάθε μέρα σαν μοναδική κι ανεπανάληπτη και απολαμβάνω την ζωή όσο πιο πολύ μπορώ.

 

 

Ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα κάνατε αν επέστρεφε η ζωή μας στην πλήρη κανονικότητα;

Θα αγκάλιαζα σφιχτά όλον τον κόσμο χωρίς αύριο. Και θα μοίραζα φιλιά. Αυτό νομίζω θα έκανα πρώτα από όλα, γιατί πραγματικά μου λείπει αφάνταστα.

 

 

Αρνητικοί και τοξικοί άνθρωποι. Πως τους αντιμετωπίζετε;

Έχω συνυπάρξει με τέτοιους ανθρώπους και πολύ φοβάμαι πως κάποιες περιόδους ίσως και να υπήρξα κι εγώ η ίδια μία από αυτούς. Τους αντιμετωπίζω λοιπόν  με πραγματική κατανόηση κι αγάπη και συμπάσχω μαζί τους. Δεν τους αφήνω βέβαια να με επηρεάσουν αρνητικά και να με παρασύρουν στο σκοτάδι τους. Προσπαθώ να τους τραβήξω εγώ σε πιο φωτεινά μέρη και χαίρομαι όταν το καταφέρνω.

 

 

 

Υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει;

Για όσα δεν έχω τολμήσει. Για όλα εκείνα που φοβήθηκα, ύψωσα πολύ ψηλά και δεν πίστεψα πως μπορώ να αγγίξω. Μετανιώνω για όσα δεν είπα, δεν αποκάλυψα, δεν διεκδίκησα, παρασυρμένη από την ψευδαίσθηση του δεδομένου.

 

 

Αποκαλύψτε μου κάτι αυθόρμητα για τον εαυτό σας!

Μου αρέσει πολύ να κάνω δώρα. Και ψάχνω πολύ πριν καταλήξω στο τελικό, γιατί θέλω να αρέσει πραγματικά στον παραλήπτη του. Προσπαθώ να γίνω για λίγο εκείνος και να το επιλέξω με τα δικά του μάτια, το γούστο και τις ανάγκες του.

 

Τι σας αρέσει στους ανθρώπους και τι δεν ανέχεστε εύκολα;

Στους ανθρώπους μου αρέσουν πολύ η καθαρότητα, η ειλικρίνεια και η απλότητα. Με  απωθεί η αγένεια, η χυδαιότητα και η έλλειψη σεβασμού. Οι άνθρωποι που με υποτιμούν και μου φέρονται απαξιωτικά, ερήμην τους με απομακρύνουν. Γενικά πάντως, θεωρώ πως πρέπει να αγαπάμε τους ανθρώπους και να εστιάζουμε στα θετικά τους. Να αγαπάμε και να αγκαλιάζουμε τις πληγές, τις δυσκολίες και τις αδυναμίες τους. Αυτά είναι άλλωστε που τους καθιστούν ανθρώπινους.

 

Σε ποια εποχή θα θέλατε να ζείτε αυτή τη στιγμή;

Δεν ζηλεύω καμία άλλη εποχή. Θέλω να ζω στο σήμερα και το κάθε σήμερα να το ζω όπως του αξίζει.

 

Τι σας έχει λείψει περισσότερο στη ζωή σας;

Τα τελευταία 20 χρόνια, η μαμά μου. Η φροντίδα, η αγάπη, η αγκαλιά της. Η πολύτιμη, αναντικατάστατη παρουσία της στο κάθε μέρα μου.

 

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον κόσμο, ποιο θα ήταν αυτό;

Θα αφαιρούσα την κακία από τις ανθρώπινες ψυχές και στη θέση της θα έβαζα γερές δόσεις αγάπης.

 

Πόσο έχει επηρεάσει η τεχνολογία τις ανθρώπινες σχέσεις;

Αναπόφευκτα πολύ. Και θετικά και αρνητικά. Μας φέρνει κοντά, μας βοηθά να επικοινωνήσουμε τη δουλειά μας, να προσεγγίσουμε ανθρώπους που θαυμάζουμε. Από την άλλη, παραφράζοντας τη γνωστή φράση του σπουδαίου Αντώνη Σαμαράκη, ποτέ οι –ψηφιακοί- τοίχοι των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά και οι καρδιές των ανθρώπων τόσο μακριά, όσο σήμερα. Είναι ένα σπουδαίο εργαλείο στα χέρια μας η τεχνολογία. Σε αυτά, αναπόφευκτα, πέφτει και το βάρος της σωστής ή λαθεμένης χρήσης της.

ΣΟΦΙΑ ΚΟΡΩΝΙΔΟΥ: Ποιοι σπουδαίοι καλλιτέχνες αποτελούν τα πρότυπά σας στην τέχνη και ποιοι σπουδαίοι άνθρωποι αποτελούν τα πρότυπά σας στη ζωή;

Αγαπώ τόσους πολλούς και τόσο πολύ! Από που να ξεκινήσω;! Ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο Νίκος Γκάτσος. Η Λίνα Νικολακοπούλου. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Από σύγχρονους, η Βασιλική Νευροκοπλή. Καλλιτέχνες που σέβονται την τέχνη τους, τον εαυτό τους, το κοινό τους. Πρότυπά μου στην ζωή είναι η αδελφή μου και φίλες μου  που είναι πραγματικά σπάνιοι άνθρωποι. Και γενικά οι  άνθρωποι με ουσία, απλότητα, βάθος, αλήθεια.

 

Μια ερώτηση που θα επιθυμούσατε να σας είχαν κάνει και δεν έγινε ουδέποτε σε συνέντευξή σας;

Δεν βρίσκω κάποια! Με κάλυψαν απόλυτα οι δικές σου!

 

 

Μια ευχή για το 2022;

Εύχομαι αυτή τη χρονιά να γίνουμε επιτέλους η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Να δώσουμε σάρκα και οστά σε όσα πάντα ονειρευόμαστε, μα πάντα αναβάλλουμε για αργότερα. Να αρχίσουμε να ζούμε πραγματικά κι όχι από κεκτημένη ταχύτητα. Να μην παλεύουμε να ξεγελάσουμε κανέναν, και πάνω από όλα τον εαυτό μας. Χρόνια πολλά και με το καλό ο νέος χρόνος!

 

******************************************************

Η ΣΟΦΙΑ ΚΟΡΩΝΙΔΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΜΑΡΟΥΣΗ: "Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα"

 

Πρώτο απόσπασμα

Δεύτερο απόσπασμα

Τρίτο απόσπασμα

 

Αυτοί οι στίχοι περιλαμβάνονται στο μυθιστόρημα «Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα». Γέννησαν για πρώτη φορά μουσικές στη ψυχή της αισθαντικής ερμηνεύτριας Χαρίκλειας, που τα μελοποίησε μοναδικά. Αυτόν τον καιρό ενορχηστρώνονται από τον βραβευμένο μουσικοσυνθέτη,  Γιώργο Τζιαφέττα (Βραβείο Καλύτερης μουσικής της Χρονιάς στα 9α Θεατρικά βραβεία Κουλτουρόσουπας Θεσσαλονίκης για το 2019). Θα συμπεριληφθούν στον πρώτο προσωπικό δίσκο της τραγουδίστριας.

  

ΤΟ ΤΡΕΝΟ

 

Είναι στιγμές που σκέφτομαι

πως το ‘χασα το τρένο,

πως πέρασε και χάθηκε

σε ράγες μακρινές.

Όμως υπάρχουν και στιγμές

που να ‘ρθει περιμένω,

να παρασύρει το κορμί

σε χίλιες διαδρομές.

 

Έλα προτού να ‘ναι αργά

και πάρε με μαζί σου.

Βαρέθηκα να τριγυρνώ

σε έρημους σταθμούς.

Σαν το βαγόνι σύνδεσε

επάνω στο κορμί σου

το κουρασμένο σώμα μου

που σκούριασε. Μ’ ακούς;

 

Μένω για μέρες στο σταθμό

να περιμένω μόνος

λίγο καπνό στον ορίζοντα,

ένα ίχνος γυρισμού.

Αναζητώ εισιτήριο,

όσο υπάρχει χρόνος,

πρόσβαση απ’ το παράθυρο

στη θέα τ’ ουρανού.

 

 

 

ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ

 

Με μόνο φωτισμό τη φλόγα του κεριού

μ’ είχε μαγέψει του χεριού,

αυτός ο ήρεμος, αδιάκοπος χορός.

Τη στάχτη τίναζες απλώς.

 

Μα αυτή η κίνησή σου ήταν μαγική

και στο τασάκι σου η ψυχή

καιγόταν σαν τσιγάρο κι έβγαζε καπνό.

Στάχτη με έκανες καιρό.

 

Θα έχω πάντα μία φλόγα στην καρδιά μου,

αυτήν την κάφτρα του τσιγάρου σου να καίει.

Θ’ αφήνω ίχνη από στάχτη όπου πάω,

όσα «σε ξέχασα» το στόμα μου κι αν λέει.

Κι όσος καπνός απ’ τα δυο χείλη είχε ξεφύγει,

έγινε άρωμα που ακόμα το φοράω.

Απ’ τα μαλλιά, απ’ το κορμί δεν έχει φύγει

αυτό το άρωμα, δικό σου άρωμα.

 

Όσα τσιγάρα κι αν καπνίσω, κι αν κρατώ,

όσο κι αν θέλω δεν μπορώ

να μπω στον μυσταγωγικό σου τον χορό,

να τον χορέψω και εγώ.

 

Το ένα μετά το άλλο σβήνω διαρκώς,

στο τέλος σβήνω και το φως

και πέφτω ν’ αποκοιμηθώ με τη στυφή

γεύση του χωρισμού εκεί.

 

 

Κυρία Μαρούση, σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. Καλή και ευλογημένη χρονιά να έχουμε!

Ένα ακόμα ταξίδι χωρίς προορισμό ολοκληρώθηκε. Ένας χρόνος φεύγει κι ένας άλλος έρχεται. Με καινούργιες ελπίδες και ζεστή την καρδιά, με πολλά όνειρα και προσδοκίες, για ένα καλύτερο και πιο ανθρώπινο αύριο. Σας εύχομαι καλή και  ευλογημένη χρονιά. Εμείς, θα ξανανταμώσουμε… του χρόνου!

Μάρα Ράκα

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΧΡΥΣΗΣ ΜΑΡΟΥΣΗ

Η Χρυσή Μαρούση γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη, όπου και εξακολουθεί να ζει με τον σύζυγο και τα δύο της παιδιά. Η ενασχόλησή της με την τέχνη αποδείχτηκε στη ζωή της μονόδρομος.

Ιδιαίτερα καλλιτεχνική φύση, από την εφηβεία της ακόμα γράφει στίχους και ζωγραφίζει. Ακολουθεί σπουδές αγιογραφίας. Παράλληλα η γραφή της εξελίσσεται και σύντομα τη στιχουργική διαδέχεται η πεζογραφία. Το παραμύθι της «Με νοιάζει, θέλω και μπορώ» λαμβάνει έπαινο στον 31^ο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Π.Ε.Λ. για το 2013. Έχει εκδώσει το μυθιστόρημα «Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα» (2017-εκδόσεις Ownbook). Ακολούθησε το παιδικό βιβλίο «Με νοιάζει, θέλω και μπορώ» (2018-εκδόσεις Ownbook). Το 2020, το διήγημά της «Κρεμάλα» διακρίνεται σε λογοτεχνικό διαγωνισμό του Ιανού και συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ημερολόγια καραντίνας» (εκδόσεις ΙΑΝΟΣ).

Για επικοινωνία με τη Χρυσή Μαρούση:
instagram: https://www.instagram.com/chrysmarou/
facebook : https://www.facebook.com/chrysi.marousi
youtube:https://www.youtube.com/channel/UCbONZdkoxxD-QW2KDfgs7Jw
https://youtu.be/w-8CRj5Gxs4
https://youtu.be/h3yvFt9lwg0

 

Όσοι από σας επιθυμείτε να επισκεφτείτε τις «Ερωτοαποκρίσεις», στείλτε  μήνυμα για να σας αποσταλεί το ερωτηματολόγιο, στο e-mail:  mrakidou@yahoo.com ώστε να ξεκινήσουμε μαζί το όμορφο ταξίδι μας.