μενού

Αρχική Γνωρίστε μας Η Ψιλή κουβέντα Τέχνες

Σάββατο, 30 Μαΐου 2020

LITTLE WOMEN –ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΡΙΕΣ 2019 κριτική της Ανθό





Σκηνοθεσία: Γκρέτα Γκέργουιγκ. Διασκευασμένο σενάριο: Γκρέτα Γκέργουιγκ.
Ηθοποιοί: Σέρσια Ρόναν (Τζο), Φλόρενς Πιού (Έϊμι), Έμα Γουάτσον (Μέγκ), Λόρα Ντερν (μαμά Μάρνι Μαρτς), Ελίζα Σκάνλεν (Μπεθ), Τιμότε Σαλαμέ (Λόρι), Μέριλ Στριπ (θεία Μαρτς).

Αφήνοντας τις ταινίες με πραγματικά γεγονότα από τις ζωές συγγραφέων, ανοίγω έναν κύκλο ταινιών με βιβλία που αγαπήθηκαν πολύ και τη μεταφορά τους στη μεγάλη οθόνη.
Αναπόφευκτο για μένα να ξεκινήσω με ένα από τα πιο πολυαγαπημένα μου εφηβικά, και όχι μόνο, βιβλία.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Οι «Μικρές Κυρίες» είναι μια μυθιστορηματική αυτοβιογραφία της Αμερικανίδας Λουίζας Μέι Άλκοτ (1832-1888). Οι αρχές του πατέρα της, ο οποίος ήταν δάσκαλος, φιλόσοφος και μέλος του ρομαντικού και μεταρρυθμιστικού κινήματος των Υπερβατιστών, είναι ορατές και ευδιάκριτες στο έργο της, το πιο γνωστό από τα 30 βιβλία της. Στο βιβλίο της γνωρίζουμε την ίδια με τον μαχητικό, ηθικό και ευγενικό χαρακτήρα της. Στα χρόνια του αμερικανικού Εμφυλίου, κατατάχτηκε ως εθελόντρια νοσοκόμα. Προσβλήθηκε, από τυφοειδή πυρετό, και δεν κατάφερε να τον αντιμετωπίσει εντελώς. Πέθανε δύο ημέρες μετά τον πατέρα της.



Η ΤΑΙΝΙΑ
Η ταινία  διαδραματίζεται στην Νέα Αγγλία την εποχή μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Η Τζο η κεντρική ηρωίδα, ονειρεύεται και προσπαθεί να γίνει συγγραφέας, κόντρα στις πεποιθήσεις της εποχής, σύμφωνα με τις οποίες ο προορισμός της γυναίκας είναι να γίνει σύζυγος και μητέρα και να αγαπάει και να φροντίζει την οικογένειά της, μόνο.

«Οι γυναίκες έχουν μυαλά και ψυχές, όσο έχουν και καρδιές. Και έχουν φιλοδοξία και έχουν ταλέντο, όσο έχουν και ομορφιά. Και έχω κουραστεί τους ανθρώπους να λένε ότι ο έρωτας είναι το μόνο πράγμα που ταιριάζει στις γυναίκες. Έχω κουραστεί» λέει κλαίγοντας η Τζο στην μητέρα της.

Μέσα από την ματιά της Τζο, με ένα διαρκές flashback, παρακολουθούμε τη ζωή των αδελφών Μαρτς, από την παιδική τους ηλικία μέχρι και την αρχή της ενηλικίωσης τους. Τα παιδικά τους χρόνια, τα όνειρα, οι προσδοκίες, οι απογοητεύσεις, τα καρδιοχτύπια, οι καβγάδες, οι χαρές και λύπες των αδελφών Μαρτς κάνουν τα 135 λεπτά της ταινίας συναρπαστικά.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Γκέργουιγκ εξαιρετική και ιδιαίτερη. Η ταινία είναι γυρισμένη στη Μασαχουσέτη, όπου μεγάλωσε η Alcott με την οικογένειά της. Η κατοικία της οικογένειας Μαρτς, είναι αναδημιουργία του σπιτιού που μεγάλωσε η συγγραφέας. Στην ταινία δε της Γκέργουικ το αν θα παντρευτεί ή όχι η Τζο περνάει σε δεύτερη μοίρα· αυτό που επικρατεί είναι η αγωνία για το αν η Τζο θα καταφέρει να εκδώσει ένα βιβλίο της και να γίνει συγγραφέας. Το διαρκές flashback της ταινίας κάθε άλλο παρά κουραστικό είναι. Προσθέτει πολλά συν στην ατμόσφαιρα της ταινίας.



Οι ηθοποιοί υπέροχοι. Όλοι είναι ξεχωριστοί στον ρόλο που τους ανατέθηκε. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στην Μέριλ Στριπ, την θεία Μαρτς, επειδή είναι αγαπημένη μου και πάντα η ερμηνεία της μοναδική!

Τα σκηνικά και τα κοστούμια μάς μεταφέρουν στην εποχή της ταινίας. Η μουσική επένδυση της ταινίας αποτελεί έναν ακόμα σημαντικό "ρόλο" που προστίθεται στο καστ.

Η 7η κατά σειρά μεταφορά στην μεγάλη οθόνη ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις ενός βιβλίου που βρίσκεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων από το 1868 και το έχουν διαβάσει, το διαβάζουν και θα το διαβάσουν εκατομμύρια αναγνώστες.

Θα σας αφήσω με την αγαπημένη  μου φράση από την ταινία:
«-μπορεί κανείς να ζει διαβάζοντας μόνο βιβλία; -εγώ μπορώ!»




                                  Καλή θέαση!
               Χαμογελάτε φαρδιά και αναπνεύστε βαθιά
                                                      Ανθό




Σάββατο, 23 Μαΐου 2020

Η Γενοκτονία των Ποντίων στη ζωγραφική του Γεωργίου Κόλα

 Για την  έκθεση του Κ. Φωτιάδη
·         
         
Το έργο Γενοκτονία από τη συλλογή του Γ.Κόλα, «Ποντιακή Γενοκτονία » (φωτ.: Gjergi Kola)

Στην πολυθεματική έκθεση «Πόντος – Δικαίωμα και Υποχρέωση στη Μνήμη» που επιμελείται ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης, συμμετέχει μεταξύ άλλων καλλιτεχνών και ο διεθνούς φήμης ζωγράφος, Γεώργιος Κόλα. (Gjergi Kola) ο οποίος ζει στην Ιταλία. Πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο και σπουδαίο καλλιτέχνη, ο οποίος είχε φύγει από την Αλβανία, αφήνοντας τη δουλειά του ως καθηγητής και βρέθηκε στην Ελλάδα, στο χωριό Αλιάκμονας της Κοζάνης, το καλοκαίρι του 1991. Την αγάπη, τη στοργή και το πόνο, τα έβλεπε και τα αισθανόταν κάθε στιγμή. Έτσι ξεκίνησε και την «καλλιτεχνική του καριέρα» στην Ελλάδα, όπως λέει ο ίδιος σε συνέντευξη του στο Pontos-news.gr . Προσπάθησε να μάθει τι λένε τα τραγούδια των  Ποντίων, που έκρυβαν τόσο πόνο και καημό. Αλλά και οι χοροί  τους, που τον έκαναν να φαντάζεται θεατρικές παραστάσεις από την αρχαιότητα. Δύναμη, χαρά και πόνο μαζί.   


"Η ποντιακή λύρα ακουγόταν στα αυτιά μου σαν φωνές αρχαίων Ελλήνων"


Η μακρόχρονη και αποτελεσματική συνεργασία του με το μουσείο της Κοζάνης, με τον ιδρυτή του τον αξέχαστο Κωνσταντίνο Σιαμπανόπουλο, αλλά και η επαφή με πολλούς ανθρώπους από τις διάφορες ποντιακές κοινότητες, του έδωσε τη δυνατότητα να μάθει περισσότερα για τη γενοκτονία των Ποντίων.
Όμως οι πιο σημαντικές ήταν για τον Γ. Κόλα, οι συζητήσεις με τους ηλικιωμένους οι οποίοι είχαν βιώσει σκηνές φρίκης στη διάρκεια της επιθετικής και δολοφονικής στάσης από το τότε επίσημο τουρκικό κράτος. Αυτή η εμπειρία έγινε αφορμή να αποτυπώσει εικαστικά, με τον δικό του προσωπικό τρόπο,  τα γεγονότα. Όχι προκαλώντας τρόμο μέσα από τα έργα του, αλλά όπως ο ίδιος λέει, το σεβασμό προς τις αδικοχαμένες ανθρώπινες ψυχές. 

"Στοχεύοντας σε ένα μήνυμα διαμαρτυρίας για την τραγωδία που διαπράχθηκε σε βάρος της ανθρώπινης ζωής. Εναντίον παιδιών, των πιο ευαίσθητων και όμορφων πλασμάτων στον κόσμο, εναντίων μητέρων που φέρνουν στον κόσμο την ανθρώπινη ζωή, εναντίων αμάχων..."      
                                               
Ο Καθηγητής κ. Φωτιάδης επέλεξε να εκθέσει 20 έργα του καλλιτέχνη για την εν λόγω έκθεση, η οποία φιλοξενείται από τις 16 έως τις 22 Ιουνίου στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μετρό στο Σύνταγμα, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη 19η Μαΐου.  



Το έργο «Η κραυγή της ορφανής» από τη συλλογή «Ποντιακή Γενοκτονία» (φωτ.:Gjergj Kola)


Ο Γεώργιος Κόλα χρησιμοποιεί απλά υλικά, θεωρώντας ότι: 

"Η τέχνη συνοδεύει την ανθρωπότητα από την προϊστορική εποχή, γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο και είναι απαραίτητη για τη ζωή, τη μνήμη· αποτελεί μεγάλο κομμάτι των αξιών και των ευαισθησιών των ανθρώπων γενικά."