μενού

Αρχική Γνωρίστε μας Η Ψιλή κουβέντα Τέχνες
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοφία Κορωνίδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοφία Κορωνίδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2022

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Σοφίας Κορωνίδου στην Πόλυ Μίλτου: "Οι καλλιτέχνες έχουν ως χρέος να προκαλούν την σκέψη και τον προβληματισμό."

1) Μιλήστε μας λίγο για σας, σαν άνθρωπο και μετά σαν συγγραφέα. Με λένε Σοφία έχω μια υπέροχη οικογένεια, καλούς φίλους και τις περισσότερες μέρες πολλή διάθεση για ζωή. Ακόμα όμως και τις μέρες που συννεφιάζει και βρέχει στην καρδιά μου, καταφέρνω να το ξεπεράσω με το να διηγούμαι ιστορίες. Η ζωή μου, όπως και όλων των ανθρώπων πάνω στη γη, είναι γεμάτη από ιστορίες: δραματικές και κωμικές, ανιαρές και συναρπαστικές, θριαμβευτικές και ντροπιαστικές, γεμάτες αισιοδοξία και απελπιστικές. Μια μέρα που η απελπισία με είχε ρουφήξει για τα καλά στη δίνη της, αποφάσισα να γράψω μια ιστορία αγάπης, που ταυτόχρονα θα ήταν αστεία, δραματική, ρομαντική και ρεαλιστική. Κάποιες αγαπημένες φίλες την βρήκαν άξια να τη μοιραστώ με τον υπόλοιπο κόσμο και κάποιος εκδότης αποφάσισε να επενδύσει σε αυτήν. Έτσι βγήκε στον κόσμο το πρώτο μου μυθιστόρημα. Στη συνέχεια είδα ότι το να γράφω ιστορίες μου έκανε δώρο διαλείμματα ανάσας από την ασφυκτική καθημερινότητα και συνέχισα να γράφω. 

2) Ποια νομίζετε πως είναι τα καλύτερα σημεία του χαρακτήρα σας και αν υπάρχει κάτι πάνω σας που σας δυσκολεύει και για το οποίο έχετε αρνητική γνώμη. Είμαι έντιμη και ειλικρινής σε βαθμό κακουργήματος. Μου αρέσει πολύ να μαθαίνω καινούρια πράγματα, να ακούω τις ιστορίες των άλλων ανθρώπων, να βοηθάω με όποιον τρόπο μπορώ όποιον βρεθεί στο διάβα μου. Επίσης, όταν καταπιαστώ με κάτι, αφοσιώνομαι εξ ολοκλήρου. Έχω και πολλά κουσούρια όμως, όπως ότι είμαι τεμπέλα και αν δεν είναι απολύτως απαραίτητο να αναλάβω κάτι, αν οι ίδιες οι καταστάσεις της ζωής δε με σπρώξουν προς την κατεύθυνση του, προτιμώ να πω όχι και να ξοδέψω το χρόνο μου σε πράγματα που μ’ ευχαριστούν. Επίσης, υπεραναλύω τα πάντα ώστε να προετοιμαστώ για το χειρότερο που 9 στις 10 φορές δε θα έρθει ποτέ, ξοδεύοντας χρόνο, και ενέργεια. 

3) Τι θέση έχει η συγγραφή στη δική σας ζωή και αν θα μπορούσατε να έχετε ένα νέο ξεκίνημα, θεωρείτε πως θα έπρεπε να αλλάξετε κάτι; Η συγγραφή, όπως προείπα, είναι πρώτα διέξοδος και ψυχική ανακούφιση και μετά μοίρασμα και επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα από όσα ένιωθα όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη συγγραφή των ιστοριών, ίσα ίσα που εύχομαι να μπορούσα να διατηρήσω την αθωότητα και τον ενθουσιασμό των πρώτων χρόνων. 

4) Μιλήστε μας για το βιβλίο σας. Σε ποιο είδος λόγου ανήκει; Το καινούριο μου βιβλίο με τίτλο «Άγγελοι και Δαίμονες, διαόλια και τριβόλια» είναι μυθιστόρημα και αν έπρεπε να μπει σε κατηγορία θα λέγαμε πως είναι το κωμικό χρονικό ενός μοιραίου έρωτα. Ενός έρωτα «βίαιου, εύθραυστου, τρυφερού και απελπισμένου» που έλεγε και ο Πρεβέρ. Με δραματικές στιγμές και στιγμές ανοησίας, με καταστάσεις άσχημες και καθημερινές, δοσμένες όμως με χιούμορ για να μην «τραυματίσουν» τον αναγνώστη, αλλά για να του δείξουν πόσο ανόητο είναι να παίρνουμε σοβαρά τις αναποδιές και τις «συμφορές» του έρωτα.
5) Επειδή γνωρίζω αρκετά καλά τη δυνατή σας πένα και το ότι τίποτα δεν αναφέρεται τυχαία σε όσα γράφετε, μου έκανε ζωηρή εντύπωση ο λίγο καυστικός τίτλος του βιβλίου σας που έρχεται σε αντίθεση με το ανάλαφρο εξώφυλλο. Σίγουρα δεν επιλέχτηκαν τυχαία. Μπορείτε να μας πείτε μια άποψη για αυτά; Στην ιστορία μου μπλέκονται πολλοί και διάφοροι χαρακτήρες, όπως γίνεται και στην πραγματική ζωή, και ο καθένας κουβαλάει τα κουσούρια και τις αρετές του που καθορίζουν τις προθέσεις του. Άλλοι λοιπόν λειτουργούν σαν άγγελοι που μας βοηθούν να ξαναβρούμε το δρόμο μας, μας τραβούν μακριά από το χείλος του γκρεμού, μας κρατούν το χέρι στο σκοτάδι και μας θυμίζουν πόσο δυνατοί είμαστε. Άλλοι πάλι, ως δαίμονες, αρέσκονται στην καταστροφή μας, βάζουν εμπόδια στο δρόμο μας και αν βρεθούμε στο χείλος του γκρεμού μας δίνουν μια κλοτσιά για να σιγουρευτούν ότι θα φτάσουμε στον πάτο του φαραγγιού. Υπάρχουν τέλος και τα διαόλια και τα τριβόλια που μας βγάζουν τον πιο άτακτο, ριψοκίνδυνο και κάποιες φορές, τον πιο ενδιαφέροντα εαυτό μας. Το εξώφυλλο επιλέχτηκε για να εκφράσει όλα τα παραπάνω. Τον άγγελο και το δαίμονα που κρύβουμε μέσα μας και ταυτόχρονα το πόσο επιπόλαιοι μπορούμε να γίνουμε συμπεριφερόμενοι σαν άτακτα μικρά παιδιά. 

6) Υπάρχουν στο βιβλίο σας δικά σας βιώματα και αν ναι, πώς καταφέρατε να λειτουργούν αυτά σε αρμονική σχέση με τη μυθοπλασία; Οι συναντήσεις της πολυεθνικής συντροφιάς, οι διαφορές τους που γεφυρώνονται μέσα από το μοίρασμα της διασκέδασης και του άφθονου αλκοόλ, το φλερτ και οι κόντρες, οι συμβουλές των κολλητών φίλων που άλλοτε σε αποπροσανατολίζουν κι άλλοτε σε φέρνουν στα ίσια σου, ο πόνος της απογοήτευσης και της προδοσίας, ο έρωτας που σε οδηγεί σε σημείο αποβλάκωσης και η απότομη και πάντα οδυνηρή προσγείωση στο αεροδρόμιο της πραγματικότητας, είναι δικά μου βιώματα, όπως είναι και των περισσοτέρων ανθρώπων που περπατούν πάνω στη γη. Οι εμπειρίες αυτές έγιναν η βάση πάνω στην οποία εξελίχθηκε η πλοκή της ιστορίας μου που είναι πέρα για πέρα φανταστική. 

7) Οι ήρωές σας έχουν επιλεγεί τυχαία ή εμπνευστήκατε από υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις; Οι ήρωες μου δεν έχουν επιλεγεί τυχαία. Μοιάζουν πολύ με ανθρώπους που έχω γνωρίσει ή και που έχω ακόμα στη ζωή μου, με τις προσωπικότητες τους όμως προσαρμοσμένες ώστε να ταιριάζουν στο χιουμοριστικό πλαίσιο της αφήγησης. 


8) Τα ονόματά τους, τουλάχιστον των πρωταγωνιστών, έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία για σας; Συνήθως, είναι ονόματα που ανήκουν είτε σε αγαπημένους μου ανθρώπους, είτε απλά μου κάνουν κλικ όταν τα ακούω και νιώθω πως ταιριάζουν στον χαρακτήρα που θέλω να δημιουργήσω. Κάποιες φορές όμως τα ονόματα τους σημαίνουν κάτι πολύ συγκεκριμένο. Όπως της Μαλάικα που στα σουαχίλι μεταφράζεται ως άγγελος και της Λίλι Θαμόρα που είναι κωμική αναφορά στη βιβλική Λίλιθ.
9) Οι χώρες και οι τόποι όπου διαλέγετε να δομηθούν οι ιστορίες σας θεωρώ ότι σας δίνουν μια αίσθηση ελευθερίας ή όχι; Μου φαίνεται πως σημαίνει κάτι για σας αυτή σας η επιλογή. Μπορείτε να μας πείτε δυο λόγια πάνω σε αυτό; Η επιλογή ενός ξένου τόπου με βοηθάει να δραπετεύσω από τη μίζερη ρουτίνα του γνώριμου και να φανταστώ σχεδόν από το μηδέν τη ζωή σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, καθώς και τις δυσκολίες και τις εκπλήξεις που μου επιφυλάσσει η νέα αυτή πραγματικότητα. Δημιουργείται έτσι ένας λευκός καμβάς πάνω στον οποίο μπορώ να ζωγραφίσω την ιστορία μου όπως επιθυμώ. Η έμπνευση είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν αντλείται από μια πόλη με την απίστευτη θετική ενέργεια, την πολυπολιτισμικότητα και τη ζωντάνια του Βερολίνου. 


10) Ποιος είναι ο δικός σας τρόπος να εμπνέεστε; Από αληθινά γεγονότα; Από ερεθίσματα και εμπειρίες χρόνων που υποβόσκουν στο συναίσθημά σας ή από κάποια στιγμιαία παρόρμηση; Νομίζω όλες οι πηγές έμπνευσης που αναφέρεις ισχύουν ταυτόχρονα και τροφοδοτούν τη σκέψη μου. Υπάρχουν γεγονότα που έχουν συμβεί κάποτε στη ζωή μου και με επηρέασαν δραματικά, και οπωσδήποτε με εμπνέουν σε μεγάλο βαθμό όσα έχω δει κι έχω ακούσει και αφορούσαν τρίτους. Αλλά ας μην αδικούμε και την στιγμιαία παρόρμηση, που είναι η απαρχή κάθε ιστορίας και λαδώνει τα γρανάζια της φαντασίας όταν αρχίζουν να σκουριάζουν. Σαν μια ξαφνική ιδέα ας πούμε, την ώρα του πρωινού ξυπνήματος, στη διαδρομή με το λεωφορείο, στο ντους ή στο σούπερ μάρκετ, που ξαναβάζει σε κίνηση την αφήγηση και της δίνει νέα πνοή. 




11) Ποιος ήταν ο στόχος του παρόντος έργου; Θεωρείτε πως ο αναγνώστης θα συμβαδίσει μαζί σας και θα ζήσει όλα τα συναισθήματα που ζήσατε εσείς γράφοντάς το; Είναι μια σάτιρα του έρωτα και των ανθρωπίνων σχέσεων. Είναι παράλληλα μια υπενθύμιση για το ότι δεν πρέπει να παίρνουμε κατάκαρδα τα όσα μας συμβαίνουν. Η ζωή μπορεί να είναι γεμάτη αναποδιές, όμως οφείλουμε να μην απελπιζόμαστε και να επιβιώνουμε με όπλο και ασπίδα μας το χιούμορ. Ο αναγνώστης ελπίζω να διασκεδάσει στο λογοτεχνικό ταξίδι που του έχω ετοιμάσει, να γελάσει, να συγκινηθεί, να προβληματιστεί και στο τέλος να κλείσει το βιβλίο ανακουφισμένος και με διάθεση αισιοδοξίας. 

12) Καθώς γράφατε, υπήρξαν στιγμές που θελήσατε να αλλάξετε κάτι, ώστε να ελκύσετε θετικότερα τους αναγνώστες σας; Όχι. Γράφω όπως μου υπαγορεύει η έμπνευση μου και η ανάγκη μου για έκφραση και ούτε μπορώ και ούτε θέλω να τις διαμορφώνω με βάση την εμπορικότητα. 



13) Θεωρείτε πως όλα τα είδη λογοτεχνίας έχουν την ίδια βαρύτητα στον ψυχικό κόσμο ενός αναγνώστη; Εσείς ποιο είδος αγαπάτε περισσότερο ως αναγνώστρια και ποιο επιλέγετε ως δική σας λογοτεχνική σφραγίδα; Δεν έχουν όλα τα λογοτεχνικά είδη την ίδια βαρύτητα, το καθένα έχει όμως σίγουρα την επίδραση του στην ψυχή του αναγνώστη. Το ποιο θα επιλέξει κανείς έγκειται στο προσωπικό γούστο, την διάθεση της εποχής και καμιά φορά στην τύχη. Λατρεύω τα αστυνομικά μυθιστορήματα και τα μυθιστορήματα μυστηρίου, τις κωμικές ιστορίες και την ερωτική ποίηση. Σαν συγγραφέας προσπαθώ να συνδυάσω τις αγάπες μου αυτές με τις ανατροπές στην αφήγηση, τις ατελείωτες γκάφες των ηρώων μου και το έντονο ρομαντικό στοιχείο. 


14) Υπάρχουν συγγραφείς (ποιητές, καλλιτέχνες, σπουδαίοι δημιουργοί) που να σας έδωσαν την ώθηση να προχωρήσετε στα όνειρά σας; Θέλετε να μας αναφέρετε κάποια ονόματα ή κάποια φράση που σας εντυπώθηκε στην ψυχή; Ούσα βιβλιοφάγος από μικρό παιδάκι υπήρξαν χιλιάδες ιστορίες και δεκάδες δημιουργοί που επηρέασαν δραματικά την αντίληψη μου για τον κόσμο: ποιητές όπως ο Λειβαδίτης, ο Σεφέρης και ο Καβάφης, συγγραφείς όπως ο Μάρκες, ο Καζαντζάκης, ο Όργουελ και ο Στάινμπεκ κι άλλοι πολλοί. Κάθε όμως συγγραφέας, κάθε βιβλίο, κάθε στίχος έβαλαν το λιθαράκι τους στο χτίσιμο της προσωπικότητάς μου. Ο θαυμασμός και το δέος που ένιωθα για εκείνους με ώθησε να τολμήσω να γράψω τις δικές μου ιστορίες και να αποφασίσω να τις διηγηθώ στους άλλους ανθρώπους. 


15) Σκέφτεστε ποτέ να υπηρετήσετε εσείς ή το βιβλίο σας ένα άλλο είδος τέχνης; Και ποιο νομίζετε ότι σας ταιριάζει καλύτερα; Ποτέ δεν ξέρει κανείς τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Πάντως μου αρέσουν πολύ τα κινηματογραφικά σενάρια και σίγουρα θα ήταν υπέροχο αν το βιβλίο μου μεταφερόταν κάποτε στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη. 

16) Λένε πως γεννιέσαι και πεθαίνεις με το χάρισμά σου. Πιστεύετε ότι αληθεύει; Σίγουρα ισχύει. Ωστόσο το κάθε είδους χάρισμα πρέπει να καλλιεργηθεί για να αποδώσει καρπούς.


17) Θεωρείτε πως η εποχή που διανύουμε έχει περισσότερο ανάγκη από βιβλία με χιούμορ, με σκεπτικισμό και κριτική αυστηρή στα κακώς δρώμενα, με σύμβολα και αξίες, με λογικές αναφορές στη βιωματική σκληρότητα και τις δυσκολίες ή βιβλία που αποσκοπούν να καθησυχάσουν το συναίσθημα με δόσεις χαράς και αισιοδοξίας; Εσείς ποια θα διαλέγατε για ένα ανάγνωσμα; Και μόνο η λέξη «καθησυχάσουν» μου δημιουργεί ένα αίσθημα απέχθειας. Ο κόσμος, ούτε σήμερα, ούτε σε καμία εποχή δεν έχει ανάγκη να καθησυχαστεί σαν μικρό παιδί. Τουναντίον, οι καλλιτέχνες παντός είδους έχουν ως χρέος να προκαλούν την σκέψη και τον προβληματισμό. Πιο συγκεκριμένα, οι συγγραφείς των κωμικών ιστοριών δεν παίζουν ούτε το ρόλο ούτε του αυστηρού δικαστή που κουνάει το δάχτυλο στην κοινωνία, ούτε όμως και του κλόουν που αποσκοπεί σε ελαφριά διασκέδαση. Τα μηνύματα τους προς τον κόσμο περνάνε μέσα από το φίλτρο του χιούμορ και στοχεύουν στο να προσφέρουν όντως μια αισιόδοξη κι ελπιδοφόρα ματιά προς το μέλλον χωρίς να εξωραΐζουν την πραγματικότητα. Τα σατιρικά κείμενα που συντρίβουν τις ψευδαισθήσεις μας με τρυφερότητα είναι αυτά που θα επέλεγα να διαβάσω. 


18) Υπάρχουν βιβλία αγαπημένα στη βιβλιοθήκη σας που δε θα τα δανείζατε σε κανέναν και γιατί; Όχι. Το εντελώς αντίθετο. Όσο πιο αγαπημένα τόσο με μεγαλύτερη χαρά θα τα έδινα σε κάποιον να τα διαβάσει και να μοιραστούμε έτσι την ίδια αναγνωστική εμπειρία. Με την προϋπόθεση να τα σεβαστεί και να τα επιστρέψει όπως τα πήρε. 


19) Αν σας δινόταν επιλογή μεγαλύτερης εμπορικής προώθησης με συμφωνία την αλλαγή σε βασικά σημεία της ιστορίας που γράψατε, αφαιρώντας κομμάτια- λέξεις που έχουν συναισθηματική αξία για σας και για αυτό που θέλετε να πείτε στον αναγνώστη θα το δεχόσασταν; Δε θα το δεχόμουν, όχι γιατί είμαι υπεράνω χρημάτων, αλλά γιατί μετά θα χανόταν το νόημα και ο λόγος που έγινα συγγραφέας. Δηλαδή να μοιραστώ κάτι αυθεντικό και μέσα από την καρδιά μου με τους άλλους ανθρώπους. 


20) Τελειώνοντας θα θέλατε να μιλήσετε με μία φράση ή πρόταση στους υποψήφιους αναγνώστες σας και να εξηγήσετε τους λόγους για τους οποίους είναι καλό να διαβάσουν το έργο σας; Γράφτηκε με πολλή αγάπη και μεγάλη χαρά. Την ίδια χαρά που θεωρώ ότι θα προκαλέσει σε όποιον το διαβάσει. 


Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και σας εύχομαι ολόθερμα καλή επιτυχία σε κάθε σας έργο! 



ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκα έναν Δεκέμβρη πριν κάμποσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Είμαι μια παθιασμένη τοξοτίνα και παράλληλα η στοργική μαμά μιας υπέροχης κορούλας. Από την άνοιξη του 2022 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο, το μυθιστόρημα μου με τίτλο "Άγγελοι και Δαίμονες, διαόλια και τριβόλια"! Το πρώτο μου ρομαντικό-χιουμοριστικό μυθιστόρημα με τίτλο «Έρωτας από την πρώτη... μάχη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός, ενώ από τις εκδόσεις Ανάτυπο κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Οδός Αμαρτίας, αριθμός 12», στην οποία συμμετέχω με το διήγημα μου «Το στοίχημα» που ανήκει στο είδος της λογοτεχνίας Φαντασίας. Τον Απρίλιο του 2019 βραβεύτηκα για το διήγημα μου "Θεσσαλονίκη 2048 μ.Χ." στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του εκδοτικού οίκου Εντύποις "Ένα βιβλίο για τη Θεσσαλονίκη". Είμαι μέλος της συγγραφικής παρέας «Ώρες Συγγραφής» και διαβάζω μανιωδώς όλα τα είδη της λογοτεχνίας. Μιλάω αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά. Αρθρογραφώ στον ιστότοπο Silvery Books, συνδιαχειρίζομαι και προτείνω βιβλία στη στήλη "Οι προτάσεις ενός βιβλιοφάγου" στον ιστότοπο Pearls n' Roses. Διηγήματα μου μπορείτε να βρείτε εδώ στο pearls ή και στο λογοτεχνικό μπλογκ του Spillwords.com Παράλληλα μεταφράζω λογοτεχνία. Κάποια από τα ποιήματα που έχω μεταφράσει είναι της συγγραφέως και ποιήτριας Πόλυς Μίλτου και θα τα βρείτε κι αυτά στη σελίδα του Spillwords.com 


 Για την ομάδα Pearls n' roses 

Παρασκευή 18 Μαρτίου 2022

ΟΛΑ ΚΑΛΑ της Σοφίας Κορωνίδου

 



 

Χτύπησε το ξυπνητήρι της ακριβώς στις 7 και μισή.  Πέταξε τα σκεπάσματα και σηκώθηκε αμέσως, χωρίς να χάσει χρόνο τεμπελιάζοντας. Ο ήλιος έλαμπε και οι αχτίδες του διαπερνούσαν τις φρεσκοσιδερωμένες κουρτίνες της. Τις τράβηξε στην άκρη για να μπει φως και άνοιξε διάπλατα το παράθυρο για να αεριστεί το δωμάτιό της. 

Έβαλε νερό στη καφετιέρα και γέμισε το φίλτρο με τρεις κοφτές κουταλιές καφέ φουντούκι.  Ήταν ο αγαπημένος της.  Το άρωμα του πλημμύρισε την κουζίνα και της προκάλεσε μια φευγαλέα αίσθηση ανακούφισης.  Ήπιε ένα φλιτζάνι παρακολουθώντας αφηρημένα την κίνηση στο δρόμο και κατόπιν έφαγε ένα μπισκότο με βρώμη και μαύρη σοκολάτα μασώντας αργά.

Ήπιε δυο ποτήρια νερό -που κάνουν καλό στον οργανισμό και στο δέρμα-έπλυνε σχολαστικά τα δόντια της, χτενίστηκε, ντύθηκε και μακιγιαρίστηκε ελαφρά. 

Περίμενε στη στάση υπομονετικά.  Είχε αρχίσει να κάνει κρύο.  Τυλίχτηκε στο μάλλινο πανωφόρι της.  Θα κατέβαινε με το λεωφορείο ως το κέντρο για τις δουλειές της.  Ήταν όλες γραμμένες στο μπλοκάκι της.

Πρώτα πήγε στο ταχυδρομείο. Αμέσως μόλις μπήκε φρόντισε να κόψει χαρτάκι από το μηχάνημα.  Είχε πολύ κόσμο. Περίμενε αγόγγυστα την σειρά της, κι όταν ήρθε, με πολλή ευγένεια συνομίλησε με την υπάλληλο και έστειλε δυο φακέλους.  Έναν με απλό ταχυδρομείο και έναν με συστημένο.

Μέσα στην επόμενη ώρα πλήρωσε τους λογαριασμούς του νερού και του ρεύματος και κατάφερε να  τακτοποιήσει όλες τις εκκρεμότητες της με επιτυχία. Πήρε πάλι το λεωφορείο της επιστροφής.  Χτύπησε το εισιτήριο της και βρήκε μια άδεια θέση και κάθισε. Στα μισά της διαδρομής, όμως, μπήκε στο λεωφορείο ένας ηλικιωμένος και εκείνη σηκώθηκε για να του δώσει τη θέση της, όπως άλλωστε ήταν το σωστό.

Πέρασε από το σούπερ μάρκετ, αγόρασε όσπρια, ψωμί του τοστ ολικής άλεσης, λαχανικά και φρούτα, ψάρι και αυγά.  Πήρε επίσης γάλα χωρίς λακτόζη και χυμό πορτοκάλι χωρίς ζάχαρη. Έδωσε και πάλι τη θέση της στην ουρά στο ταμείο σε έναν κύριο που είχε μόνο μια συσκευασία γιαουρτάκια.  Όταν έφτασε η σειρά της πλήρωσε το ακριβές αντίτιμο στην ταμία, ακόμα και τα δύο λεπτά, ώστε να μην τη βάλει σε κόπο να ψάξει ρέστα.  Την καλημέρισε με αβρότητα και εκείνη ανταπέδωσε.

Επέστρεψε στο σπίτι και τακτοποίησε τα ψώνια της.  Το  καθένα στη σωστή του θέση.  Σκούπισε όλο το σπίτι και ξεσκόνισε κάθε επιφάνεια.  Ύστερα έβαλε ένα πλυντήριο με χρωματιστά και ξεχώρισε τα λευκά για το επόμενο. Φρόντισε να προσθέσει μαλακτικό και σκόνη για τα άλατα.  Ήταν σημαντικό να βάζει πάντα σκόνη για τα άλατα, αλλιώς το πλυντήριο της θα πάθαινε ζημιά.

Γέμισε την κατσαρόλα με νερό για να φτιάξει μακαρόνια, πήρε τηλέφωνο τη μαμά της για να ρωτήσει για την υγεία της- όλα καλά εκτός από το πόδι της που πονάει με τις αλλαγές του καιρού και την στεναχωρεί – και ύστερα πήρε τηλέφωνο και την κόρη της –είπε ότι ίσως έρθει το άλλο σαββατοκύριακο αν δεν έχει πολύ διάβασμα.  Έκατσε στον φορητό της υπολογιστή, καθάρισε την σκόνη από το πληκτρολόγιο με ένα πινέλο και κατόπιν έστειλε μερικά πολύ σημαντικά ηλεκτρονικά μηνύματα.

Όταν τελείωσε τη δουλειά της, σηκώθηκε και έριξε μια ματιά στον ουρανό έξω από το παράθυρο της κουζίνας.  Πουθενά δεν φαινόταν το γαλάζιο του.  Μόνο φαιά απειλητικά σύννεφα που μετέτρεπαν την πραγματικότητα σε φιλμ νουάρ με λυπημένο τέλος.  Τι να έκανε εκείνος τώρα; σκέφτηκε.  Κι ύστερα έθαψε το πρόσωπο της στα χέρια της για να πνίξει τους λυγμούς.


copyright © Σοφία Κορωνίδου

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2021

Μια μέρα πριν το φονικό

 





Μια μέρα πριν το φονικό, ο Θεόφιλος βρισκόταν στο αγαπημένο του μέρος.  Όποτε ένιωθε εκείνον τον καταραμένο πονοκέφαλο να του τρυπάει το κρανίο σαν κομπρεσέρ, ήταν το μοναδικό σημείο στον κόσμο που τον ηρεμούσε και γέμιζε ενέργεια το κουρασμένο κορμί του. Το μόνο μέρος που δεν ένιωθε μόνος. 

Η μέρα ήταν υπερβολικά ζεστή και ο ιδρώτας έσταζε ποτάμι από πάνω του.  Τα μαλλιά του, τα πυκνά γένια του και τα ρούχα που φορούσε είχαν μουσκέψει.  Κάθισε στην ιερή πέτρα ανάμεσα στα δέντρα και πάσχισε με όλες του τις δυνάμεις να συγκεντρωθεί. Ένας ενοχλητικός και επίμονος ήχος, όμως δεν τον άφηνε.  Στην αρχή νόμιζε ότι ερχόταν μέσα από το μυαλό του.  Κι έτσι απλά προσπάθησε να τον αγνοήσει.

«ΜΜΜΜ» μούγκρισε «ΜΜΜ... ΜΜΜΜ...»

Ο ήχος ήταν ακόμα εκεί.

«ΜΜΜ...» μούγκρισε δυνατότερα για να τον καλύψει.

Τίποτα. 

Η προσπάθεια αυτή τον εξάντλησε. Ξάπλωσε στο ξερό χόρτο παραιτημένος και έκλεισε τα μάτια του σφιχτά.

«Έλα επιτέλους ΔΑΙΜΟΝΑ! Έλα να με σώσεις! ΜΜΜΜΜ... ΜΜΜΜΜ...!» έκανε  απελπισμένα.

Και ξάφνου το βουητό σταμάτησε.  Άνοιξε τα μάτια και αναζήτησε με το βλέμμα τον Πρίγκηπα του Σκότους και Σωτήρα του.  Κοίταξε με λαχτάρα δεξιά, κοίταξε αριστερά, και τέλος εστίασε στον κορμό του απέναντι δέντρου.  Ένας τζίτζικας καθόταν εκεί αμέριμνος και πανέτοιμος να πιάσει ξανά το καλοκαιρινό του τραγούδι.  

Ο Θεόφιλος μάζεψε μια πέτρα και ύστερα σηκώθηκε και πλησίασε αργά το δέντρο.  Κατόπιν, με μία μόνο κίνηση έλιωσε το οχληρό έντομο.  Κι εκείνη τη στιγμή, εκείνη την υπέροχη στιγμή, απαλλάχτηκε επιτέλους κι από τον φριχτό πονοκέφαλο που τον βασάνιζε.  Ένιωσε ανάλαφρος σαν πούπουλο.  Ένιωσε ελεύθερος και σίγουρος.  Ο Δαίμονας του είχε επιτέλους μιλήσει.  

Τώρα πια ήξερε τι πρέπει να κάνει.


copyright © Σοφία Κορωνίδου




Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2020

Συνάντηση της Σοφίας Κορωνίδου με τη Μάρα Ράκα: "Ήρωας μου είναι όποιος επιλέγει να αντιδρά σε οτιδήποτε άδικο βρεθεί στο διάβα του ακόμα κι αν η επιλογή του αυτή έχει προσωπικό κόστος."

 


Μέσα από τη στήλη «Ερωτοαποκρίσεις με τη Μάρα» ξεκινώ ένα ταξίδι γνωριμίας χωρίς κάποιον ειδικό προορισμό. Με μεγάλη μου χαρά, θέλω αυτή η στήλη, να φιλοξενεί ανθρώπους, ανεξαρτήτου ηλικίας, χρώματος, επαγγέλματος και προσωπικών πιστεύω. Ανθρώπους ατόφιους που νιώθουν ότι έχουν αυτό το κάτι για να μεταδώσουν στους υπόλοιπους μέσα από τις απαντήσεις τους. Οι ερωτήσεις δε θα είναι πάντα οι ίδιες αλλά ανάλογα με τον εκάστοτε άνθρωπο που θα συναντώ στην πορεία μου. Και φυσικά, θα ξεκινήσω τη γνωριμία μου, από τους διαχειριστές της σελίδας Pearls n’roses με πρώτη την αγαπητή μου Σοφία Κορωνίδου.                      

 



                               

ΣΟΦΙΑ ΚΟΡΩΝΙΔΟΥ: Σύζυγος-Εργαζόμενη-Μαμά-Συγγραφέας και Blogger.

    

 Φανταστείτε μια μέρα που ο σύζυγος θέλει κουβέντα, η κόρη σας ζητά να παίξετε, ο κέρσορας στο Word αναβοσβήνει απειλητικά και περιμένει να ολοκληρώσετε τη σκηνή του μυθιστορήματος, ενώ τα blog περιμένουν με τη σειρά τους να τακτοποιήσετε τα άρθρα σας. Πως καταφέρνετε να τα διαχειρίζεστε όλα αυτά την ίδια στιγμή, χωρίς να αφήσετε κάποιον δυσαρεστημένο;

Ζητώ από τον άντρα μου να παίξει με τη μικρή μου, ώστε να έχω χρόνο να τακτοποιήσω τα άρθρα που πρέπει να ανέβουν άμεσα στο blog.  Όσο για τη συγγραφή, όσοι γράφουν ξέρουν ότι θέλει σιωπή και συγκέντρωση, οπότε θα περιμένω την ώρα του ύπνου που το σπίτι θα έχει ησυχάσει από φωνές και ανάγκες, ελπίζοντας ότι η έμπνευση μου δε θα έχει βαρεθεί και φύγει. 

  

Όταν κάποιος σας κοιτάζει στα μάτια και σας λέει επίμονα «Δεν μπορείς!», η πρώτη σκέψη που σας έρχεται στο μυαλό;

 Αυτό θα το δούμε, φίλε…


      Ποιο ήταν το έναυσμα που σας οδήγησε να γράψετε το πρώτο σας μυθιστόρημα «Έρωτας από την πρώτη μάχη»;

Η ανάγκη να γράψω μια ιστορία που θα εξελιχθεί και θα ολοκληρωθεί όπως θα ήθελα να είναι η πραγματικότητα για τους ανθρώπους που αγαπιούνται.

 

Πείτε μας λίγα λόγια για τον ήρωα που αγαπήσατε περισσότερο, αλλά και για τον ήρωα που σας ταλαιπώρησε αρκετές νύχτες.

Η Μυρτώ (από το μυθιστόρημα «Έρωτας από την πρώτη μάχη») η μία εκ των δύο πρωταγωνιστών ενός χιουμοριστικού και παράφορου χρονικού για τον έρωτα, είναι ένας αγαπημένος μου χαρακτήρας. Με την τρέλα της, τον αυθορμητισμό, το πείσμα και το δυναμισμό της με οδηγούσε κάθε φορά και σε διαφορετικό μονοπάτι και μου ανέτρεπε όλα τα συγγραφικά μου πλάνα.  Όταν στο τέλος της ιστορίας έπρεπε να την αποχωριστώ, συγκινήθηκα σαν να έχανα έναν αληθινό φίλο.  Ο Θεόκλητος Αγαθού (από το διήγημα μου «Το στοίχημα» στη συλλογή «Οδός Αμαρτίας Αριθμός 12») ήταν που με ταλαιπώρησε πολύ ως να αποφασίσω για τη «μοίρα» του.  Ο Θεόκλητος έζησε μια αλλόκοτη νύχτα γεμάτη πειρασμούς και ως το τέλος δεν ήμουν σίγουρη για το ποια μεριά θα τον κερδίσει. Του σκότους ή του φωτός.  Η τελική επιλογή μου με κάλυψε πλήρως. Ελπίζω και τους αναγνώστες.

 

     Υπάρχουν μέσα στην ιστορία αυτή, προσωπικά σας βιώματα;

Σε κάθε ιστορία μου υπάρχουν προσωπικά βιώματα. Οι άνθρωποι που συναντά η Μυρτώ στο διάβα της είναι άνθρωποι που έχω συναντήσει σε διάφορες εποχές της ζωής μου.  Υπήρξαμε φίλοι, συνάδελφοι, γνωστοί, σύντροφοι.  Οι απόψεις της για τη ζωή  και τον έρωτα είναι πολύ κοντά στις δικές μου.  Αν και νομίζω πως είμαι πλέον λιγάκι πιο πουριτανή.  Όσο για τον Θεόκλητο, δεν είμαι εγώ αλλά είναι το είδος του από δειλία «ηθικού» ανθρώπου που συνήθως αποφεύγω την συναναστροφή του.

 

    Λένε πως ο άνθρωπος, δεν πρέπει να ξεχνά ποτέ από που ξεκίνησε. Λένε επίσης πως η αναγνώριση, μπορεί να αλλάξει τον εκάστοτε άνθρωπο όταν τη γευτεί. Τι πιστεύετε εσείς;

Κάθε μέρα, ο καθένας από μας αντιμετωπίζει μικρές και μεγάλες προκλήσεις της ζωής (η αναγνώριση της δουλειάς μας είναι μια σπουδαία πρόκληση) και επιλέγει αυτό που θέλει να είναι.  Κάθε επιλογή έχει το κόστος της. 

Κατά την άποψη μου, πάντως, η έπαρση είναι ο χειρότερος δρόμος.  Καλό είναι να έχουμε και λίγη σεμνότητα, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες μας.  Ειδικά, εμείς οι συγγραφείς που επηρεάζουμε με τη γραφή και τη στάση μας ένα κομμάτι των αναγνωστών- μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία – οφείλουμε να είμαστε προσγειωμένοι.  Στο κάτω κάτω της γραφής, ιστορίες γράφουμε, δεν ανακαλύψαμε το φάρμακο για τον καρκίνο.

 

     Τι αγαπάτε περισσότερο στους πραγματικούς σας φίλους;

Ο τρόπος που λιώνουν τους πάγους της καρδιάς μου και ξορκίζουν τα σκοτάδια μου.  Καμιά φορά και χωρίς να μιλήσουν καν. Με μια αρκουδίσια αγκαλιά, μια κούπα καφέ και ένα τσιγάρο.

 



Η ειλικρίνεια στο χώρο των συγγραφέων, είναι προτέρημα, ή ελάττωμα;

 Η ειλικρίνεια είναι πάντα προτέρημα σε όλους τους χώρους.  Χρειάζεται όμως μαζί της τη γενναιότητα, την ακεραιότητα και τη λεπτότητα.

 

 

Ποιος είναι ήρωας για σας, στην πραγματική ζωή;

Όποιος επιλέγει να αντιδρά σε οτιδήποτε άδικο βρεθεί στο διάβα του ακόμα κι αν η επιλογή του αυτή έχει προσωπικό κόστος.

 

     Υπήρξε κάποιο γεγονός στη ζωή σας που να σας κάνει να σταματήσετε να γράφετε;

Η συνειδητοποίηση ότι και στο χώρο του βιβλίου όλα είναι θέμα μάρκετινγκ και δυνατών γνωριμιών.  Έχω την τύχη μέσω του blog και της στήλης με τις βιβλιοπροτάσεις να έρχονται στα χέρια μου απίστευτα διαμάντια νέων συγγραφέων, τα περισσότερα από τα οποία δεν βρίσκω σε καμιά βιτρίνα βιβλιοπωλείου και σπάνια γίνονται θέμα συζήτησης σε βιβλιοομάδες. Ταυτόχρονα, έχω διαβάσει πολλά ευπώλητα βιβλία που αντικειμενικά ανήκουν στον κάδο ανακύκλωσης.

  

Το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

Ο άνθρωπος θα έπρεπε να είναι ικανός να σχεδιάζει μια εισβολή, να γράφει μια σονάτα, να σχεδιάζει ένα κτίριο, να κουμαντάρει ένα πλοίο, να κλείνει ένα ισοζύγιο, ν’ αλλάζει ένα μωρό, να παίρνει και να δίνει διαταγές, να παλεύει, να πεθαίνει γενναία. Η εξειδίκευση είναι για τα έντομα.

Του Αμερικανού συγγραφέα Ρόμπερτ Χενλάιν.

  

Έχετε εισπράξει ποτέ, αρνητική κριτική από τους ομότεχνούς σας; Τι θα τους απαντούσατε;

Έχω εισπράξει πολλές «συμβουλές» και «διορθώσεις». Τους ευχαριστώ όλους και πάντα φιλτράρω όσα μου λένε παραμερίζοντας το συγγραφικό μου εγωισμό. Κάποιες είναι χρήσιμες, κάποιες είναι μόνο για νιώσουν καλύτερα όσοι τις λένε.

  

    Η γνώμη σας για τον σημερινό τρόπο που λειτουργούν οι εκδόσεις;

Οι περισσότεροι εκδότες του σήμερα λειτουργούν αυστηρά ως έμποροι.  Ως ένα βαθμό είναι κατανοητό, δεδομένης της δυσχερούς θέσης των επαγγελματιών λόγω της οικονομικής κρίσης και γενικά της δύσκολης επιβίωσης των επιχειρήσεων στη χώρα μας.  Θα έπρεπε όμως να έχουν και κάποια λογοτεχνικά κριτήρια και να πάψουν να εκδίδουν σκουπίδια πλάι πλάι με τα αριστουργήματα.  Επίσης, θα έπρεπε να δίνουν περισσότερες ευκαιρίες σε νέους συγγραφείς με ταλέντο.

  

    Αν σας ζητούσαν να γράψετε ένα διαφορετικό είδος γραφής, ποιο θα επιλέγατε;

Αγαπώ πολύ τα αστυνομικά μυθιστορήματα.  Θα επέλεγα να γράψω σ’ αυτό το είδος και ίσως μια μέρα το κάνω, με τη βαθιά ελπίδα ότι θα καταφέρει να διατηρήσει την ένταση και την απόλαυση που προσφέρουν σε μένα τα μυθιστορήματα των αγαπημένων μου συγγραφέων.

 

    Πιστεύετε ότι ο τίτλος του συγγραφέα, ανήκει μόνο σε αυτούς που εκδίδουν ένα βιβλίο, ή έχετε κάποια άλλη άποψη για το θέμα αυτό;

 Ο τίτλος συγγραφέας ανήκε παλαιότερα σε όσους είχαν εκδώσει έστω και ένα βιβλίο.  Σήμερα που εκδίδουν οι πάντες, θεωρώ περισσότερο συγγραφέα έναν άνθρωπο που μου δίνει το χειρόγραφο του για να του πω μια γνώμη και διαθέτει ταλέντο και αγάπη για τη γραφή, παρά κάποιον που εκδίδει μια ανοησία γιατί είχε τα χρήματα ή τις διασυνδέσεις για να το κάνει.

  

Αν το σύμπαν σας άκουγε αυτή τη στιγμή, τι θα του ζητούσατε;

 Ψυχική και σωματική υγεία για όλο τον κόσμο.  Τα άλλα θα τα βρούμε μεταξύ μας.

     

    Πως αντιμετωπίζετε τον αλληλοσπαραγμό που όλοι βλέπουμε κατά καιρούς στα social media;

 Πλέον, με θυμηδία.

 

    Αν η κόρη σας δήλωνε μια μέρα ότι θέλει να γίνει συγγραφέας σαν τη μαμά της, τι θα της λέγατε να προσέξει;

 Τους κόλακες, τα συμβόλαια των εκδοτών και το καβάλημα του καλαμιού.

 

    Άλλαξε κάτι στο σκεπτικό ή στον χαρακτήρα σας, κατά τον εγκλεισμό σας στην εποχή     της καραντίνας; Ποιες οι ανησυχίες σας;

 Εκτίμησα περισσότερο τους περιπάτους στον ήλιο, την προσωπική επαφή με φίλους και αγαπημένους, την ελευθερία της αναπνοής και μετακίνησης.  Εύχομαι να ξεμπερδέψουμε πολύ γρήγορα με την πανδημία κι άλλο τέτοιο κακό να μη μας βρει.

  

 Ποια η γνώμη σας για την αυτοέκδοση;

Έχω πει και παραπάνω τι πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξει με τις εκδόσεις.  Όσο για την αυτοέκδοση, θεωρώ ότι δεν είναι για όλους.  Η δουλειά των συγγραφέων είναι να εμπνέονται και να γράφουν ιστορίες. Για όποιον, όμως, μπορεί και έχει το χρόνο, τη διάθεση, την ενέργεια και τις ικανότητες να το κάνει, του βγάζω το καπέλο και τον ενθαρρύνω να το κάνει οπωσδήποτε.  Πιστεύω, όμως, ακράδαντα πως αν οι εκδότες είχαν διαφορετικά κριτήρια επιλογής και αντιμετώπιση προς τους συγγραφείς, οι δεύτεροι δεν θα αναγκάζονταν να διακινούν μόνοι τους τα βιβλία τους.

 

    Στους λογοτεχνικούς κύκλους, κάποιοι προκαλούμε συμπάθεια, κάποιοι εμπάθεια και κάποιοι άλλοι αντιπάθεια. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;

 Γιατί όπως και σε κάθε δουλειά, σινάφι και κοινωνική ομάδα κάποιοι μας συμπαθούν, κάποιοι μας αντιπαθούν, κάποιοι είναι καλοπροαίρετοι και κάποιοι εμπαθείς.  Οι συγγραφείς είναι άνθρωποι όπως όλοι.

 

 

Αν κάποιος σας έλεγε ευθέως πως δεν του άρεσε το βιβλίο σας, πως θα νιώθατε και τι θα του απαντούσατε;

Θα τον ευχαριστούσα για την ειλικρίνεια του.  Και μένα δε μ’ αρέσουν όλα τα βιβλία και όλοι οι συγγραφείς.  Ο καθένας μας έχει τα γούστα του.  Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως δε θα στεναχωριόμουν.

  

    Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Να επιβιώσω της φρενίτιδας του κορωνοϊού, να εκδώσω το επόμενο μυθιστόρημα μου και να ζω κάθε μέρα όσο πιο καλά μπορώ αναγνωρίζοντας όλες τις ευλογίες που έχω στη ζωή μου. Την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τη δουλειά μου.

 

     Παίζοντας το παιχνίδι του «Αν», σε ποια εποχή θα θέλατε να ζείτε;

Έχουμε μια τάση να εξωραΐζουμε το παρελθόν και να αντιμετωπίζουμε με δέος το μέλλον. Θα ήθελα, λοιπόν, να ζω στην εποχή που ήδη ζω.  Δεν ξέρω αν θα κατάφερα να επιβιώσω σε οποιαδήποτε άλλη εποχή. 

Αν όμως επρόκειτο για μια σύντομη επίσκεψη μέσω χρονομηχανής θα ήθελα να βρεθώ στην Αλεξάνδρεια τον 5ο μ.Χ. και να παρακολουθήσω τη φιλόσοφο Υπατία να διδάσκει ή στο Μεξικό τη δεκαετία του ‘30 για να γνωρίσω την πολυαγαπημένη μου Φρίντα Κάλο.

 

    Λένε πως οι πισώπλατες μαχαιριές, απαιτούν και τίμια μαχαίρια. Πως θα αντιδρούσατε, αν μαθαίνατε πως οι κακές γλώσσες στο χώρο που κινείστε χρησιμοποιούν εν αγνοία σας αυτά τα χαριτωμένα μέταλλα;

 Αν ήταν απλά γνωστοί, ή άνθρωποι που δεν με γνώριζαν καν, θα αδιαφορούσα πλήρως.  Για όλους τους ανθρώπους λέγονται κακίες. Μέχρι ενός ορίου βέβαια.  Αν έβλαπταν την τιμή και την υπόληψη μου θα το χειριζόμουν διαφορετικά.

Αν ήταν φίλοι, θα με πλήγωνε και σίγουρα, αρχικά, θα θύμωνα.  Όμως, δεν θα έκανα απολύτως τίποτα, πέραν του να απομακρυνθώ, χωρίς καμία εξήγηση.  Όταν ένας άνθρωπος που θεωρείς φίλο βγάζει χολή πίσω από την πλάτη σου δείχνει πόσο λυπημένος και ανασφαλής νιώθει ο ίδιος. Προσπαθεί να γεμίσει το κενό του, κακολογώντας όσους τον εμπιστεύονται.  Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει θέση κοντά μου.

 

    Ποια ερώτηση θα επιθυμούσατε να σας είχαν κάνει και δεν έγινε ουδέποτε σε συνέντευξή σας; Ρωτήστε τον εαυτό σας και απαντήστε όσο πιο ελεύθερα και ειλικρινά   μπορείτε.

Δε με ρώτησες τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. 

Λοιπόν, όταν και εφόσον μεγαλώσω, θέλω να έχω ένα μαγαζί και να πουλάω παγωτά, γλειφιτζούρια, καραμέλες και γλυκά του κουταλιού.  Κι όταν δε βλέπει κανείς, να τα χαρίζω σε όποιον είχε δύσκολη μέρα και η ψυχή του είναι συννεφιασμένη. 

 

    Μια ευχή καθώς θα αποχαιρετούσατε το 2020;

Περισσότερη ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη, δίψα για γνώση και ανθρώπινη επαφή, και λιγότερη έπαρση, ρηχότητα και ματαιοδοξία.  Κάθε πληγωμένη καρδιά να γιατρευτεί και κάθε παιδί να έχει, επιτέλους, το δικαίωμα να διατηρεί την αθωότητα του.

Καλή υγεία σε όλους!

  

Κυρία Κορωνίδου σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο και την ειλικρίνειά σας!


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα έναν Δεκέμβρη πριν κάμποσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη.  Είμαι ένας παθιασμένος Τοξότης και παράλληλα η στοργική μαμά μιας υπέροχης κορούλας.

Είμαι μέλος της συγγραφικής παρέας «Ώρες Συγγραφής» και διαβάζω μανιωδώς όλα τα είδη της λογοτεχνίας. Το πρώτο μου ρομαντικό-χιουμοριστικό μυθιστόρημα με τίτλο «Έρωτας από την πρώτη... μάχη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός,


ενώ από τις εκδόσεις Ανάτυπο κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Οδός Αμαρτίας,

αριθμός 12», στην οποία συμμετέχω με το διήγημα μου «Το στοίχημα» που ανήκει στο είδος της λογοτεχνίας Φαντασίας.  

Τον Απρίλιο του 2019 βραβεύτηκα για το διήγημα μου "Θεσσαλονίκη 2048 μ.Χ." στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του εκδοτικού οίκου Εντύποις "Ένα βιβλίο για τη Θεσσαλονίκη". 
Μιλάω αγγλικά και ιταλικά. Αρθρογραφώ στον ιστότοπο Silvery Books, συνδιαχειρίζομαι και προτείνω βιβλία στη στήλη "Οι προτάσεις ενός βιβλιοφάγου" στον ιστότοπο Pearls n' Roses.
Παράλληλα μεταφράζω λογοτεχνία. Κάποια από τα ποιήματα που έχω μεταφράσει είναι της συγγραφέως και ποιήτριας Πόλυς Μίλτου και θα τα βρείτε στη σελίδα του Spillwords.com

Αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου, θα με συναντήσετε στα εξής ηλεκτρονικά μονοπάτια:
στην ομάδα μου στο facebook: ΣοφίαΚορωνίδου-συγγραφέας



Όσοι από σας επιθυμείτε να επισκεφτείτε τις «Ερωτοαποκρίσεις» στείλτε μήνυμα για να σας αποσταλεί το ερωτηματολόγιο, στο e-mail:  mrakidou@yahoo.com ώστε να ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι μας.

ΜΑΡΑ ΡΑΚΑ

Παρασκευή 1 Μαΐου 2020

Η ΜΠΟΡΑ - της Σοφίας Κορωνίδου







Οι γλάστρες με τα φουξ, γαλάζια και λευκά ανθάκια στέκονταν στην άκρη του κήπου, παρατεταγμένες στη σειρά σαν πειθαρχημένοι στρατιώτες.  Τα μαύρα σύννεφα στον ουρανό όλο και πύκνωναν και κάπου μακριά έπεσε ένας κεραυνός. Η μπόρα πλησίαζε απτόητη και απειλητική σαν θυμωμένη γυναίκα. 

«Στο είπα, αδερφή» έκανε ανυπόμονα ο φύλακας «αυτή είναι η εποχή των βροχών.  Άργησε κιόλας.  Αυτό τον καιρό εδώ, έτσι και ξεκινήσει να βρέχει, ξεχνάει να σταματήσει.  Δεν υπάρχει περίπτωση να φυτέψεις τώρα τα λουλούδια σου.  Πρέπει να περιμένεις.»

Η μοναχή κούνησε το κεφάλι της σκεπτική.  Σε λίγες μέρες θα κατέφταναν τα πρώτα ορφανά, ήθελε πάση θυσία να έχει έτοιμο τον κήπο της. Να βρουν λίγη ομορφιά σαν φτάσουν, λίγη παρηγοριά.  Έριξε μια παρατεταμένη ματιά στο ζοφερό ουράνιο στερέωμα και κατόπιν σήκωσε αποφασιστικά το ράσο της και πάτησε το χώμα του κήπου.

«Μα τι κάνεις, αδερφή;» την επέπληξε ο φύλακας «Σε λίγο θα ρίξει κατακλυσμό! Όχι λουλούδια δε θα φυτέψεις, θα γίνεις μουσκίδι! Θα αρπάξεις καμιά πούντα!»

Δεν ήταν τόσο το ενδιαφέρον του για την καλή υγεία της μοναχής.  Μα, να, ήταν άντρας και έπρεπε να αποδειχτεί πώς έχει δίκιο.  Ειδάλλως, θα ανατρεπόταν η ισορροπία του σύμπαντος. 

Η αδερφή Ισιδώρα δεν έδινε πια σημασία σ’ αυτά.  Ο μόνος άντρας που υπολόγιζε ήταν ο Ιησούς, κι αυτός ποτέ δεν είχε προσπαθήσει να της επιβάλλει τη γνώμη Του.

Σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό, ένωσε τις σκληρές και γεμάτες κάλους από τις δουλειές της μονής- μα ωστόσο τόσο απίστευτα απαλές όποτε χάιδευε τα μαλλιά ενός φοβισμένου παιδιού- παλάμες της και αποφάσισε να πει το παράπονο της στην προστάτιδα της σκήτης της, τη βασίλισσα των αγγέλων.

«Μητέρα, βοήθησε να φυτέψω λίγα λουλούδια για τα παιδιά.» μουρμούρισε και μετά χωρίς δισταγμό κατευθύνθηκε προς τα γλαστράκια της που περίμεναν χαρούμενα για να ενωθούν ξανά με τη δική τους μητέρα.

Ο φύλακας την παρακολουθούσε κρύβοντας την αγανάκτηση του για την ξεροκεφαλιά της κάτω από ένα ειρωνικό μειδίαμα.  Καλόγρια ξε-καλόγρια, θα το φχαριστιόταν μόλις την έβλεπε να τρώει τη βροχή κατακέφαλα.  Θα παραδεχόταν σίγουρα το λάθος της κι αυτός θα τη συγχωρούσε ταπεινά.  Σταύρωσε τα χέρια του μπροστά στο στήθος και περίμενε τη δικαίωση του.

Η γυναίκα έπιασε δουλειά και γονατισμένη στο μαλακό χώμα, άνοιγε με το φτυάρι της τρύπες και έχωνε με άξια και γρήγορα χέρια εύθραυστες ριζούλες μέσα στη γη. Τα λεπτά περνούσαν χωρίς καμία σταγόνα να πέφτει από τα μαύρα σύννεφα, που στέκονταν πια ακίνητα σαν σκούρες πινελιές στο θεόρατο πίνακα του ουρανού.  Ήταν λες και η πλάση κρατούσε την αναπνοή της και περίμενε.  Σε λίγο το φως γύρω τους άλλαξε και ο φύλακας κοίταξε ψηλά με απορία. 

Ούτε ένα σύννεφο δεν υπήρχε πια.  Ο ήλιος έλαμπε ολόλαμπρος και αν ο άντρας δεν ήταν τόσο πεισματάρης και περήφανος, θα έβγαζε το πανωφόρι του γιατί είχε αρχίσει ήδη να ζεσταίνεται.

Μετά από κάμποσο, η μοναχή ολοκλήρωσε τη δουλειά της. Το άχαρο και σκονισμένο κομμάτι γης είχε μεταμορφωθεί σε ζωγραφιά του παραδείσου.  Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπο της ευχαριστημένη.  Τώρα έμενε μόνο να τα ποτίσει.  Η σκέψη αυτή, ομολογουμένως, την προβλημάτισε γιατί τα λουλούδια ήταν κάμποσα, η κούραση της αρκετή και το ποτιστήρι ένα και παλαιολιθικό.  Ο φύλακας διάβασε τη σκέψη της και χαμογέλασε ξανά χαιρέκακα.

«Ωραία τα φύτεψες, αδερφή.  Γεια στα χέρια σου!» την επαίνεσε με γενναιοδωρία «κι από ότι φαίνεται η καλοκαιρία θα κρατήσει.  Καλό κουράγιο με το πότισμα, τώρα!»

Τα  μάτια του κάτω από τα πυκνά φρύδια στένεψαν με κακία.  Για να βοηθήσει στο πότισμα, ούτε κουβέντα.  Αφού αυτή η πεισματάρα ήθελε να φυτέψει σώνει και καλά σήμερα, ας τα έβγαζε πέρα μόνη της.  Η αδερφή Ισιδώρα τον ευχαρίστησε για τα καλά του λόγια με ένα γνέψιμο και αφού σάρωσε τον ανοιχτό χώρο με το βλέμμα για να εντοπίσει το αρχαίο σκουριασμένο ποτιστήρι, κατευθύνθηκε προς τα εκεί. 

Όμως, μόλις πάτησε το πόδι της στο τσιμέντο, που έκαιγε ακόμα από την θερμή επίθεση του ήλιου, ένας δυνατός άνεμος φύσηξε και λίγα δευτερόλεπτα μετά ακολούθησε μια δυνατή βροντή.

Η Ισιδώρα κοίταξε τον σκοτεινιασμένο ουρανό με ένα χαμόγελο βαθιάς ευγνωμοσύνης να ανθίζει στο κουρασμένο της πρόσωπο.  Στη συνέχεια, έτρεξε γρήγορα κάτω από το υπόστεγο για να φυλαχτεί από τη νεροποντή.





Popular Posts