Συνάντηση της Βάσως Σταύρου με τη Μάρα Ράκα: “Ενθουσιάζομαι εύκολα και πολλές φορές σπάω τα μούτρα μου, όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται…τελευταία.”

 Μέσα από τη στήλη «Ερωτοαποκρίσεις με τη Μάρα» ξεκινώ ένα ταξίδι γνωριμίας χωρίς κάποιον ειδικό προορισμό. Με μεγάλη μου χαρά, θέλω αυτή η στήλη, να φιλοξενεί ανθρώπους ανεξαρτήτου ηλικίας, χρώματος, επαγγέλματος και προσωπικών πιστεύω. Ανθρώπους ατόφιους που νιώθουν ότι έχουν αυτό το κάτι για να μεταδώσουν στους υπόλοιπους μέσα από τις απαντήσεις τους. Οι ερωτήσεις δε θα είναι πάντα οι ίδιες αλλά ανάλογα με τον εκάστοτε άνθρωπο που θα συναντώ στην πορεία μου.

 

 

  

ΒΑΣΩ ΣΤΑΥΡΟΥ: Σύζυγος- μητέρα- κόρη- εργαζόμενη και blogger

 

Συνοδοιπόρος μου στο σημερινό ταξίδι, η δεύτερη διαχειρίστρια του pearls n’ roses. Η Βάσω Σταύρου είναι ο… «αρχιτέκτονας», θα έλεγα, που δημιούργησε με μαεστρία και αγάπη αυτή τη σελίδα. Όσο για τον τρόπο γραφής της, είναι γεμάτος συναισθήματα που ξεχειλίζουν έτοιμα να σε παρασύρουν στο διάβα τους ανά πάσα ώρα και στιγμή. Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα.

 

Όταν ολοκληρώσατε τη δημιουργία της σελίδας «pearls n’roses» ποιο ήταν το πρώτο συναίσθημα που νιώσατε;

Ένιωσα χαρούμενη και ανακουφισμένη. Αν και πρωτάρα σε αυτό, ήμουν περήφανη για την δημιουργία του, η οποία σήμαινε την αρχή της κοινής μας συνεργασίας και προσπάθειας με την Σοφία και την Πόλυ.

 

Διατηρείτε επίσης ένα προσωπικό blog με όνομα «οι μικρές μου στιγμές». Ποιο ήταν το έναυσμα που σας έκανε να το δημιουργήσετε;

Κατά καιρούς, μου άρεσε να γράφω τις σκέψεις μου, αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί να τις αποτυπώνω σε κάποιο ιστολόγιο. Μέχρι τη στιγμή που η αγαπημένη μου φίλη Ειρήνη μου το πρότεινε, κι έτσι έγινε το ξεκίνημα για τo blog «οι μικρές μου στιγμές».

 

Αγαπημένοι σας Έλληνες και ξένοι συγγραφείς;

Ξένη λογοτεχνία διαβάζω σπάνια, οπότε δεν έχω κάποιον αγαπημένο. Από Έλληνες είναι αρκετοί, όπως Μαντά, Πολυράκης, Χλωροκώστα, Καλλιοτζή, Τραύλου, και φυσικά Σοφία Κορωνίδου και Πόλυ Μίλτου (γιατί ποιος με σώνει μετά!).

 

 Τι θα σας έκανε να σταματήσετε να γράφετε;

Η έλλειψη ερεθισμάτων και συναισθημάτων. Θέλω να γράφω όταν έχω κάτι να πω και όχι απλά για τα likes που όλοι προσδοκούν.

 

Θα θέλατε ποτέ να εκδώσετε ένα βιβλίο, εκθέτοντας τα βαθύτερα συναισθήματά σας στο ευρύ κοινό;

Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω σκεφτεί ποτέ… τα βαθύτερα συναισθήματά μου φοβάμαι να τα εκθέσω ακόμα και σε εμένα, πόσο μάλλον σε άλλους…  ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον, όταν και αν γίνω πιο ρεαλίστρια αντί ρομαντική που είμαι τώρα…

 

Εμπιστοσύνη! Μια λέξη που πολλοί την προφέρουν με ευκολία, μα ελάχιστοι την προσφέρουν απλόχερα. Ποια είναι η γνώμη σας;

Η εμπιστοσύνη είναι πολύ ακριβή και σπάνια στις μέρες μας. Μπορεί να σε καταστρέψει σε μια στιγμή. Επειδή είμαι ένας άνθρωπος που μπορεί κάποιος να εμπιστευτεί, απαιτώ να είναι αμοιβαίο κι εκεί είναι που την έχω πατήσει πολλές φορές…

 

Μια γυναίκα…σύζυγος, μητέρα, κόρη και εργαζόμενη πως πιστεύετε ότι μπορεί να βρει χρόνο αρκετό για να ασχοληθεί με τον εαυτό της;

Ναι, φυσικά και μπορεί! Και όποια το κάνει να μου πει κι εμένα τον τρόπο (χιχιχι). Προσωπικά ο μόνος χρόνος που έχω για εμένα, είναι αργά το βράδυ που όλοι κοιμούνται. Είναι η ώρα που θα βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και θα χαλαρώσω έστω και για λίγο.

 

 Στον έρωτα, πιο πολλές φορές έχετε πληγώσει ή έχετε πληγωθεί;

 Είπαμε, είμαι ρομαντική, οπότε το δεύτερο…

 

 Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;

 Σαν μητέρα, ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι μην πάθουν κάτι τα παιδιά μου.

 

 Τι σημαίνει για σας οικογένεια;

Οικογένεια σημαίνει τα πάντα. Σημαίνει να νιώθεις ασφαλής, να έχεις κάποιον στον οποίο μπορείς να βασιστείς, που μοιράζεται τα προβλήματά σου, τις ανησυχίες σου, τις χαρές και τις λύπες σου. Και οικογένεια δεν είναι μόνο αυτοί με τους οποίους σε συνδέουν δεσμοί αίματος, είναι και κάποιοι φίλοι που είναι πάντα δίπλα σου. Η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας.

Οικογένεια σημαίνει πολύ περισσότερα από έναν συγγενή εξ αίματος ή εξ αγχιστείας. Σημαίνει τους ανθρώπους που μας αποδέχονται ανεξάρτητα από το ποιοι είμαστε.

 

Θυμάστε κάποιο αστείο περιστατικό από τη ζωή σας;

Όλη η ζωή μου είναι αστεία αν το καλοσκεφτείς. Μια στιγμή όμως που όταν τη θυμάμαι πραγματικά γελάω, είναι το ύφος του γιατρού, όταν του είπα πως έσπασα το δάχτυλό μου στον ύπνο μου.

  

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας ελάττωμα και ποιο το μεγαλύτερό σας προτέρημα;

Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα είναι τα νεύρα μου. Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ με τίποτα. Προτερήματα έχω πολλά (πλάκα κάνω). Μάλλον το ότι είμαι πολύ δοτική σαν άνθρωπος και μην σας πω τι παίρνω στο τέλος…

 

 Ποιος καλλιτέχνης είναι το πρότυπό σας; Και ποιο ρεφραίν του σας εκφράζει απόλυτα;

Η μεγάλη μου αγάπη είναι ο Βασίλης…(όχι ο Καρράς). Αισθάνομαι ότι έχει τον τρόπο να εκφράζει όλα μου τα συναισθήματα. Το ρεφραίν που με εκφράζει αυτή την εποχή είναι το:

Ξέρω καλά τι πέρασες

βλέπω σκιές στο σώμα

ξέρω νιώθεις πως γέρασες

μα κράτα λίγο ακόμα.

 Αγαπημένη σας φράση;

 «Άντρες, πεταμένα λεφτά!»

 

Μετά από δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, αποφασίσατε να αλλάξετε επάγγελμα. Πόσο δύσκολο βήμα είναι αυτό για έναν άνθρωπο;

Ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή που έχω κάνει ως τώρα. Ήρθε σε μια εποχή που οι αντοχές και οι ανοχές μου είχαν στερέψει, οπότε δεν ήταν και πολύ δύσκολο να τα τινάξω όλα στον αέρα και να αλλάξω ρότα, κάτι που δεν το μετάνιωσα ως τώρα.

 

 Πόσο σας συναρπάζει το δημιουργικό κομμάτι της δουλειάς σας;

Εργάζομαι σε ένα κατάστημα ψηφιακών εκτυπώσεων στον τομέα της παραγωγής. Εκεί που οι ιδέες και οι σκέψεις των ανθρώπων παίρνουν μορφή.

Είναι ένα κομμάτι που μου δίνει χαρά βλέποντας το αποτέλεσμα της δημιουργίας. Αν και πολλές φορές δεν είναι και το πιο εύκολο, είναι κάτι που πραγματικά μου αρέσει, ξέροντας ότι έχω βάλει κι εγώ έστω ένα μικρό λιθαράκι σε όλο αυτό.

 

Αρνητικοί και τοξικοί άνθρωποι. Πως τους αντιμετωπίζετε;

Προσπαθώ, απλά, να τους αποφεύγω. Όχι πάντα με επιτυχία…

 

Μπορεί να συγχωρώ…μα δεν ξεχνώ! Εσείς τι κάνετε σ’ αυτή την περίπτωση;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορώ να κρατήσω κακία. Πιστεύω πάντως, αυτό που λέει ο λαός «αν ραγίσει το γυαλί». Όσο κι αν συγχωρείς, κάποιες στιγμές το μυαλό επανέρχεται εκεί που σε πλήγωσαν κι έτσι οι πληγές δεν κλείνουν ποτέ…

 

Αν αποφασίζατε μια μέρα να κάνετε ένα restart στη ζωή σας, τι θα αλλάζατε;

Δεν θα άλλαζα τίποτα. Όσα πέρασα, όσα έκανα, με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Ίσως να άλλαζα μόνο την σειρά που τα έκανα.

 

Αποκαλύψτε μου κάτι για τον εαυτό σας!

Αν ανοίξεις την τσάντα μου (την οποία σπάνια κουβαλώ) είναι πιο πιθανό να βρεις μέσα κατσαβίδι παρά κάποιο κραγιόν. Δεν το έχω καθόλου με τον καλλωπισμό. Άλλωστε, πιστεύω πως η ομορφιά βρίσκεται στην ψυχή και όχι στην εμφάνιση.

 

Στις μεγάλες αποφάσεις της ζωής σας, σας καθοδηγεί η λογική ή το θυμικό;

Είμαι άνθρωπος αυθόρμητος. Δεν υπάρχει λογική, μόνο η καρδιά και κάνω πάντα αυτό που μου λέει κι ας μου βγαίνει ξινό.

 

Ποιο όνειρό σας δεν εκπληρώθηκε ακόμα και πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε δέκα χρόνια από σήμερα;

Να γίνω εκατομμυριούχα, αλλά είναι άπιαστο όνειρο.

Σε 10 χρόνια από τώρα με φαντάζομαι να τρέχω ανέμελα στους δρόμους φορώντας τον ζουρλομανδύα μου! Και τώρα θα το έκανα, αλλά η καραντίνα το απαγορεύει (εκτός αν ισχύει το 6 και σε αυτή την περίπτωση).

 

Τι είναι αυτό που σας εξοργίζει όταν βλέπετε ειδήσεις στην τηλεόραση;

Αποφεύγω να βλέπω ειδήσεις. Προτιμώ να τις διαβάζω. Γενικά απεχθάνομαι την τάση των δημοσιογράφων να μεγαλοποιούν και να τραγικοποιούν τα πράγματα. 

Διανύουμε μια εποχή άνευ προηγουμένου στην ιστορία του πλανήτη μας. Τι σας έχει λείψει περισσότερο;

Η αγκαλιά! Εκείνη η σφιχτή χωρίς να φοβάσαι…

 

Χωρίς τι δε θα μπορούσατε να ζήσετε;

Χωρίς τα παιδιά μου, χωρίς φίλους, χωρίς μουσική. Και φυσικά χωρίς υγεία!

 

Οι συνεντεύξεις που παίρνετε κατά καιρούς από αξιόλογους ανθρώπους, τι συναισθήματα σας δημιουργούν;

Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να μιλάς με ανθρώπους που θαυμάζεις και εκτιμάς. Πρόσφατα ένιωσα απίστευτη περηφάνια για την συνέντευξη που πήρα από μια πολύ αγαπημένη μου τραγουδίστρια, την Βιολέτα Ίκαρη. Αν μου το έλεγε κάποιος παλιότερα, απλά θα γελούσα!

 

Ποια ερώτηση θα επιθυμούσατε να σας είχαν κάνει και δεν έγινε; Ρωτήστε τον εαυτό σας και απαντήστε με ειλικρίνεια!

Αν συναντούσατε τον εαυτό σας τι θα του λέγατε; Να σε αγαπάς πιο πολύ…

 

Μια ευχή μέσα από την ψυχή σας για το 2021;

Να τελειώσει όλο αυτό που ζούμε και να βρεθούμε ξανά όλοι μαζί υγιείς και να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο…

 

 

Κυρία Σταύρου, πραγματικά απόλαυσα το ταξίδι μας. Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.

 

Και αφού τα συναισθήματα λένε πως είναι σαν τα κύματα, που έρχονται και πηγαίνουν, ένα απόσπασμα από τη Βάσω Σταύρου που άγγιξε την ψυχή μου.

  

Τα κύματα

Κι έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως έχεις χάσει ένα κομμάτι από τον εαυτό σου...και όσο αν θέλεις να το πάρεις πίσω, σου φαίνεται αδύνατο...πολλές σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό σου, γίνονται χείμαρρος και νοιώθεις πως σε πνίγουν...

Βλέπεις τα κύματα να έρχονται κατά πάνω σου και αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα...

περνάνε από το νου σου όλες οι σημαντικές στιγμές που έζησες, στιγμές που σε έκαναν ευτυχισμένο, στιγμές που σε έκαναν αυτό που είσαι...αναθεωρείς τις πράξεις σου, τα λάθη σου, όλα όσα θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά...άραγε, αν είχες την ευκαιρία, θα ξαναέκανες τα ίδια ή θα αντιδρούσες τελείως διαφορετικά;

και είσαι έτοιμος να πιάσεις πάτο, νομίζεις πως όλα τελειώσαν...και πονάς...θέλεις να αντιδράσεις, να παλέψεις, να κολυμπήσεις προς την επιφάνεια...

και κάπου εκεί βρίσκεις την δύναμη να πολεμήσεις, να μην αφήσεις τα κύματα να αποφασίσουν για το μέλλον σου. Σκέφτεσαι πως τελικά, δεν είσαι μόνος σου, έχεις φίλους να σε τραβήξουν, έχεις οικογένεια να σου δείξουν την έξοδο. Και λίγο πριν το κύμα σκάσει, εσύ είσαι ήδη στην ακτή, νικητής!

και νοιώθεις πιο δυνατός, πιο ήρεμος γιατί ξέρεις πως τίποτα δεν μπορεί να σε νικήσει, αν εσύ δεν του το επιτρέψεις. Γιατί ξέρεις πως στο χέρι σου είναι το αν θα είσαι ευτυχισμένος ή απλά θα καταθέσεις τα όπλα σε μια μάχη που ξεκίνησε χωρίς αιτία.

 Και βλέπεις πως η θάλασσα γαλήνεψε, αλλά κυρίως πως γαλήνεψες εσύ! Και αυτό είναι που έχει σημασία τελικά. Να είσαι εσύ ήρεμος και καλά, για να μπορούν να είναι και οι γύρω σου. Και το έκανες για σένα, γιατί το αξίζεις!

Και θα δεις πως η θάλασσα ήταν ήρεμη πάντα...απλά κάποιος πέταξε μέσα πέτρες και την τάραξε. Γι'αυτό, άλλη φορά μην επιτρέψεις σε κανέναν να πετάξει πέτρες μέσα της, σου ανήκει και είναι στο χέρι σου να την διατηρήσεις ήρεμη!

 

 

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 

Με λένε Βάσω Σταύρου. Μένω στην Θεσσαλονίκη, την πιο όμορφη κατά την γνώμη μου πόλη!

Ενθουσιάζομαι εύκολα και πολλές φορές σπάω τα μούτρα μου όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται...τελευταία όμως το έχω διορθώσει αυτό και είμαι πιο  επιφυλακτική με όλους και με όλα. Την πάτησα αρκετές φορές και το πήρα το μάθημά μου...

Δεν μου αρέσει η υποκρισία. Θα σου πω στα ίσια αυτό που σκέφτομαι, ακόμα κι αν σε πληγώσω. Το προτιμώ όμως από το να το παίζω δήθεν, απλά για να με συμπαθήσεις. Είμαι αληθινή και πολλές φορές κατηγορήθηκα για υποκρισία. Φαίνεται πως η ειλικρίνεια είναι κάτι που θεωρείται από σπάνιο ως απίθανο στις μέρες μας…

 

Είμαι πολύ νευρικό άτομο. Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο ελάττωμά μου. Είμαι καλή, αλλά αν μου πατήσεις τον κάλο, τότε τρέξε να κρυφτείς!  Είναι σαν να ξυπνάει το τέρας που κρύβεται μέσα μου κι είναι έτοιμο να γκρεμίσει τα πάντα. Και πολλές φορές, πάνω στα νεύρα μου, λέω και κάνω πράγματα για τα οποία μετανιώνω μετά. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αλλάξω και μάλιστα σύντομα...

Είμαι πολύ καλή σαν φίλη. Όταν κάποιο άτομο κερδίσει την εμπιστοσύνη μου και την καρδιά μου, εγώ είμαι δίπλα του 24 ώρες το 24ωρο. Έτοιμη να το ακούσω, να του συμπαρασταθώ, να γελάσω μαζί του, ακόμα και να κλάψω αν χρειαστεί. Και μπορεί να έχω πολλούς φίλους με την γενική έννοια του όρου, αλλά οι πραγματικοί φίλοι είναι λίγοι και αυτοί ξέρουν πολύ καλά το ποια είμαι και τι είμαι πρόθυμη να κάνω για αυτούς!

Ακούω όλων των ειδών τη μουσική, με ιδιαίτερη αδυναμία στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Από μικρή ακούω τα τραγούδια του και έχουν γίνει η συντροφιά μου κάθε μέρα. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς μουσική.

Κάνω τα πάντα για την οικογένειά μου. Ιδίως για τα παιδιά μου. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι αυτονόητο. Για κοιτάξτε γύρω σας όσα συμβαίνουν και μετά πείτε μου...η οικογένεια είναι πάνω από όλα για μένα. Αρκεί βέβαια να περνάς καλά μέσα σε αυτήν. Κι ακόμα κι αν έχεις προβλήματα, αν πραγματικά θέλεις, αγωνίζεσαι για αυτήν.

Έχω δυο μεγάλες αδυναμίες. Τα δύο μικρά μου θαύματα, τα κοριτσάκια μου. Αυτές που μου δίνουν ζωή, δύναμη κι ελπίδα. Και η αγάπη μου για εκείνες μεγαλώνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Και όπως αυτές γεμίζουν την ζωή μου με όμορφες στιγμές, έτσι κι εγώ είμαι δίπλα τους για να τις προστατεύω, αλλά κυρίως να τις αγαπώ!

Είμαι πολύ πιστή. Σε όλους τους τομείς. Οικογένεια και φίλους. Μισώ την απιστία και την προδοσία. Αν αισθανθώ ότι δεν νοιώθω καλά με το άτομο που έχω απέναντί μου, πρώτα θα φύγω και ύστερα θα αρχίσω καινούρια σελίδα. Και έχω την απαίτηση να κάνει κι ο άλλος το ίδιο!

Δούλευα για σχεδόν 18 χρόνια πωλήτρια. Εδώ κι 7 χρόνια έκανα την ανατροπή. Άλλαξα κλάδο εργασίας και μέχρι στιγμής είμαι πολύ ικανοποιημένη με αυτή την επιλογή μου!

Βέβαια, σαν άνθρωπος, κάνω λάθη, για τα οποία μετανιώνω, ζητάω συγνώμη, αλλά πλέον δεν παρακαλάω κανέναν. Όποιος θέλει, ξέρει που θα με βρει. Όποιος πάλι δεν θέλει, δεν πειράζει...καλή καρδιά και να είναι ευτυχισμένος...

Έχω αλλάξει σαν άνθρωπος, προς το καλύτερο θεωρώ, και προσπαθώ να περνάω όσο μπορώ καλύτερα.

Με λίγα λόγια, αυτή είμαι, γυναίκα, μητέρα, σύζυγος, εργαζόμενη, blogger και χαίρομαι που κάθε μέρα έχω την ευκαιρία να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους μέσα από εδώ!

Οι "μικρές μου στιγμές" γεννήθηκαν μετά από προτροπή μιας αγαπημένης φίλης και την ευχαριστώ για αυτό! Γιατί μέσα εκεί μπορώ και γράφω για τις μικρές, αλλά συγχρόνως τόσο μεγάλες στιγμές μου, τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου…

Τον τελευταίο 1 ½ χρόνο είμαι συνδιαχειρίστρια μαζί με την Σοφία και την Πόλυ στο Pearls ’n’ roses, ένα ιστολόγιο στο οποίο αξιόλογα άτομα γράφουν πάνω σε θέματα που αφορούν τον πολιτισμό.

 

Όσοι από σας επιθυμείτε να επισκεφτείτε τις «Ερωτοαποκρίσεις» στείλτε μήνυμα για να σας αποσταλεί το ερωτηματολόγιο, στο e-mail:  mrakidou@yahoo.com ώστε να ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι μας.

 

ΜΑΡΑ ΡΑΚΑ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CHILDREN have the right NOT to be silent’’ - Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να μη μένουν σιωπηλά- Μαρία Λάμπρου

Εδώ και μήνες η ανθρωπότητα βάλλεται από έναν αόρατο εχθρό. Συνάνθρωποί μας χάνουν καθημερινά τη ζωή τους, άλλοι παλεύουν με το θάνατο, ενώ κάποιοι άλλοι σφυρίζουν προκλητικά αδιάφορα , με τη μάσκα κολάρο.  Δεν σας κρύβω ότι καθημερινά αγωνιώ στον εργασιακό μου χώρο ντυμένη σαν ‘’αστροναύτης’’  εφαρμόζοντας αυστηρά το πρωτόκολλο για τη διασφάλιση των ασθενών μου, της υγείας μου και των ανθρώπων που άμεσα ή έμμεσα έρχομαι σε επαφή. Η έννοια της ’’ελευθερίας’’ έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, καθώς τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από την υγεία και τη ζωή. Αυτή η άνιση μάχη με τον ιό θ΄αφήσει πίσω της ό,τι κι ένας πόλεμος: Νεκρούς, ασθενείς, ψυχολογικά ευάλωτους, ψυχικά τραυματισμένους, οικονομικά κατεστραμένους, παιδιά που πεινούν!                                           

Ίσως όμως διδάξει και πολλά.  Ελπίζω! Αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμό, αγάπη προς τον συνάνθρωπο, πίστη στον Θεό, ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον.  Με νότες αισιοδοξίας, ξεκίνησε σήμερα η μέρα μου, καθώς έπεσαν στα χέρια μου ενδιαφέροντα άρθρα.  Το 2021 << Η ανακαινισμένη Εθνική Πινακοθήκη με εμπλουτισμένες τις εκπληκτικές μόνιμες συλλογές της ανοίγει ξανά τις πόρτες της >> γράφει η Μ. Λεμονιά στο Πρώτο Θέμα. << Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά έργα που έχουν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.  Η νέα πινακοθήκη θα είναι ένα ακόμη κόσμημα για την Αθήνα. Η ‘’Λαϊκή αγορά’’ του Παναγιώτη Τέτση, ένα έργο μνημειακών διαστάσεων θα υποδέχεται το κοινό με ένα ευανάγνωστο μήνυμα: ‘’Η Εθνική Πινακοθήκη είναι ανοιχτή για όλο τον κόσμο, όπως μια λαϊκή αγορά’’. Η λαϊκή αγορά είναι ένα πανηγύρι αισθήσεων. Το ίδιο και η τέχνη. Μόνο που η απόλαυση που προσφέρει η τέχνη είναι πνευματική>>.                                                                                                     

Σε πείσμα λοιπόν των καιρών, η θέληση και η αγάπη  για την τέχνη δεν ξεθωριάζει, αλλά αναγεννάται και τροφοδοτείται.                                                         

 Και  όπως αναφέρει η Δ/ντρια της  Ε.Π. κα Μαρίνα Λαμπράκη- Πλάκα : << Αν βάλεις στόχο αυτό που εγώ ονομάζω δημιουργική ουτοπία… είναι βέβαιο ότι θα φτάσεις κάποτε στο ποθητό αποτέλεσμα. Θέλω η Εθνική Πινακοθήκη να γίνει το σπίτι όλων των Ελλήνων. Η Τέχνη είναι προνόμιο των πολλών>>.                                                                                            

Από την άλλη το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού αξιοποιεί ένα διατηρητέο κτίριο και δύο βοηθητικά κτίσματα στην Πλάκα, για να στεγάσει τη σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη.                                                                                                       

Είναι αναμφισβήτητη η ευεργετική επίδραση της τέχνης. Καθοριστική στη διαμόρφωση και την κοινωνικοποίηση του ατόμου. Ανθεί ακόμα και σε χαλεπούς καιρούς. Είναι προσόν να μετατρέπεται το συναίσθημα, το βίωμα, η ωμή πραγματικότητα, το όμορφο ή το άσχημο σε εικόνα ή λόγο.  Αυτό ακριβώς κάνει η Τέχνη. Δεν μένει ποτέ σιωπηλή, θα έλεγα παραφράζοντας τον τίτλο της εικαστικής έκθεσης ‘’ CHILDREN have the right NOT to be silent’’  - Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να μη μένουν σιωπηλά. Πρόκειται για ομαδική έκθεση που διοργανώνει η Διεθνής Πολιτιστική  Πλατφόρμα ART HUB ATHENS υπό την επιμέλεια της Τώνιας Νησωτάκη και υπεύθυνο επικοινωνίας τον Δημήτρη Λαζάρου. 

Η έκθεση στεγάζεται στον εμβληματικό  χώρο του Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή, Κασσαβέτη 18, στην Κηφισιά και θα ανοίξει τις πύλες της για το κοινό μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν. Έως τότε λειτουργεί διαδικτυακά, στην πολιτιστική σελίδα www.art-profiles.net του Δημήτρη Λαζάρου. Η επιμελήτρια εκθέσεων κα Νησωτάκη αναφέρει μεταξύ άλλων :  << Ο επισκέπτης περιπλανάται ανάμεσα στα εικαστικά παιδιά των συμμετεχόντων καλλιτεχνών, αναστοχάζεται, επιστρέφει σε μνήμες….Ορμώμενος από τη συνομιλία αυτή , προσδιορίζει εκ νέου το ζήτημα και διαγράφει στη συνείδησή του, την ανάγκη εξασφάλισης ενός κόσμου στον οποίο τα παιδικά δικαιώματα θα αποτελούν αδιαμφισβήτητη καθολική πραγματικότητα. Πρόκειται για μια διαδικασία κοινωνικής αφύπνισης εφορμώμενης από το οπτικό ερέθισμα>>.

 

 Για την ομάδα Pearls n'Roses 

    Μαρία Λάμπρου

(13 Δεκεμβρίου 2020)

“Ευτυχία σημαίνει ένα χέρι που να κουμπώνει στο χέρι σου, να σε χαϊδεύει, να σε στηρίζει και να σε σηκώνει όταν πέφτεις.”

 

Είχα το ραδιόφωνο να παίζει, όταν άκουσα μια φωνή μαγική που μου τράβηξε την προσοχή.

Ήταν μια γυναικεία φωνή που δεν την είχα ξανακούσει αλλά με μαγνήτησε από την πρώτη στιγμή. ΄Εκλεισα τα μάτια και χάθηκα στους στίχους του τραγουδιού, Ενός τραγουδιού που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή και που ακούω σχεδόν κάθε μέρα από τότε.

"Έλα και ράγισε τον κόσμο, έλα και ράγισε εμένα

έλα και ράγισε τον φόβο μου, να φτιάξω ένα κόσμο από εσένα

έλα και ράγισε τον κόσμο μου΄έλα και ράγισε εμένα…"

Όταν γύρισα σπίτι έψαξα να βρω ποια ήταν η τραγουδίστρια που το έλεγε. Βιολέτα Ίκαρη.

Μια τραγουδίστρια από την Ικαρία που ήρθε για να μείνει!

Σήμερα έχουμε την χαρά να την φιλοξενούμε στο blog μας με μια υπέροχη συνέντευξη που έδωσε στην Βάσω Σταύρου και σας την παρουσιάζουμε για να την γνωρίσετε κι εσείς!

Η Βιολέτα Ίκαρη γεννήθηκε και μεγάλωσε  στην Ικαρία. Έχει κάνει μαθήματα φωνητικής, ευρωπαϊκής μουσικής και βυζαντινής μουσικής.

Το 2015 συστήθηκε στο ευρύ κοινό, μέσα από το πρώτο της τραγούδι «Η γη της επαγγελίας», με δικούς της στίχους και μουσική σε συνεργασία με την Δώρα Πολιτοπούλου, ανοίγοντας τους δρόμους για ακόμη περισσότερες και σημαντικές συνεργασίες.

Συνεργάστηκε δισκογραφικά αλλά και επί σκηνής με τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής, όπως Γιώργο Νταλάρα, Διονύση Σαββόπουλο, Ελένη Βιτάλη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Λίνα Νικολακοπούλου, Μίλτο Πασχαλίδη, Σταύρο Σιόλα, Γιάννη Μηλιώκα, Νίκο Ζιώγαλα,  Γιάννη Κότσιρα, Διονύση Τσακνή, Ψαραντώνη αλλά και νεότερους δημιουργούς.

Η πρώτης της ομότιτλη δισκογραφική δουλειά «Έλα και ράγισε τον κόσμο μου» κυκλοφόρησε το 2018, καταξιώνοντας την στις πλέον ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές παρουσίες της νέας ελληνικής μουσικής σκηνής.

 

 

 

1.Από πού είναι η καταγωγή σας;

Κατάγομαι από την Ικαρία.

 

 

2.Τι σας κάνει περήφανη στη χώρα σας και τι σας θυμώνει;

 

Με κάνει περήφανη που η χώρα μας βγάζει λαμπρούς επιστήμονες και με θυμώνει που τους διώχνει σε άλλες χώρες, καθώς της είναι δύσκολο να τους αγκαλιάσει, να τους στεγάσει και να τους αξιοποιήσει! Όπως έχει γράψει η Τζένη Κόλλια στο κείμενο της μουσικοθεατρικής παράστασης που ετοιμάζουμε: «Η Ελλάδα διώχνει το μέλλον της».

 

3.Αν μπορούσατε να εξαλείψετε για πάντα κάτι από την σύγχρονη κοινωνία, τι θα ήταν αυτό;

 

Ο φασισμός σε όλες του τις εκφάνσεις.

 

 

4.Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από τα παιδικά σας χρόνια;

 

Το ατέλειωτο παιχνίδι στο δάσος με τα παιδιά της γειτονιάς μου.

 

5.Αν ξεκινούσατε από την αρχή τη ζωή σας, ποιο είναι το μεγαλύτερο «λάθος» που οπωσδήποτε θα διορθώνατε;

 

Το ότι δεν έδινα βάση στους καθηγητές μου και δεν διάβαζα αρκετά στο σπίτι.

 

6.Ποιος στίχος τραγουδιού ή ποιήματος σας έχει «σημαδέψει»;

 

“Σ' αγαπώ σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία

σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία σ' αγαπώ γιατί είσαι εσύ

Κι αγαπώ αγαπώ κι όλο τον κόσμο

αγαπώ κι όλο τον κόσμο γιατί ζεις κι εσύ μαζί”

 

7.Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο ή ταινία που σας άγγιξε;

 

«Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του IrvinD. Yalom

 

8.Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σας φόβος;

 

Η απώλεια οικείου προσώπου.

 

 

9.Τι σημαίνει «ευτυχία» για εσάς;

 

Ένα χέρι που να κουμπώνει στο χέρι σου, να σε χαϊδεύει, να σε στηρίζει και να σε σηκώνει όταν πέφτεις.

 

10.Ποια συνήθεια σας μισείτε, αλλά δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από αυτή;

 

Κοιμάμαι πρωί και ξυπνάω μεσημέρι.

 

11.Ποιοι άνθρωποι αποτέλεσαν τα πρότυπα σας καθώς μεγαλώνετε και επηρέασαν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας σας;

 

Ο μεγάλος μου αδερφός και μία αγαπημένη μου ξαδέρφη που είναι και συνονόματη.Τους αγάπησα τόσο πολύ που θέλησα να τους μοιάσω, νομίζω ότι σε ένα βαθμό τα κατάφερα. Έχω όμως πολλή δουλειά μπροστά μου.

 

12.Ποια ήταν τα πρώτα σας μουσικά ακούσματα και πόσο έχουν επηρεάσει τις επιλογές σας και τον τρόπο έκφρασής σας;

 

Στο σπίτι δεν ακούγαμε πολλή μουσική μιαςκαι όταν ήμουν μικρή, οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί που πιάναμε στο νησί ήταν τουρκικοί, αλλά στα πανηγύρια μας άκουσα σχεδόν τα πάντα. Τελικά νομίζω πως με επηρέασαν οι μεγάλες μου αγάπες, που ήταν χαρακτηριστικές φωνές που επέλεγαν ψυχωμένα τραγούδια και δεν ξέρω αν έχω χαρακτηριστική φωνή, αλλά τα τραγούδια που επιλέγω περνάνε από πολλά φίλτρα και τουλάχιστον δονούν εμένα την ίδια.

 

13.Αν δεν ήσασταν  τραγουδίστρια τι θα θέλατε να είστε;

 

Ζωγράφος!

 

14.Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ασχοληθείτε με τη μουσική;

 

Ένας παιδικός μου φίλος με προέτρεψε να τραγουδήσω σε ένα ταβερνάκι του νησιού, όταν ήμουν στα δεκάξι. Από κει και πέρα η μία πρόταση έφερε την άλλη και δεν κατάλαβα πως έφτασα ως εδώ.

 

15.Τι σημαίνει για σας η μουσική;

 

Μουσική σημαίνει απελευθέρωση, είναι τρόπος έκφρασης και ταξίδι στην καρδιά.

 

16.Έχετε συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες, με ποιον καλλιτέχνη που δεν έχετε συνεργαστεί ήδη, θα θέλατε να δουλέψετε;

 

Με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Σωκράτη Μάλαμα.

 

17.Μία συμβουλή που θα δίνατεσε κάποιον που μόλις αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι;

 

Να έχει τη διάθεση να υπηρετήσει το τραγούδι και όχι να τον υπηρετήσει αυτό. Να δουλέψει σκληρά και να μην αφήσει ποτέ τη μελέτη.

 

 

 

18.Μοιραστείτε μαζί μας μία έντονη στιγμή από κάποιο live, που την θυμάστε ακόμα.

 

Τον Ιούλιο του 2017 συμμετείχα σε μία συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου, στο Καλλιμάρμαρο. Ήταν η πρώτη φορά που βγήκα να τραγουδήσω στο πλευρό του μεγάλου μας τραγουδοποιού και το πρώτο μεγάλο βήμα που μου δόθηκε.Ανέβηκα στη σκηνή τρέμοντας, δεν ήξερα αν έχω τη δύναμη να περπατήσω για να πάω κοντά στο μικρόφωνο, πόσο μάλλον να τραγουδήσω μπροστά σε εξήντα χιλιάδες κόσμου. Είπα το παραδοσιακό τραγούδι «Με γέλασαν μια χαραυγή» κι αν δεν υπήρχε το σχετικό βίντεο από εκείνη τη μέρα, σήμερα δε θα θυμόμουν πως τα πήγα, αλλά δε θα ξεχνούσα ποτέ την αγάπη που πήρα απ΄τον κόσμο με εκείνο το απίστευτα θερμό χειροκρότημα που με έβγαλε από τον πανικό.

 

19.Αυτή η εποχή είναι δύσκολη για την ανθρωπότητα. Πώς βιώνετε την περίοδο της καραντίνας;

 

Κάποιες φορές νιώθω μόνη, αβοήθητη και έρμαιο μίας τύχης που δεν είναι στα χέρια μου κι άλλες φορές σκέφτομαι ότι είμαι μαθημένη στις δυσκολίες και ότι θα περάσει όλο αυτό και θα μείνει στη μνήμη μου ως ένας κακός εφιάλτης. Μου λείπει η επαφή με τον κόσμο, η χαρά της πρόβας, η δουλειά μου! Και ανησυχώ πολύ για τους ηλικιωμένους, αλλά και για όλους αυτούς που έχουν χάσει τη δουλειά, την αξιοπρέπεια τους και τους ανθρώπους τους!Προσπαθώ όμως να είμαι ψύχραιμη και έχω το χρόνο να μελετάω και να   σκαρώνω πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δε θα μπορούσα, έτσι ώστε όταν θα τελειώσει όλο αυτό, να έχω τα εφόδια να βγω πιο δυνατή.

 

20.Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον; Τι ετοιμάζετε για τον χειμώνα;

 

Ετοιμάζω ένα δίσκο με τραγούδια του Νίκου Ξύδη και ελπίζω «καιρού επιτρέποντος» να κυκλοφορήσει από την εταιρεία μου «WalnutEntertainmentGreece»μέσα στους επόμενους  μήνες. Όταν θα γίνει αυτό και αν θα έχουν αλλάξει τα πράγματα, θα επικοινωνήσουμε το δίσκο κάνονταςlive παρέα με τον Νίκο Ξύδη και με μία μπάντα από σπουδαίους μουσικούς!   Αν θέλετε να πάρετε μία γεύση από τη δουλειά που ετοιμάζουμε, μπορείτε να ακούσετε τον προπομπό του δίσκου που κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες με τίτλο «Φωτογραφία».

Παράλληλα θα συμμετέχω και σε μία υπέροχη μουσικοθεατρική παράσταση, στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με τίτλο «Πώς να σωπάσω» που είναι βασισμένη σε ιδέα και σε κείμενα της Τζένης Κόλλια, όπου με τους αγαπημένους μου: Χρήστο Θηβαίο, Μελίνα Κανά και Κώστα Τριανταφυλλίδη και με αφηγητή τον σπουδαίο Κώστα Καζάκο, Θα τραγουδήσουμε την Οδύσσεια των Λαών, τον Πόλεμο, την Πείνα, τον Ξεριζωμό και την «Κακούργα Ξενιτιά».

 

 

21.Αφιερώστε μας λίγους στίχους από τη δισκογραφία σας.

 

“Η αγάπη θα βρει άλλους δρόμους να μας δώσει    

 Θα βρεθούμε ξανά σε έναν κόσμο που θα νιώσει

 Η αλήθεια πονά, μόνο αυτή όμως θα φέρει

Την αγάπη ξανά, κάθε μια καρδιά το ξέρει”

«Νίκος Ζιώγαλας»

 

Βιολέτα Ίκαρη σε ευχαριστούμε πολύ για αυτή την συνέντευξη!

 

Σταύρου Βασιλική