“Ευτυχία σημαίνει ένα χέρι που να κουμπώνει στο χέρι σου, να σε χαϊδεύει, να σε στηρίζει και να σε σηκώνει όταν πέφτεις.”

 

Είχα το ραδιόφωνο να παίζει, όταν άκουσα μια φωνή μαγική που μου τράβηξε την προσοχή.

Ήταν μια γυναικεία φωνή που δεν την είχα ξανακούσει αλλά με μαγνήτησε από την πρώτη στιγμή. ΄Εκλεισα τα μάτια και χάθηκα στους στίχους του τραγουδιού, Ενός τραγουδιού που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή και που ακούω σχεδόν κάθε μέρα από τότε.

"Έλα και ράγισε τον κόσμο, έλα και ράγισε εμένα

έλα και ράγισε τον φόβο μου, να φτιάξω ένα κόσμο από εσένα

έλα και ράγισε τον κόσμο μου΄έλα και ράγισε εμένα…"

Όταν γύρισα σπίτι έψαξα να βρω ποια ήταν η τραγουδίστρια που το έλεγε. Βιολέτα Ίκαρη.

Μια τραγουδίστρια από την Ικαρία που ήρθε για να μείνει!

Σήμερα έχουμε την χαρά να την φιλοξενούμε στο blog μας με μια υπέροχη συνέντευξη που έδωσε στην Βάσω Σταύρου και σας την παρουσιάζουμε για να την γνωρίσετε κι εσείς!

Η Βιολέτα Ίκαρη γεννήθηκε και μεγάλωσε  στην Ικαρία. Έχει κάνει μαθήματα φωνητικής, ευρωπαϊκής μουσικής και βυζαντινής μουσικής.

Το 2015 συστήθηκε στο ευρύ κοινό, μέσα από το πρώτο της τραγούδι «Η γη της επαγγελίας», με δικούς της στίχους και μουσική σε συνεργασία με την Δώρα Πολιτοπούλου, ανοίγοντας τους δρόμους για ακόμη περισσότερες και σημαντικές συνεργασίες.

Συνεργάστηκε δισκογραφικά αλλά και επί σκηνής με τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής, όπως Γιώργο Νταλάρα, Διονύση Σαββόπουλο, Ελένη Βιτάλη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Λίνα Νικολακοπούλου, Μίλτο Πασχαλίδη, Σταύρο Σιόλα, Γιάννη Μηλιώκα, Νίκο Ζιώγαλα,  Γιάννη Κότσιρα, Διονύση Τσακνή, Ψαραντώνη αλλά και νεότερους δημιουργούς.

Η πρώτης της ομότιτλη δισκογραφική δουλειά «Έλα και ράγισε τον κόσμο μου» κυκλοφόρησε το 2018, καταξιώνοντας την στις πλέον ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές παρουσίες της νέας ελληνικής μουσικής σκηνής.

 

 

 

1.Από πού είναι η καταγωγή σας;

Κατάγομαι από την Ικαρία.

 

 

2.Τι σας κάνει περήφανη στη χώρα σας και τι σας θυμώνει;

 

Με κάνει περήφανη που η χώρα μας βγάζει λαμπρούς επιστήμονες και με θυμώνει που τους διώχνει σε άλλες χώρες, καθώς της είναι δύσκολο να τους αγκαλιάσει, να τους στεγάσει και να τους αξιοποιήσει! Όπως έχει γράψει η Τζένη Κόλλια στο κείμενο της μουσικοθεατρικής παράστασης που ετοιμάζουμε: «Η Ελλάδα διώχνει το μέλλον της».

 

3.Αν μπορούσατε να εξαλείψετε για πάντα κάτι από την σύγχρονη κοινωνία, τι θα ήταν αυτό;

 

Ο φασισμός σε όλες του τις εκφάνσεις.

 

 

4.Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από τα παιδικά σας χρόνια;

 

Το ατέλειωτο παιχνίδι στο δάσος με τα παιδιά της γειτονιάς μου.

 

5.Αν ξεκινούσατε από την αρχή τη ζωή σας, ποιο είναι το μεγαλύτερο «λάθος» που οπωσδήποτε θα διορθώνατε;

 

Το ότι δεν έδινα βάση στους καθηγητές μου και δεν διάβαζα αρκετά στο σπίτι.

 

6.Ποιος στίχος τραγουδιού ή ποιήματος σας έχει «σημαδέψει»;

 

“Σ' αγαπώ σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία

σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία σ' αγαπώ γιατί είσαι εσύ

Κι αγαπώ αγαπώ κι όλο τον κόσμο

αγαπώ κι όλο τον κόσμο γιατί ζεις κι εσύ μαζί”

 

7.Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο ή ταινία που σας άγγιξε;

 

«Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του IrvinD. Yalom

 

8.Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σας φόβος;

 

Η απώλεια οικείου προσώπου.

 

 

9.Τι σημαίνει «ευτυχία» για εσάς;

 

Ένα χέρι που να κουμπώνει στο χέρι σου, να σε χαϊδεύει, να σε στηρίζει και να σε σηκώνει όταν πέφτεις.

 

10.Ποια συνήθεια σας μισείτε, αλλά δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από αυτή;

 

Κοιμάμαι πρωί και ξυπνάω μεσημέρι.

 

11.Ποιοι άνθρωποι αποτέλεσαν τα πρότυπα σας καθώς μεγαλώνετε και επηρέασαν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας σας;

 

Ο μεγάλος μου αδερφός και μία αγαπημένη μου ξαδέρφη που είναι και συνονόματη.Τους αγάπησα τόσο πολύ που θέλησα να τους μοιάσω, νομίζω ότι σε ένα βαθμό τα κατάφερα. Έχω όμως πολλή δουλειά μπροστά μου.

 

12.Ποια ήταν τα πρώτα σας μουσικά ακούσματα και πόσο έχουν επηρεάσει τις επιλογές σας και τον τρόπο έκφρασής σας;

 

Στο σπίτι δεν ακούγαμε πολλή μουσική μιαςκαι όταν ήμουν μικρή, οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί που πιάναμε στο νησί ήταν τουρκικοί, αλλά στα πανηγύρια μας άκουσα σχεδόν τα πάντα. Τελικά νομίζω πως με επηρέασαν οι μεγάλες μου αγάπες, που ήταν χαρακτηριστικές φωνές που επέλεγαν ψυχωμένα τραγούδια και δεν ξέρω αν έχω χαρακτηριστική φωνή, αλλά τα τραγούδια που επιλέγω περνάνε από πολλά φίλτρα και τουλάχιστον δονούν εμένα την ίδια.

 

13.Αν δεν ήσασταν  τραγουδίστρια τι θα θέλατε να είστε;

 

Ζωγράφος!

 

14.Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ασχοληθείτε με τη μουσική;

 

Ένας παιδικός μου φίλος με προέτρεψε να τραγουδήσω σε ένα ταβερνάκι του νησιού, όταν ήμουν στα δεκάξι. Από κει και πέρα η μία πρόταση έφερε την άλλη και δεν κατάλαβα πως έφτασα ως εδώ.

 

15.Τι σημαίνει για σας η μουσική;

 

Μουσική σημαίνει απελευθέρωση, είναι τρόπος έκφρασης και ταξίδι στην καρδιά.

 

16.Έχετε συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες, με ποιον καλλιτέχνη που δεν έχετε συνεργαστεί ήδη, θα θέλατε να δουλέψετε;

 

Με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Σωκράτη Μάλαμα.

 

17.Μία συμβουλή που θα δίνατεσε κάποιον που μόλις αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι;

 

Να έχει τη διάθεση να υπηρετήσει το τραγούδι και όχι να τον υπηρετήσει αυτό. Να δουλέψει σκληρά και να μην αφήσει ποτέ τη μελέτη.

 

 

 

18.Μοιραστείτε μαζί μας μία έντονη στιγμή από κάποιο live, που την θυμάστε ακόμα.

 

Τον Ιούλιο του 2017 συμμετείχα σε μία συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου, στο Καλλιμάρμαρο. Ήταν η πρώτη φορά που βγήκα να τραγουδήσω στο πλευρό του μεγάλου μας τραγουδοποιού και το πρώτο μεγάλο βήμα που μου δόθηκε.Ανέβηκα στη σκηνή τρέμοντας, δεν ήξερα αν έχω τη δύναμη να περπατήσω για να πάω κοντά στο μικρόφωνο, πόσο μάλλον να τραγουδήσω μπροστά σε εξήντα χιλιάδες κόσμου. Είπα το παραδοσιακό τραγούδι «Με γέλασαν μια χαραυγή» κι αν δεν υπήρχε το σχετικό βίντεο από εκείνη τη μέρα, σήμερα δε θα θυμόμουν πως τα πήγα, αλλά δε θα ξεχνούσα ποτέ την αγάπη που πήρα απ΄τον κόσμο με εκείνο το απίστευτα θερμό χειροκρότημα που με έβγαλε από τον πανικό.

 

19.Αυτή η εποχή είναι δύσκολη για την ανθρωπότητα. Πώς βιώνετε την περίοδο της καραντίνας;

 

Κάποιες φορές νιώθω μόνη, αβοήθητη και έρμαιο μίας τύχης που δεν είναι στα χέρια μου κι άλλες φορές σκέφτομαι ότι είμαι μαθημένη στις δυσκολίες και ότι θα περάσει όλο αυτό και θα μείνει στη μνήμη μου ως ένας κακός εφιάλτης. Μου λείπει η επαφή με τον κόσμο, η χαρά της πρόβας, η δουλειά μου! Και ανησυχώ πολύ για τους ηλικιωμένους, αλλά και για όλους αυτούς που έχουν χάσει τη δουλειά, την αξιοπρέπεια τους και τους ανθρώπους τους!Προσπαθώ όμως να είμαι ψύχραιμη και έχω το χρόνο να μελετάω και να   σκαρώνω πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δε θα μπορούσα, έτσι ώστε όταν θα τελειώσει όλο αυτό, να έχω τα εφόδια να βγω πιο δυνατή.

 

20.Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον; Τι ετοιμάζετε για τον χειμώνα;

 

Ετοιμάζω ένα δίσκο με τραγούδια του Νίκου Ξύδη και ελπίζω «καιρού επιτρέποντος» να κυκλοφορήσει από την εταιρεία μου «WalnutEntertainmentGreece»μέσα στους επόμενους  μήνες. Όταν θα γίνει αυτό και αν θα έχουν αλλάξει τα πράγματα, θα επικοινωνήσουμε το δίσκο κάνονταςlive παρέα με τον Νίκο Ξύδη και με μία μπάντα από σπουδαίους μουσικούς!   Αν θέλετε να πάρετε μία γεύση από τη δουλειά που ετοιμάζουμε, μπορείτε να ακούσετε τον προπομπό του δίσκου που κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες με τίτλο «Φωτογραφία».

Παράλληλα θα συμμετέχω και σε μία υπέροχη μουσικοθεατρική παράσταση, στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με τίτλο «Πώς να σωπάσω» που είναι βασισμένη σε ιδέα και σε κείμενα της Τζένης Κόλλια, όπου με τους αγαπημένους μου: Χρήστο Θηβαίο, Μελίνα Κανά και Κώστα Τριανταφυλλίδη και με αφηγητή τον σπουδαίο Κώστα Καζάκο, Θα τραγουδήσουμε την Οδύσσεια των Λαών, τον Πόλεμο, την Πείνα, τον Ξεριζωμό και την «Κακούργα Ξενιτιά».

 

 

21.Αφιερώστε μας λίγους στίχους από τη δισκογραφία σας.

 

“Η αγάπη θα βρει άλλους δρόμους να μας δώσει    

 Θα βρεθούμε ξανά σε έναν κόσμο που θα νιώσει

 Η αλήθεια πονά, μόνο αυτή όμως θα φέρει

Την αγάπη ξανά, κάθε μια καρδιά το ξέρει”

«Νίκος Ζιώγαλας»

 

Βιολέτα Ίκαρη σε ευχαριστούμε πολύ για αυτή την συνέντευξη!

 

Σταύρου Βασιλική

Συνάντηση της Σοφίας Κορωνίδου με τη Μάρα Ράκα: "Ήρωας μου είναι όποιος επιλέγει να αντιδρά σε οτιδήποτε άδικο βρεθεί στο διάβα του ακόμα κι αν η επιλογή του αυτή έχει προσωπικό κόστος."

 

Μέσα από τη στήλη «Ερωτοαποκρίσεις με τη Μάρα» ξεκινώ ένα ταξίδι γνωριμίας χωρίς κάποιον ειδικό προορισμό. Με μεγάλη μου χαρά, θέλω αυτή η στήλη, να φιλοξενεί ανθρώπους, ανεξαρτήτου ηλικίας, χρώματος, επαγγέλματος και προσωπικών πιστεύω. Ανθρώπους ατόφιους που νιώθουν ότι έχουν αυτό το κάτι για να μεταδώσουν στους υπόλοιπους μέσα από τις απαντήσεις τους. Οι ερωτήσεις δε θα είναι πάντα οι ίδιες αλλά ανάλογα με τον εκάστοτε άνθρωπο που θα συναντώ στην πορεία μου. Και φυσικά, θα ξεκινήσω τη γνωριμία μου, από τους διαχειριστές της σελίδας Pearls n’roses με πρώτη την αγαπητή μου Σοφία Κορωνίδου.                      

 

                               

ΣΟΦΙΑ ΚΟΡΩΝΙΔΟΥ: Σύζυγος-Εργαζόμενη-Μαμά-Συγγραφέας και Blogger.

    

 Φανταστείτε μια μέρα που ο σύζυγος θέλει κουβέντα, η κόρη σας ζητά να παίξετε, ο κέρσορας στο Word αναβοσβήνει απειλητικά και περιμένει να ολοκληρώσετε τη σκηνή του μυθιστορήματος, ενώ τα blog περιμένουν με τη σειρά τους να τακτοποιήσετε τα άρθρα σας. Πως καταφέρνετε να τα διαχειρίζεστε όλα αυτά την ίδια στιγμή, χωρίς να αφήσετε κάποιον δυσαρεστημένο;

Ζητώ από τον άντρα μου να παίξει με τη μικρή μου, ώστε να έχω χρόνο να τακτοποιήσω τα άρθρα που πρέπει να ανέβουν άμεσα στο blog.  Όσο για τη συγγραφή, όσοι γράφουν ξέρουν ότι θέλει σιωπή και συγκέντρωση, οπότε θα περιμένω την ώρα του ύπνου που το σπίτι θα έχει ησυχάσει από φωνές και ανάγκες, ελπίζοντας ότι η έμπνευση μου δε θα έχει βαρεθεί και φύγει. 

  

Όταν κάποιος σας κοιτάζει στα μάτια και σας λέει επίμονα «Δεν μπορείς!», η πρώτη σκέψη που σας έρχεται στο μυαλό;

 Αυτό θα το δούμε, φίλε…

      Ποιο ήταν το έναυσμα που σας οδήγησε να γράψετε το πρώτο σας μυθιστόρημα «Έρωτας από την πρώτη μάχη»;

Η ανάγκη να γράψω μια ιστορία που θα εξελιχθεί και θα ολοκληρωθεί όπως θα ήθελα να είναι η πραγματικότητα για τους ανθρώπους που αγαπιούνται.

 

Πείτε μας λίγα λόγια για τον ήρωα που αγαπήσατε περισσότερο, αλλά και για τον ήρωα που σας ταλαιπώρησε αρκετές νύχτες.

Η Μυρτώ (από το μυθιστόρημα «Έρωτας από την πρώτη μάχη») η μία εκ των δύο πρωταγωνιστών ενός χιουμοριστικού και παράφορου χρονικού για τον έρωτα, είναι ένας αγαπημένος μου χαρακτήρας. Με την τρέλα της, τον αυθορμητισμό, το πείσμα και το δυναμισμό της με οδηγούσε κάθε φορά και σε διαφορετικό μονοπάτι και μου ανέτρεπε όλα τα συγγραφικά μου πλάνα.  Όταν στο τέλος της ιστορίας έπρεπε να την αποχωριστώ, συγκινήθηκα σαν να έχανα έναν αληθινό φίλο.  Ο Θεόκλητος Αγαθού (από το διήγημα μου «Το στοίχημα» στη συλλογή «Οδός Αμαρτίας Αριθμός 12») ήταν που με ταλαιπώρησε πολύ ως να αποφασίσω για τη «μοίρα» του.  Ο Θεόκλητος έζησε μια αλλόκοτη νύχτα γεμάτη πειρασμούς και ως το τέλος δεν ήμουν σίγουρη για το ποια μεριά θα τον κερδίσει. Του σκότους ή του φωτός.  Η τελική επιλογή μου με κάλυψε πλήρως. Ελπίζω και τους αναγνώστες.

 

     Υπάρχουν μέσα στην ιστορία αυτή, προσωπικά σας βιώματα;

Σε κάθε ιστορία μου υπάρχουν προσωπικά βιώματα. Οι άνθρωποι που συναντά η Μυρτώ στο διάβα της είναι άνθρωποι που έχω συναντήσει σε διάφορες εποχές της ζωής μου.  Υπήρξαμε φίλοι, συνάδελφοι, γνωστοί, σύντροφοι.  Οι απόψεις της για τη ζωή  και τον έρωτα είναι πολύ κοντά στις δικές μου.  Αν και νομίζω πως είμαι πλέον λιγάκι πιο πουριτανή.  Όσο για τον Θεόκλητο, δεν είμαι εγώ αλλά είναι το είδος του από δειλία «ηθικού» ανθρώπου που συνήθως αποφεύγω την συναναστροφή του.

 

    Λένε πως ο άνθρωπος, δεν πρέπει να ξεχνά ποτέ από που ξεκίνησε. Λένε επίσης πως η αναγνώριση, μπορεί να αλλάξει τον εκάστοτε άνθρωπο όταν τη γευτεί. Τι πιστεύετε εσείς;

Κάθε μέρα, ο καθένας από μας αντιμετωπίζει μικρές και μεγάλες προκλήσεις της ζωής (η αναγνώριση της δουλειάς μας είναι μια σπουδαία πρόκληση) και επιλέγει αυτό που θέλει να είναι.  Κάθε επιλογή έχει το κόστος της. 

Κατά την άποψη μου, πάντως, η έπαρση είναι ο χειρότερος δρόμος.  Καλό είναι να έχουμε και λίγη σεμνότητα, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες μας.  Ειδικά, εμείς οι συγγραφείς που επηρεάζουμε με τη γραφή και τη στάση μας ένα κομμάτι των αναγνωστών- μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία – οφείλουμε να είμαστε προσγειωμένοι.  Στο κάτω κάτω της γραφής, ιστορίες γράφουμε, δεν ανακαλύψαμε το φάρμακο για τον καρκίνο.

 

     Τι αγαπάτε περισσότερο στους πραγματικούς σας φίλους;

Ο τρόπος που λιώνουν τους πάγους της καρδιάς μου και ξορκίζουν τα σκοτάδια μου.  Καμιά φορά και χωρίς να μιλήσουν καν. Με μια αρκουδίσια αγκαλιά, μια κούπα καφέ και ένα τσιγάρο.

 

Η ειλικρίνεια στο χώρο των συγγραφέων, είναι προτέρημα, ή ελάττωμα;

 Η ειλικρίνεια είναι πάντα προτέρημα σε όλους τους χώρους.  Χρειάζεται όμως μαζί της τη γενναιότητα, την ακεραιότητα και τη λεπτότητα.

 

 

Ποιος είναι ήρωας για σας, στην πραγματική ζωή;

Όποιος επιλέγει να αντιδρά σε οτιδήποτε άδικο βρεθεί στο διάβα του ακόμα κι αν η επιλογή του αυτή έχει προσωπικό κόστος.

 

     Υπήρξε κάποιο γεγονός στη ζωή σας που να σας κάνει να σταματήσετε να γράφετε;

Η συνειδητοποίηση ότι και στο χώρο του βιβλίου όλα είναι θέμα μάρκετινγκ και δυνατών γνωριμιών.  Έχω την τύχη μέσω του blog και της στήλης με τις βιβλιοπροτάσεις να έρχονται στα χέρια μου απίστευτα διαμάντια νέων συγγραφέων, τα περισσότερα από τα οποία δεν βρίσκω σε καμιά βιτρίνα βιβλιοπωλείου και σπάνια γίνονται θέμα συζήτησης σε βιβλιοομάδες. Ταυτόχρονα, έχω διαβάσει πολλά ευπώλητα βιβλία που αντικειμενικά ανήκουν στον κάδο ανακύκλωσης.

  

Το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

Ο άνθρωπος θα έπρεπε να είναι ικανός να σχεδιάζει μια εισβολή, να γράφει μια σονάτα, να σχεδιάζει ένα κτίριο, να κουμαντάρει ένα πλοίο, να κλείνει ένα ισοζύγιο, ν’ αλλάζει ένα μωρό, να παίρνει και να δίνει διαταγές, να παλεύει, να πεθαίνει γενναία. Η εξειδίκευση είναι για τα έντομα.

Του Αμερικανού συγγραφέα Ρόμπερτ Χενλάιν.

  

Έχετε εισπράξει ποτέ, αρνητική κριτική από τους ομότεχνούς σας; Τι θα τους απαντούσατε;

Έχω εισπράξει πολλές «συμβουλές» και «διορθώσεις». Τους ευχαριστώ όλους και πάντα φιλτράρω όσα μου λένε παραμερίζοντας το συγγραφικό μου εγωισμό. Κάποιες είναι χρήσιμες, κάποιες είναι μόνο για νιώσουν καλύτερα όσοι τις λένε.

  

    Η γνώμη σας για τον σημερινό τρόπο που λειτουργούν οι εκδόσεις;

Οι περισσότεροι εκδότες του σήμερα λειτουργούν αυστηρά ως έμποροι.  Ως ένα βαθμό είναι κατανοητό, δεδομένης της δυσχερούς θέσης των επαγγελματιών λόγω της οικονομικής κρίσης και γενικά της δύσκολης επιβίωσης των επιχειρήσεων στη χώρα μας.  Θα έπρεπε όμως να έχουν και κάποια λογοτεχνικά κριτήρια και να πάψουν να εκδίδουν σκουπίδια πλάι πλάι με τα αριστουργήματα.  Επίσης, θα έπρεπε να δίνουν περισσότερες ευκαιρίες σε νέους συγγραφείς με ταλέντο.

  

    Αν σας ζητούσαν να γράψετε ένα διαφορετικό είδος γραφής, ποιο θα επιλέγατε;

Αγαπώ πολύ τα αστυνομικά μυθιστορήματα.  Θα επέλεγα να γράψω σ’ αυτό το είδος και ίσως μια μέρα το κάνω, με τη βαθιά ελπίδα ότι θα καταφέρει να διατηρήσει την ένταση και την απόλαυση που προσφέρουν σε μένα τα μυθιστορήματα των αγαπημένων μου συγγραφέων.

 

    Πιστεύετε ότι ο τίτλος του συγγραφέα, ανήκει μόνο σε αυτούς που εκδίδουν ένα βιβλίο, ή έχετε κάποια άλλη άποψη για το θέμα αυτό;

 Ο τίτλος συγγραφέας ανήκε παλαιότερα σε όσους είχαν εκδώσει έστω και ένα βιβλίο.  Σήμερα που εκδίδουν οι πάντες, θεωρώ περισσότερο συγγραφέα έναν άνθρωπο που μου δίνει το χειρόγραφο του για να του πω μια γνώμη και διαθέτει ταλέντο και αγάπη για τη γραφή, παρά κάποιον που εκδίδει μια ανοησία γιατί είχε τα χρήματα ή τις διασυνδέσεις για να το κάνει.

  

Αν το σύμπαν σας άκουγε αυτή τη στιγμή, τι θα του ζητούσατε;

 Ψυχική και σωματική υγεία για όλο τον κόσμο.  Τα άλλα θα τα βρούμε μεταξύ μας.

     

    Πως αντιμετωπίζετε τον αλληλοσπαραγμό που όλοι βλέπουμε κατά καιρούς στα social media;

 Πλέον, με θυμηδία.

 

    Αν η κόρη σας δήλωνε μια μέρα ότι θέλει να γίνει συγγραφέας σαν τη μαμά της, τι θα της λέγατε να προσέξει;

 Τους κόλακες, τα συμβόλαια των εκδοτών και το καβάλημα του καλαμιού.

 

    Άλλαξε κάτι στο σκεπτικό ή στον χαρακτήρα σας, κατά τον εγκλεισμό σας στην εποχή     της καραντίνας; Ποιες οι ανησυχίες σας;

 Εκτίμησα περισσότερο τους περιπάτους στον ήλιο, την προσωπική επαφή με φίλους και αγαπημένους, την ελευθερία της αναπνοής και μετακίνησης.  Εύχομαι να ξεμπερδέψουμε πολύ γρήγορα με την πανδημία κι άλλο τέτοιο κακό να μη μας βρει.

  

 Ποια η γνώμη σας για την αυτοέκδοση;

Έχω πει και παραπάνω τι πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξει με τις εκδόσεις.  Όσο για την αυτοέκδοση, θεωρώ ότι δεν είναι για όλους.  Η δουλειά των συγγραφέων είναι να εμπνέονται και να γράφουν ιστορίες. Για όποιον, όμως, μπορεί και έχει το χρόνο, τη διάθεση, την ενέργεια και τις ικανότητες να το κάνει, του βγάζω το καπέλο και τον ενθαρρύνω να το κάνει οπωσδήποτε.  Πιστεύω, όμως, ακράδαντα πως αν οι εκδότες είχαν διαφορετικά κριτήρια επιλογής και αντιμετώπιση προς τους συγγραφείς, οι δεύτεροι δεν θα αναγκάζονταν να διακινούν μόνοι τους τα βιβλία τους.

 

    Στους λογοτεχνικούς κύκλους, κάποιοι προκαλούμε συμπάθεια, κάποιοι εμπάθεια και κάποιοι άλλοι αντιπάθεια. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;

 Γιατί όπως και σε κάθε δουλειά, σινάφι και κοινωνική ομάδα κάποιοι μας συμπαθούν, κάποιοι μας αντιπαθούν, κάποιοι είναι καλοπροαίρετοι και κάποιοι εμπαθείς.  Οι συγγραφείς είναι άνθρωποι όπως όλοι.

 

 

Αν κάποιος σας έλεγε ευθέως πως δεν του άρεσε το βιβλίο σας, πως θα νιώθατε και τι θα του απαντούσατε;

Θα τον ευχαριστούσα για την ειλικρίνεια του.  Και μένα δε μ’ αρέσουν όλα τα βιβλία και όλοι οι συγγραφείς.  Ο καθένας μας έχει τα γούστα του.  Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως δε θα στεναχωριόμουν.

  

    Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Να επιβιώσω της φρενίτιδας του κορωνοϊού, να εκδώσω το επόμενο μυθιστόρημα μου και να ζω κάθε μέρα όσο πιο καλά μπορώ αναγνωρίζοντας όλες τις ευλογίες που έχω στη ζωή μου. Την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τη δουλειά μου.

 

     Παίζοντας το παιχνίδι του «Αν», σε ποια εποχή θα θέλατε να ζείτε;

Έχουμε μια τάση να εξωραΐζουμε το παρελθόν και να αντιμετωπίζουμε με δέος το μέλλον. Θα ήθελα, λοιπόν, να ζω στην εποχή που ήδη ζω.  Δεν ξέρω αν θα κατάφερα να επιβιώσω σε οποιαδήποτε άλλη εποχή. 

Αν όμως επρόκειτο για μια σύντομη επίσκεψη μέσω χρονομηχανής θα ήθελα να βρεθώ στην Αλεξάνδρεια τον 5ο μ.Χ. και να παρακολουθήσω τη φιλόσοφο Υπατία να διδάσκει ή στο Μεξικό τη δεκαετία του ‘30 για να γνωρίσω την πολυαγαπημένη μου Φρίντα Κάλο.

 

    Λένε πως οι πισώπλατες μαχαιριές, απαιτούν και τίμια μαχαίρια. Πως θα αντιδρούσατε, αν μαθαίνατε πως οι κακές γλώσσες στο χώρο που κινείστε χρησιμοποιούν εν αγνοία σας αυτά τα χαριτωμένα μέταλλα;

 Αν ήταν απλά γνωστοί, ή άνθρωποι που δεν με γνώριζαν καν, θα αδιαφορούσα πλήρως.  Για όλους τους ανθρώπους λέγονται κακίες. Μέχρι ενός ορίου βέβαια.  Αν έβλαπταν την τιμή και την υπόληψη μου θα το χειριζόμουν διαφορετικά.

Αν ήταν φίλοι, θα με πλήγωνε και σίγουρα, αρχικά, θα θύμωνα.  Όμως, δεν θα έκανα απολύτως τίποτα, πέραν του να απομακρυνθώ, χωρίς καμία εξήγηση.  Όταν ένας άνθρωπος που θεωρείς φίλο βγάζει χολή πίσω από την πλάτη σου δείχνει πόσο λυπημένος και ανασφαλής νιώθει ο ίδιος. Προσπαθεί να γεμίσει το κενό του, κακολογώντας όσους τον εμπιστεύονται.  Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει θέση κοντά μου.

 

    Ποια ερώτηση θα επιθυμούσατε να σας είχαν κάνει και δεν έγινε ουδέποτε σε συνέντευξή σας; Ρωτήστε τον εαυτό σας και απαντήστε όσο πιο ελεύθερα και ειλικρινά   μπορείτε.

Δε με ρώτησες τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. 

Λοιπόν, όταν και εφόσον μεγαλώσω, θέλω να έχω ένα μαγαζί και να πουλάω παγωτά, γλειφιτζούρια, καραμέλες και γλυκά του κουταλιού.  Κι όταν δε βλέπει κανείς, να τα χαρίζω σε όποιον είχε δύσκολη μέρα και η ψυχή του είναι συννεφιασμένη. 

 

    Μια ευχή καθώς θα αποχαιρετούσατε το 2020;

Περισσότερη ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη, δίψα για γνώση και ανθρώπινη επαφή, και λιγότερη έπαρση, ρηχότητα και ματαιοδοξία.  Κάθε πληγωμένη καρδιά να γιατρευτεί και κάθε παιδί να έχει, επιτέλους, το δικαίωμα να διατηρεί την αθωότητα του.

Καλή υγεία σε όλους!

  

Κυρία Κορωνίδου σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο και την ειλικρίνειά σας!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα έναν Δεκέμβρη πριν κάμποσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη.  Είμαι ένας παθιασμένος Τοξότης και παράλληλα η στοργική μαμά μιας υπέροχης κορούλας.

Είμαι μέλος της συγγραφικής παρέας «Ώρες Συγγραφής» και διαβάζω μανιωδώς όλα τα είδη της λογοτεχνίας. Το πρώτο μου ρομαντικό-χιουμοριστικό μυθιστόρημα με τίτλο «Έρωτας από την πρώτη... μάχη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός,

ενώ από τις εκδόσεις Ανάτυπο κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Οδός Αμαρτίας,

αριθμός 12», στην οποία συμμετέχω με το διήγημα μου «Το στοίχημα» που ανήκει στο είδος της λογοτεχνίας Φαντασίας.  
Τον Απρίλιο του 2019 βραβεύτηκα για το διήγημα μου "Θεσσαλονίκη 2048 μ.Χ." στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του εκδοτικού οίκου Εντύποις "Ένα βιβλίο για τη Θεσσαλονίκη". 
Μιλάω αγγλικά και ιταλικά. Αρθρογραφώ στον ιστότοπο Silvery Books, συνδιαχειρίζομαι και προτείνω βιβλία στη στήλη "Οι προτάσεις ενός βιβλιοφάγου" στον ιστότοπο Pearls n' Roses.

Παράλληλα μεταφράζω λογοτεχνία. Κάποια από τα ποιήματα που έχω μεταφράσει είναι της συγγραφέως και ποιήτριας Πόλυς Μίλτου και θα τα βρείτε στη σελίδα του Spillwords.com

Αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου, θα με συναντήσετε στα εξής ηλεκτρονικά μονοπάτια:

E-mail: skoronidou@hotmail.com

στην ομάδα μου στο facebook: ΣοφίαΚορωνίδου-συγγραφέας

Όσοι από σας επιθυμείτε να επισκεφτείτε τις «Ερωτοαποκρίσεις» στείλτε μήνυμα για να σας αποσταλεί το ερωτηματολόγιο, στο e-mail:  mrakidou@yahoo.com ώστε να ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι μας.

ΜΑΡΑ ΡΑΚΑ

Μάρα Ράκα

  

ΜΑΡΑ ΡΑΚΑ

 

 

 

 

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Οδοντοτεχνίτης, μα ως ανήσυχο πνεύμα, αναδύθηκε από μέσα της ο πολύπλευρος καλλιτέχνης.

Λατρεύει την κιθάρα της και από νεαρή ηλικία ασχολείται με τη σύνθεση, τη στιχουργική και την ερμηνεία. Σπούδασε στο ωδείο Σαμαρά.Είναι πιστοποιημένος φωτογράφος και ασχολείται επαγγελματικά με την βυζαντινή αγιογραφία και την τοιχογραφία, την κεραμική και την πυρογραφία, τη φωτογραφία, το σχέδιο και τη δημιουργία εικαστικού κοσμήματος.Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις και έργα της, βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.Αγαπά την πεζογραφία και την ποίηση. Τον Απρίλιο του 2018 έλαβε μέρος στο συλλογικό έργο «Οδός Αμαρτίας Αριθμός 12»με το διήγημά της «Η Λύτρωση», από τις εκδόσεις Ανάτυπο. Το 2020 συμμετείχε με το ποιήμά της «Αμέτοχο» στην ποιητική ανθολογία «Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές» από τις εκδόσεις Βασίλη Παππά.

 

MARA RAKA

 

She was born in Thessaloniki.

She studied to be a Dental Technician and got her degree, but having a restless spirit, she has chosen the path of a versatile artist.  She loves her guitar and from an early age she began composing music, writing lyrics and singing.  She studied at the Samaras Conservatory.  SheisaCertifiedPhotographerandprofessionallyinvolvedinbyzantine hagiography and mural painting, ceramic art and pyrography, photography, and also design and creation of contemporary jewelry.  She has taken place in solo and collective exhibitions, and her work can be found in private collections in Greece and abroad.

Shelovesproseandpoetry.  In April 2018 she took part in the short story collection “12, Sin Street”, with her story “Redemption”, published by Anatypo Publications.  In 2020 she took part in the poetry anthology “Modern Greek Poets”with her poem “Absent”, published by the Vasilis Papas Publications