Συνάντηση της Χρυσής Μαρούση με τη Μάρα Ράκα: “Μετανιώνω για όσα δεν είπα, δεν αποκάλυψα, δεν διεκδίκησα, παρασυρμένη από την ψευδαίσθηση του δεδομένου.”

 

Μέσα από τη στήλη «Ερωτοαποκρίσεις με τη Μάρα» ξεκινώ ένα ταξίδι γνωριμίας χωρίς κάποιον ειδικό προορισμό. Με μεγάλη μου χαρά, θέλω αυτή η στήλη, να φιλοξενεί ανθρώπους ανεξαρτήτου ηλικίας, χρώματος, επαγγέλματος και προσωπικών πιστεύω. Ανθρώπους ατόφιους που νιώθουν ότι έχουν αυτό το κάτι για να μεταδώσουν στους υπόλοιπους μέσα από τις απαντήσεις τους. Οι ερωτήσεις δε θα είναι πάντα οι ίδιες αλλά ανάλογα με τον εκάστοτε άνθρωπο που θα συναντώ στην πορεία μου.

 

Τι καλό που κάνει στην ψυχή ένας καφές, μια ζεστή κουβέντα, ένα αυθόρμητο άγγιγμα και μια μεγάλη αγκαλιά, από κείνες… τις παλιές, τις σημαντικές και ξεχασμένες. Αύγουστος 2018. Αγκαλιά… δίχως να φωλιάζει μέσα μας ο φόβος και να μας κατατρώει η υποψία.

 

Συνοδοιπόρος μου στο σημερινό ταξίδι, άλλος ένας απλός, καταδεκτικός και πολύ ταλαντούχος άνθρωπος. Με μια αύρα που εκπέμπει αισιοδοξία και θετική ενέργεια. Μια πολυδιάστατη καλλιτέχνιδα. Η… ΧΡΥΣΗ ΜΑΡΟΥΣΗ.

 

  

 ΧΡΥΣΗ ΜΑΡΟΥΣΗ

 

Σύζυγος- Μητέρα- Συγγραφέας- Αγιογράφος- Στιχουργός.

 

 

 

 

 

«Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα» (2017-εκδόσεις  Ownbook).  Ποιο ήταν το έναυσμα που σας οδήγησε να γράψετε το πρώτο σας μυθιστόρημα;

Για χρόνια υπήρχε αυτή η ιστορία στο μυαλό μου, σχεδόν ολοκληρωμένη. Γενικά, από την εφηβεία ακόμα, είχα κάποιες ιδέες στο μυαλό μου, που όμως ποτέ δεν σκέφτηκα στα σοβαρά πως θα μπορούσαν να γίνουν βιβλία. Βέβαια, βλέποντας το τώρα από απόσταση, νιώθω πως ήταν μια έντονη και βαθιά ανάγκη να πω όσα κρατούσα μέσα μου για χρόνια και με δυσκόλευαν. Και, αγαπώντας από παιδί το διάβασμα και το γράψιμο, το έκανα με γερές δόσεις μυθοπλασίας, επιστρατεύοντας τις ιστορίες, τα στόματα και τα σώματα των ηρώων ενός βιβλίου. Κι έτσι προέκυψε ένα δυνατό μυθιστόρημα που περιέχει άπειρα κομμάτια της ψυχής μου, καλά κρυμμένα παντού.

 

 

Θα μας συστήσετε με τον ήρωα του βιβλίου σας τον…  Πάρη;

Ο Πάρης είναι ένας ήρωας που αγάπησα πραγματικά πολύ. Όσον καιρό έγραφα την ιστορία του, συγκατοικούσα μαζί του. Μαζί του ξυπνούσα, μαζί του έπινα τον καφέ μου, μαζί του βάδιζα στα στενά της πόλης. Τον προσέγγισα σχεδόν όπως ένας ηθοποιός τον ρόλο του. Τον ντύθηκα και έγινα ένα μαζί του. Είναι ένα έφηβο αγόρι, γεμάτο καλοσύνη, αγάπη και μεγάλα όνειρα.  Βαθιά καλλιτεχνική ψυχή, τοποθετημένη από την μοίρα σε ένα σπίτι γεμάτο προβλήματα. Προβλήματα που κορυφώνονται με τον θάνατο της μητέρας του. Και για να δανειστώ και τα λόγια της Ξένιας, μίας από τις κεντρικές ηρωίδες του βιβλίου, ο Πάρης είναι " ένας άγγελος που του είχαν ξεριζώσει με σαδισμό τα φτερά. Ένας άγγελος που χωρίς αυτά παράπαιε με απόγνωση στο χώμα, ματώνοντας τα τρυφερά, άμαθα στο περπάτημα πέλματά του".

 

 

«Με νοιάζει, θέλω και μπορώ» (2018-εκδόσεις Ownbook). Υπάρχουν νοήματα που θέλετε να περάσετε στους μικρούς αλλά και μεγάλους αναγνώστες μέσα από το παραμύθι σας; 

Θα ήταν χαράς έργο, μικροί και μεγάλοι αναγνώστες, να ευαισθητοποιηθούν πάνω στα σημαντικά οικολογικά ζητήματα της εποχής μας. Να σκύψουν πάνω στο περιβάλλον και την φύση και να τα αγαπήσουν όπως τους αξίζει. Και μερικά από τα πιο δυνατά μηνύματα αυτού του παραμυθιού, είναι να ανακαλύψουμε την δύναμη που ο καθένας μας κρύβει μέσα του. Να αποδεχτούμε την ευθύνη που μας αναλογεί και να την αναλάβουμε με λεβεντιά και γενναιότητα. Να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη της μετάνοιας, της παραδοχής του λάθους μας, την σπουδαιότητα της προσπάθειας για επανόρθωση. Και πάνω από όλα, να αντιληφθούμε το μεγαλείο της πραγματικής συγχώρεσης.

 

 

 

Το 2020, το διήγημά σας «Κρεμάλα» διακρίνεται σε λογοτεχνικό διαγωνισμό του Ιανού και συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ημερολόγια καραντίνας» (εκδόσεις ΙΑΝΟΣ). Τι σας ώθησε να γράψετε το συγκεκριμένο διήγημα;

Σε κάποια συζήτηση, άκουσα πως κατά την διάρκεια της πρώτης καραντίνας, αυξήθηκε σημαντικά το ποσοστό της ενδοοικογενειακής βίας. Έτσι, όταν είδα το θέμα του διαγωνισμού, αυτή η πληροφορία με οδήγησε από μόνη της στο γράψιμο αυτού του διηγήματος, που καταπιάνεται με, το τόσο δυσάρεστα, επίκαιρο θέμα της γυναικοκτονίας. Και δυστυχώς ο αριθμός των γυναικοκτονιών που έχουν πραγματοποιηθεί από την ημερομηνία συγγραφής αυτού του κειμένου μέχρι σήμερα είναι σοκαριστικός.

 

 

Διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό  βιβλίο, υπήρξε ποτέ κάποιος ήρωας που να σας παρέσυρε έντονα με το χαρακτήρα του;

Φυσικά. Άπειροι. Πάντα, κάποιος ήρωας ξεχωρίζει από το κάθε βιβλίο που διαβάζουμε. Πάντα με κάποιον ταυτιζόμαστε, κάποιος μας κερδίζει και μας παρασύρει να γίνουμε ένα μαζί του. Είναι κι αυτό ένα κομμάτι από την μαγεία του κόσμου του βιβλίου. Θυμάμαι έντονα δύο ηρωίδες από τα πρώτα μου αναγνώσματα, που είναι κι εκείνα που μοιραία, γράφουν αλλιώτικα μέσα μας. Την Τζο από τις «Μικρές Κυρίες» και την Σκάρλετ Ο Χάρα, από το «Όσα παίρνει ο άνεμος».

 

 

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μυστικό για ένα επιτυχημένο βιβλίο;

Ένας συνδυασμός πραγμάτων. Ένα καλό υλικό, το ταλέντο του συγγραφέα, η εμπιστοσύνη και η στήριξη ενός σοβαρού εκδοτικού οίκου στο έργο, καλή προώθηση και διανομή και φυσικά διαφήμιση.

 

 

Πόσο ενδιαφέρον πιστεύετε ότι  υπάρχει για το βιβλίο, από το αναγνωστικό κοινό στη σημερινή εποχή;

Σίγουρα υπάρχει μια υπερπροσφορά στις μέρες μας σε σχέση με την ζήτηση. Δημιουργείται μια αντιστοιχία δυσανάλογη μεταξύ της παραγωγής και της ζήτησης. Όμως πιστεύω πως σε όλες τις εποχές υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το βιβλίο κι άνθρωποι που απλά δεν τους αφορά.

 

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

Είμαι σε συζητήσεις για την έκδοση ενός νέου παιδικού βιβλίου. Παράλληλα ετοιμάζουμε με την Χαρούλα Πάπαρη, μια φοβερή ερμηνεύτρια, συνθέτρια και πολύ καλή μου φίλη, την πρώτη της δισκογραφική δουλειά, με δικούς μου στίχους. Και σύντομα ολοκληρώνω και το δεύτερό μου μυθιστόρημα, που εύχομαι να αγαπηθεί το ίδιο δυνατά με το πρώτο κι ακόμα περισσότερο.

 

 

Μιλήστε μας για την ενασχόλησή σας με την αγιογραφία, τη ζωγραφική και τη στιχουργική;

Από παιδί με συγκινούσε ιδιαίτερα οτιδήποτε είχε να κάνει με την τέχνη. Μεγαλώνοντας, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να ασχοληθώ με αυτήν. Σπούδασα αγιογραφία, την οποία θεωρώ μια σπουδαία και ιερή  τέχνη, που έχει πολλά να προσφέρει σε όποιον την προσεγγίσει με σεβασμό και αγάπη. Οι εικόνες που φιλοτέχνησα εκείνη την εποχή, είναι οι εικόνες στην οποία προσεύχονται τα παιδιά μου κάθε μέρα και σε όσες έχω πουλήσει, οι ιδιοκτήτες τους. Κι αυτό είναι κάτι που με συγκινεί βαθύτατα. Από την άλλη, με την ζωγραφική, δεν ασχολήθηκα ποτέ επαγγελματικά και θεωρώ πως απλά πιάνει το χέρι μου κι έχω πολλή φαντασία, αλλά στερούμαι τεχνικής και γνώσης. Δεν έχω εντρυφήσει σε αυτήν, ούτε της δόθηκα ποτέ ολοκληρωτικά, όπως της πρέπει. Από τις τρεις τέχνες που αναφέρονται στην ερώτηση, πραγματικός έρωτας υπήρξε για εμένα η στιχουργική. Χωρίς υπερβολή, από το λύκειο και μετά και για πολλά χρόνια, ζούσα, ανέπνεα και επικοινωνούσα με στίχους. Ήμουν απόλυτα πεπεισμένη πως είχα φτιαχτεί για αυτό και μόνο το πράγμα.

 

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με την εξαιρετική ερμηνεύτρια Χαρούλα Πάπαρη;

Με την Χαρούλα γνωριζόμαστε πολλά χρόνια. Μένουμε στην ίδια περιοχή, είχαμε κοινές παρέες και αναμνήσεις, κινούμασταν στα ίδια μέρη. Πάντα θαύμαζα απεριόριστα την ίδια και το ταλέντο της. Ουσιαστικά κοντά όμως, μας έφερε το πρώτο μου βιβλίο. Βρεθήκαμε στην παρουσίασή του στον Ιανό, αναφέρθηκε εκεί πως γράφω και στίχους και συμφωνήσαμε να τους δει. Έτσι άνοιξε για εμένα ένας μαγικός κόσμος που πάντα αγαπούσα. Οι στίχοι μου φανέρωσαν στην Χαρούλα μια νέα της πτυχή, αυτή της συνθέτριας. Μου ήρθε λοιπόν μια μέρα από το πουθενά με ένα έτοιμο τραγούδι, το Τρένο., και μου ξύπνησε ένα κομμάτι του εαυτού μου που είχα απαρνηθεί τελείως. Ένα όνειρο που είχα θάψει καλά μέσα μου. Το είχα κηδέψει, το είχα θρηνήσει κι είχα μάθει να ζω χωρίς αυτό. Όταν ήρθε το τραγούδι αυτό, συνειδητοποίησα πως τελικά βρισκότανε μέσα μου ολοζώντανο, ανέπνεε μυστικά και περίμενε τη στιγμή της επιστροφής. Υπάρχουν στίχοι που περίμεναν την Χαρούλα σχεδόν 20 χρόνια, κλειδωμένοι σε ένα συρτάρι. Όπως το Τρένο και το Τσιγάρο, τα οποία υπάρχουν και μέσα στο «Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα». Κάποια άλλα γεννήθηκαν χάρη σε εκείνην, σε μια περίοδο που δεν ήξερα καν αν θα μπορούσα να ξαναγράψω στίχους. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα, και με συγκινεί πολύ, είναι πως οι ψυχή μου και η ψυχή της συγγενεύουν απόλυτα.

 

Τα μελλοντικά σας σχέδια;

Να κυκλοφορήσει το νέο μου παιδικό βιβλίο, που γράφτηκε με κόπο, πολλή δουλειά και μεγάλη αγάπη και είμαι πολύ περήφανη για αυτό. Το ίδιο να συμβεί και με τα τραγούδια μας.

 

  

“Δεν χρειάζεται πολύ για να καταστρέψεις έναν άνθρωπο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον πείσεις ότι η δουλειά που κάνει στερείται εντελώς και αναμφισβήτητα κάθε χρησιμότητα και νόημα.” -Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι-  Τι πιστεύετε εσείς;

Συμφωνώ εν μέρει, γιατί όλα στη ζωή είναι θέμα οπτικής. Έχει μεγάλη σημασία για την πορεία της η στάση μας απέναντι στο καθετί που μας συμβαίνει. Είναι αυτό που λέμε πως όλα είναι στο μυαλό μας. Δεν έχει π.χ. σημασία το πόσο πολύ αξίζεις, αν εσύ έχεις πειστεί ήδη πως δεν αξίζεις καθόλου. Ο κόσμος εισπράττει αυτό που εσύ βγάζεις για τον εαυτό σου. Κι είναι αντίστοιχο κι αυτό που εσύ θα εισπράξεις τελικά.

 

 

 

Τι σημαίνει για σας οικογένεια;

Οικογένεια για εμένα σημαίνει καταφύγιο. Ασφάλεια. Αγάπη. Μια ορθάνοιχτη αγκαλιά χωρίς προϋποθέσεις κι όρια.

 

 

Μιλήστε μας για τα αρνητικά και τα θετικά της Χρυσής Μαρούση.

Πληγώνομαι εύκολα. Βγάζω άμυνες. Θέλω να με αγαπούν όλοι και πολύ. Είμαι ανοργάνωτη στην καθημερινότητά μου. Σταματώ εδώ γιατί μπορώ να σου λέω μέχρι αύριο!  Στα θετικά τώρα. Είμαι προσαρμοστική. Υποχωρητική. Με διάθεση να καταλάβω, να κατανοήσω και να συγχωρήσω. Κι είμαι δοτική ως άνθρωπος.

 

Τι δε θα θέλατε να χάσετε ποτέ από τη ζωή σας;

Τους ανθρώπους που αγαπώ. Το μυαλό μου. Τον δρόμο μου. Το γνώθι σαυτόν.

 

Τι φοβάστε πιο πολύ;

Την απόρριψη. Μήπως δεν είμαι αρκετή. Σε κάθε τομέα της ζωής μου. Μήπως αποδειχτώ λίγη. Και να μην χάσω τον προορισμό, τον στόχο, τον δρόμο μου.

 

Πως φαντάζεστε τον εαυτό σας μετά από μια δεκαετία;

Καταρχάς θα ήθελα να είμαι γερή και να αξιωθώ τα πρώτα - ήντα. Θα ήθελα να εστιάζω ακόμα στα σωστά πράγματα και σημεία. Να έχω εξελιχθεί ως άνθρωπος, να έχει λειανθεί και μαλακώσει η ψυχή μου. Να μπορώ να ασχολούμαι επαγγελματικά με τη συγγραφή που αγαπώ τόσο και να το κάνω με το πάθος του ερασιτέχνη και τις συνθήκες του επαγγελματία. Να είναι καλά η οικογένειά μου και όσοι αγαπώ. Να μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου όσα τους αξίζουν, να είμαι δίπλα τους για να τα φροντίζω.

 

 

Πόσο σας έχει επηρεάσει αυτή η επώδυνη κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας;

Πολύ, όπως όλους. Με κούρασε αρκετά ψυχικά. Με έκανε ολίγον τι παραπάνω μικροβιοφοβική. Από την άλλη όμως, μου θύμισε να εκτιμώ τα μικρά, καθημερινά πράγματα, να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο, να απολαμβάνω τα πάντα πιο έντονα και να μην αναβάλλω για αύριο ό,τι μπορώ να κάνω σήμερα. Αντιμετωπίζω πια την κάθε μέρα σαν μοναδική κι ανεπανάληπτη και απολαμβάνω την ζωή όσο πιο πολύ μπορώ.

 

 

Ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα κάνατε αν επέστρεφε η ζωή μας στην πλήρη κανονικότητα;

Θα αγκάλιαζα σφιχτά όλον τον κόσμο χωρίς αύριο. Και θα μοίραζα φιλιά. Αυτό νομίζω θα έκανα πρώτα από όλα, γιατί πραγματικά μου λείπει αφάνταστα.

 

 

Αρνητικοί και τοξικοί άνθρωποι. Πως τους αντιμετωπίζετε;

Έχω συνυπάρξει με τέτοιους ανθρώπους και πολύ φοβάμαι πως κάποιες περιόδους ίσως και να υπήρξα κι εγώ η ίδια μία από αυτούς. Τους αντιμετωπίζω λοιπόν  με πραγματική κατανόηση κι αγάπη και συμπάσχω μαζί τους. Δεν τους αφήνω βέβαια να με επηρεάσουν αρνητικά και να με παρασύρουν στο σκοτάδι τους. Προσπαθώ να τους τραβήξω εγώ σε πιο φωτεινά μέρη και χαίρομαι όταν το καταφέρνω.

 

 

 

Υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει;

Για όσα δεν έχω τολμήσει. Για όλα εκείνα που φοβήθηκα, ύψωσα πολύ ψηλά και δεν πίστεψα πως μπορώ να αγγίξω. Μετανιώνω για όσα δεν είπα, δεν αποκάλυψα, δεν διεκδίκησα, παρασυρμένη από την ψευδαίσθηση του δεδομένου.

 

 

Αποκαλύψτε μου κάτι αυθόρμητα για τον εαυτό σας!

Μου αρέσει πολύ να κάνω δώρα. Και ψάχνω πολύ πριν καταλήξω στο τελικό, γιατί θέλω να αρέσει πραγματικά στον παραλήπτη του. Προσπαθώ να γίνω για λίγο εκείνος και να το επιλέξω με τα δικά του μάτια, το γούστο και τις ανάγκες του.

 

Τι σας αρέσει στους ανθρώπους και τι δεν ανέχεστε εύκολα;

Στους ανθρώπους μου αρέσουν πολύ η καθαρότητα, η ειλικρίνεια και η απλότητα. Με  απωθεί η αγένεια, η χυδαιότητα και η έλλειψη σεβασμού. Οι άνθρωποι που με υποτιμούν και μου φέρονται απαξιωτικά, ερήμην τους με απομακρύνουν. Γενικά πάντως, θεωρώ πως πρέπει να αγαπάμε τους ανθρώπους και να εστιάζουμε στα θετικά τους. Να αγαπάμε και να αγκαλιάζουμε τις πληγές, τις δυσκολίες και τις αδυναμίες τους. Αυτά είναι άλλωστε που τους καθιστούν ανθρώπινους.

 

Σε ποια εποχή θα θέλατε να ζείτε αυτή τη στιγμή;

Δεν ζηλεύω καμία άλλη εποχή. Θέλω να ζω στο σήμερα και το κάθε σήμερα να το ζω όπως του αξίζει.

 

Τι σας έχει λείψει περισσότερο στη ζωή σας;

Τα τελευταία 20 χρόνια, η μαμά μου. Η φροντίδα, η αγάπη, η αγκαλιά της. Η πολύτιμη, αναντικατάστατη παρουσία της στο κάθε μέρα μου.

 

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον κόσμο, ποιο θα ήταν αυτό;

Θα αφαιρούσα την κακία από τις ανθρώπινες ψυχές και στη θέση της θα έβαζα γερές δόσεις αγάπης.

 

Πόσο έχει επηρεάσει η τεχνολογία τις ανθρώπινες σχέσεις;

Αναπόφευκτα πολύ. Και θετικά και αρνητικά. Μας φέρνει κοντά, μας βοηθά να επικοινωνήσουμε τη δουλειά μας, να προσεγγίσουμε ανθρώπους που θαυμάζουμε. Από την άλλη, παραφράζοντας τη γνωστή φράση του σπουδαίου Αντώνη Σαμαράκη, ποτέ οι –ψηφιακοί- τοίχοι των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά και οι καρδιές των ανθρώπων τόσο μακριά, όσο σήμερα. Είναι ένα σπουδαίο εργαλείο στα χέρια μας η τεχνολογία. Σε αυτά, αναπόφευκτα, πέφτει και το βάρος της σωστής ή λαθεμένης χρήσης της.

ΣΟΦΙΑ ΚΟΡΩΝΙΔΟΥ: Ποιοι σπουδαίοι καλλιτέχνες αποτελούν τα πρότυπά σας στην τέχνη και ποιοι σπουδαίοι άνθρωποι αποτελούν τα πρότυπά σας στη ζωή;

Αγαπώ τόσους πολλούς και τόσο πολύ! Από που να ξεκινήσω;! Ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο Νίκος Γκάτσος. Η Λίνα Νικολακοπούλου. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Από σύγχρονους, η Βασιλική Νευροκοπλή. Καλλιτέχνες που σέβονται την τέχνη τους, τον εαυτό τους, το κοινό τους. Πρότυπά μου στην ζωή είναι η αδελφή μου και φίλες μου  που είναι πραγματικά σπάνιοι άνθρωποι. Και γενικά οι  άνθρωποι με ουσία, απλότητα, βάθος, αλήθεια.

 

Μια ερώτηση που θα επιθυμούσατε να σας είχαν κάνει και δεν έγινε ουδέποτε σε συνέντευξή σας;

Δεν βρίσκω κάποια! Με κάλυψαν απόλυτα οι δικές σου!

 

 

Μια ευχή για το 2022;

Εύχομαι αυτή τη χρονιά να γίνουμε επιτέλους η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Να δώσουμε σάρκα και οστά σε όσα πάντα ονειρευόμαστε, μα πάντα αναβάλλουμε για αργότερα. Να αρχίσουμε να ζούμε πραγματικά κι όχι από κεκτημένη ταχύτητα. Να μην παλεύουμε να ξεγελάσουμε κανέναν, και πάνω από όλα τον εαυτό μας. Χρόνια πολλά και με το καλό ο νέος χρόνος!

 

******************************************************

Η ΣΟΦΙΑ ΚΟΡΩΝΙΔΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΜΑΡΟΥΣΗ: "Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα"

 

Πρώτο απόσπασμα

Δεύτερο απόσπασμα

Τρίτο απόσπασμα

 

Αυτοί οι στίχοι περιλαμβάνονται στο μυθιστόρημα «Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα». Γέννησαν για πρώτη φορά μουσικές στη ψυχή της αισθαντικής ερμηνεύτριας Χαρίκλειας, που τα μελοποίησε μοναδικά. Αυτόν τον καιρό ενορχηστρώνονται από τον βραβευμένο μουσικοσυνθέτη,  Γιώργο Τζιαφέττα (Βραβείο Καλύτερης μουσικής της Χρονιάς στα 9α Θεατρικά βραβεία Κουλτουρόσουπας Θεσσαλονίκης για το 2019). Θα συμπεριληφθούν στον πρώτο προσωπικό δίσκο της τραγουδίστριας.

  

ΤΟ ΤΡΕΝΟ

 

Είναι στιγμές που σκέφτομαι

πως το ‘χασα το τρένο,

πως πέρασε και χάθηκε

σε ράγες μακρινές.

Όμως υπάρχουν και στιγμές

που να ‘ρθει περιμένω,

να παρασύρει το κορμί

σε χίλιες διαδρομές.

 

Έλα προτού να ‘ναι αργά

και πάρε με μαζί σου.

Βαρέθηκα να τριγυρνώ

σε έρημους σταθμούς.

Σαν το βαγόνι σύνδεσε

επάνω στο κορμί σου

το κουρασμένο σώμα μου

που σκούριασε. Μ’ ακούς;

 

Μένω για μέρες στο σταθμό

να περιμένω μόνος

λίγο καπνό στον ορίζοντα,

ένα ίχνος γυρισμού.

Αναζητώ εισιτήριο,

όσο υπάρχει χρόνος,

πρόσβαση απ’ το παράθυρο

στη θέα τ’ ουρανού.

 

 

 

ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ

 

Με μόνο φωτισμό τη φλόγα του κεριού

μ’ είχε μαγέψει του χεριού,

αυτός ο ήρεμος, αδιάκοπος χορός.

Τη στάχτη τίναζες απλώς.

 

Μα αυτή η κίνησή σου ήταν μαγική

και στο τασάκι σου η ψυχή

καιγόταν σαν τσιγάρο κι έβγαζε καπνό.

Στάχτη με έκανες καιρό.

 

Θα έχω πάντα μία φλόγα στην καρδιά μου,

αυτήν την κάφτρα του τσιγάρου σου να καίει.

Θ’ αφήνω ίχνη από στάχτη όπου πάω,

όσα «σε ξέχασα» το στόμα μου κι αν λέει.

Κι όσος καπνός απ’ τα δυο χείλη είχε ξεφύγει,

έγινε άρωμα που ακόμα το φοράω.

Απ’ τα μαλλιά, απ’ το κορμί δεν έχει φύγει

αυτό το άρωμα, δικό σου άρωμα.

 

Όσα τσιγάρα κι αν καπνίσω, κι αν κρατώ,

όσο κι αν θέλω δεν μπορώ

να μπω στον μυσταγωγικό σου τον χορό,

να τον χορέψω και εγώ.

 

Το ένα μετά το άλλο σβήνω διαρκώς,

στο τέλος σβήνω και το φως

και πέφτω ν’ αποκοιμηθώ με τη στυφή

γεύση του χωρισμού εκεί.

 

 

Κυρία Μαρούση, σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. Καλή και ευλογημένη χρονιά να έχουμε!

Ένα ακόμα ταξίδι χωρίς προορισμό ολοκληρώθηκε. Ένας χρόνος φεύγει κι ένας άλλος έρχεται. Με καινούργιες ελπίδες και ζεστή την καρδιά, με πολλά όνειρα και προσδοκίες, για ένα καλύτερο και πιο ανθρώπινο αύριο. Σας εύχομαι καλή και  ευλογημένη χρονιά. Εμείς, θα ξανανταμώσουμε… του χρόνου!

Μάρα Ράκα

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΧΡΥΣΗΣ ΜΑΡΟΥΣΗ

Η Χρυσή Μαρούση γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη, όπου και εξακολουθεί να ζει με τον σύζυγο και τα δύο της παιδιά. Η ενασχόλησή της με την τέχνη αποδείχτηκε στη ζωή της μονόδρομος.

Ιδιαίτερα καλλιτεχνική φύση, από την εφηβεία της ακόμα γράφει στίχους και ζωγραφίζει. Ακολουθεί σπουδές αγιογραφίας. Παράλληλα η γραφή της εξελίσσεται και σύντομα τη στιχουργική διαδέχεται η πεζογραφία. Το παραμύθι της «Με νοιάζει, θέλω και μπορώ» λαμβάνει έπαινο στον 31^ο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Π.Ε.Λ. για το 2013. Έχει εκδώσει το μυθιστόρημα «Κάθε λαβύρινθος κρύβει μια εξώπορτα» (2017-εκδόσεις Ownbook). Ακολούθησε το παιδικό βιβλίο «Με νοιάζει, θέλω και μπορώ» (2018-εκδόσεις Ownbook). Το 2020, το διήγημά της «Κρεμάλα» διακρίνεται σε λογοτεχνικό διαγωνισμό του Ιανού και συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ημερολόγια καραντίνας» (εκδόσεις ΙΑΝΟΣ).

Για επικοινωνία με τη Χρυσή Μαρούση:
instagram: https://www.instagram.com/chrysmarou/
facebook : https://www.facebook.com/chrysi.marousi
youtube:https://www.youtube.com/channel/UCbONZdkoxxD-QW2KDfgs7Jw
https://youtu.be/w-8CRj5Gxs4
https://youtu.be/h3yvFt9lwg0

 

Όσοι από σας επιθυμείτε να επισκεφτείτε τις «Ερωτοαποκρίσεις», στείλτε  μήνυμα για να σας αποσταλεί το ερωτηματολόγιο, στο e-mail:  mrakidou@yahoo.com ώστε να ξεκινήσουμε μαζί το όμορφο ταξίδι μας.

Μια μέρα πριν το φονικό

 

Μια μέρα πριν το φονικό, ο Θεόφιλος βρισκόταν στο αγαπημένο του μέρος.  Όποτε ένιωθε εκείνον τον καταραμένο πονοκέφαλο να του τρυπάει το κρανίο σαν κομπρεσέρ, ήταν το μοναδικό σημείο στον κόσμο που τον ηρεμούσε και γέμιζε ενέργεια το κουρασμένο κορμί του. Το μόνο μέρος που δεν ένιωθε μόνος. 

Η μέρα ήταν υπερβολικά ζεστή και ο ιδρώτας έσταζε ποτάμι από πάνω του.  Τα μαλλιά του, τα πυκνά γένια του και τα ρούχα που φορούσε είχαν μουσκέψει.  Κάθισε στην ιερή πέτρα ανάμεσα στα δέντρα και πάσχισε με όλες του τις δυνάμεις να συγκεντρωθεί. Ένας ενοχλητικός και επίμονος ήχος, όμως δεν τον άφηνε.  Στην αρχή νόμιζε ότι ερχόταν μέσα από το μυαλό του.  Κι έτσι απλά προσπάθησε να τον αγνοήσει.

«ΜΜΜΜ» μούγκρισε «ΜΜΜ... ΜΜΜΜ...»

Ο ήχος ήταν ακόμα εκεί.

«ΜΜΜ...» μούγκρισε δυνατότερα για να τον καλύψει.

Τίποτα. 

Η προσπάθεια αυτή τον εξάντλησε. Ξάπλωσε στο ξερό χόρτο παραιτημένος και έκλεισε τα μάτια του σφιχτά.

«Έλα επιτέλους ΔΑΙΜΟΝΑ! Έλα να με σώσεις! ΜΜΜΜΜ... ΜΜΜΜΜ...!» έκανε  απελπισμένα.

Και ξάφνου το βουητό σταμάτησε.  Άνοιξε τα μάτια και αναζήτησε με το βλέμμα τον Πρίγκηπα του Σκότους και Σωτήρα του.  Κοίταξε με λαχτάρα δεξιά, κοίταξε αριστερά, και τέλος εστίασε στον κορμό του απέναντι δέντρου.  Ένας τζίτζικας καθόταν εκεί αμέριμνος και πανέτοιμος να πιάσει ξανά το καλοκαιρινό του τραγούδι.  

Ο Θεόφιλος μάζεψε μια πέτρα και ύστερα σηκώθηκε και πλησίασε αργά το δέντρο.  Κατόπιν, με μία μόνο κίνηση έλιωσε το οχληρό έντομο.  Κι εκείνη τη στιγμή, εκείνη την υπέροχη στιγμή, απαλλάχτηκε επιτέλους κι από τον φριχτό πονοκέφαλο που τον βασάνιζε.  Ένιωσε ανάλαφρος σαν πούπουλο.  Ένιωσε ελεύθερος και σίγουρος.  Ο Δαίμονας του είχε επιτέλους μιλήσει.  

Τώρα πια ήξερε τι πρέπει να κάνει.

copyright © Σοφία Κορωνίδου

Συνάντηση του Κώστα Ζαχαράκη με τη Μάρα Ράκα: "Βλέπεις το φως της ζωής σου μόνο όταν βρεθείς μέσα στο μεγαλύτερο σκοτάδι σου".

Μέσα από τη στήλη «Ερωτοαποκρίσεις με τη Μάρα» ξεκινώ ένα ταξίδι γνωριμίας χωρίς κάποιον ειδικό προορισμό. Με μεγάλη μου χαρά, θέλω αυτή η στήλη, να φιλοξενεί ανθρώπους ανεξαρτήτου ηλικίας, χρώματος, επαγγέλματος και προσωπικών πιστεύω. Ανθρώπους ατόφιους που νιώθουν ότι έχουν αυτό το κάτι για να μεταδώσουν στους υπόλοιπους μέσα από τις απαντήσεις τους. Οι ερωτήσεις δε θα είναι πάντα οι ίδιες αλλά ανάλογα με τον εκάστοτε άνθρωπο που θα συναντώ στην πορεία μου.

 

Αναρωτήθηκα πολλές φορές, ποιο είναι το μυστικό συστατικό που κάνει τη συνάντηση δύο ανθρώπων… ξεχωριστή. Σκέψεις πολλές, μα στην πιο απλή που κατέληξα, είναι ότι έχει μεγάλη σημασία το ποιον τελικά επιλέγεις για συνοδοιπόρο στο κάθε ταξίδι σου. Αγαπώ τους ανθρώπους που δεν είναι κόλακες, που είναι καταδεκτικοί και απλοί χωρίς έπαρση. Ο σημερινός συνταξιδιώτης μου, είναι ένας από αυτούς τους ξεχωριστούς και πολύ ταλαντούχους ανθρώπους. Μαζί μου σήμερα, ο... ΚΩΣΤΑΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ.

  

   

ΚΩΣΤΑΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ Συγγραφέας- Ποιητής- Σεναριογράφος- Αρθρογράφος.

 

 

Κύριε Ζαχαράκη, καλωσορίσατε στις «Ερωτοαποκρίσεις».

Καλώς σας βρήκα!

 

Γεννηθήκατε στην Πρέβεζα και μεγαλώσατε σε μια πόλη με νησιώτικο χαρακτήρα. Την όμορφη Βόνιτσα. Τι θυμάστε πιο έντονα από τα παιδικά σας χρόνια;

Πολύ καταπίεση με το διάβασμα και το σχολείο, αυτό θυμάμαι. Στο σόι μας όλοι οι γονείς είχανε τεράστιο θέμα να είμαστε καλοί μαθητές. Τα πρώτα χρόνια τους έκανα το χατίρι αλλά κάπου στο Λύκειο κλάταρα.

  

Έχετε πραγματικούς φίλους; Τι αγαπάτε περισσότερο σ’ αυτούς;

Πιστεύω πως έχω. Η ζωή ανοίγει και κλείνει κύκλους, στέλνει νέους ανθρώπους, ίσως απομακρύνει άλλους. Πάντα μένουν ερωτηματικά όμως, αυτό είναι το γαμώτο. Φεύγουν κάποιοι άνθρωποι αμετάκλητα; Μου έχει τύχει και να ξανα-αρχίζω νέους κύκλους με παλιούς φίλους, οπότε όλα παίζουν… Τώρα το τι αγαπάω ακριβώς σε κάθε άνθρωπο δεν το ξέρω… Μπορεί και να μην θέλω να το μάθω.

 

Τι σας αρέσει και τι δεν ανέχεστε εύκολα από τους ανθρώπους;

Το άλφα και το ωμέγα είναι η καλοσύνη σε κάθε άνθρωπο. Η καλοσύνη δεν θα ξεπεραστεί ποτέ. Ε, αυτό που δεν ανέχομαι είναι οι κακοποιητικές συμπεριφορές. Δεν το λέω αβασάνιστα γιατί τις έχω ανεχτεί στο παρελθόν, είναι ένα δηλητήριο που καμιά φορά θες χρόνια για να βρεις το αντίδοτό του, δεν είναι απλή δουλειά. Όλοι έχουμε τέτοιες τάσεις, είμαστε εν δυνάμει κακοποιητικοί. Πρέπει να γίνεις ευφυής για να τις αποφύγεις, είτε ως πομπός, είτε ως δέκτης. Η ζωή με τα χαστούκια της βέβαια μπορεί να στη δώσει αυτή την ευφυία, με κάποιο κόστος πάντα.

  

Ποιο ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας;

Πήρα τον εαυτό μου στα σοβαρά, ως δημιουργό, σε πολύ μεγάλη ηλικία, το 2012. Ως τότε ήμουν μόνο λόγια. Θα έλεγα πως μια γενικότερη χρεωκοπία, σε κάθε επίπεδο, με έκανε να ασχοληθώ με το… όνειρό μου! Βλέπεις το φως της ζωής σου μόνο όταν βρεθείς μέσα στο μεγαλύτερο σκοτάδι σου. Ξέρω πόσο κλισέ ακούγεται αλλά ισχύει 100%. Τότε επιχειρείς να το κυνηγήσεις, στους περισσότερους ανθρώπους αυτό γίνεται.

 

Ποιήματά σας, έχουν βραβευτεί από το περιοδικό «Κελαινώ» και τον Σύλλογο Προσφύγων Ανατολικής Ρωμυλίας Βόλου. Το 2013 το ideostato.gr δημοσίευσε το σενάριό σας «Το λουλούδι του κίτρινου βράχου» για ταινία μικρού μήκους. Αν σας ζητούσαν να επιλέξετε ανάμεσα στην ποίηση, το σενάριο ή το διήγημα;

Νομίζω διήγημα. Αν με ρωτήσεις όμως ξανά στο μέλλον ίσως επιλέξω διαφορετικά.

 

Το 2013 επίσης κυκλοφόρησε η πρώτη σας ποιητική συλλογή «ΠΟΛΕΙΣ»  από τις εκδόσεις Βεργίνα. Στίχοι που πραγματικά αγγίζουν την ψυχή σ’ αυτή τη σκληρή εποχή που διανύουμε. Από πού αντλήσατε την έμπνευση;

Από τη ζωή μου, από τη ζωή των άλλων, από όσα σκέφτομαι για το Θεό, τον κόσμο ή την ανθρωπότητα. Ελπίζω να μην ακούγονται υπερβολικά όλα αυτά. Σ` ευχαριστώ για τα καλά λόγια που λες για τα ποιήματά μου.

Μ.Ρ.  Είναι η αλήθεια κύριε Ζαχαράκη και οι αλήθειες πρέπει να λέγονται χωρίς δεύτερη σκέψη.

 

Πώς θα αντιδρούσατε απέναντι σε μια κακόβουλή κριτική που θα αφορούσε τη συγγραφική σας πορεία, ή την προσωπική σας ζωή;

Τι να σου πω, μπορεί και να με πείραζε. Είμαι ευαίσθητος γενικά αν και προσπαθώ να τα ξεχνάω τα κακά λόγια.

 

Το 2016 συμμετείχατε στο συλλογικό έργο «Μια εικόνα… χίλιες λέξεις από τις εκδόσεις Το Βιβλίο, με το ποίημα «Ο ψαράς και το σκυλί». Πώς προέκυψε ο τίτλος του;

Από ένα αδέσποτο που το υιοθέτησε ένας ψαράς. Το ποίημα αυτό μπορεί να το διαβάσει κανείς στον διαδικτυακό τόπο «Τοβιβλίο. net» μαζί με ένα, μάλλον ημιτελές τραγούδι, που λέγεται «Αύγουστος».

 

Ενίοτε οι λέξεις αρνούνται πεισματικά  να μπουν στο χαρτί; Πώς  αντιμετωπίζετε αυτό το γεγονός;

Εγκαταλείπω για λίγο τη συγγραφή και κάνω κάτι άλλο.

 

Μετά την ολοκλήρωση ενός διηγήματος ή ποιήματος, ποια είναι η πρώτη φράση που έρχεται συνήθως στη σκέψη σας;

Πεινάω!

 

Αγαπημένοι συγγραφείς και ποιητές;

Σκοτ Φιτζέραλντ, Παπαδιαμάντης, Τσέχωφ, τα πρώτα ονόματα που μου ήρθαν στο μυαλό. Φυσικά είναι πολλοί περισσότεροι.

 

«ΚΑΝΕΝΑΣ». Η πρώτη συλλογή διηγημάτων σας από τις εκδόσεις Δερέ το 2020. Πώς γεννήθηκε η αρχική ιδέα και ο τίτλος; Υπάρχουν κάποια μηνύματα που θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες σας;

Δεν έχω μηνύματα να περάσω. «Κανένας» είναι η τελευταία λέξη του πρώτου διηγήματος, την ξεστομίζει ένας θανατοποινίτης λίγο πριν εκτελεστεί. Ακούγεται ζοφερό, ε; Ελπίζω να μην λειτουργήσει αποτρεπτικά για κάποιους αναγνώστες διότι υπάρχουν κι άλλα διηγήματα σ` αυτή τη συλλογή, πολύ πιο ανάλαφρα. Πιστεύω πως υπάρχουν ιστορίες εκεί μέσα που μπορεί να σου προκαλέσουν έκπληξη, δεν είναι ένα ατού αυτό;

 

 

 

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥ ΜΙΛΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΖΑΧΑΡΑΚΗ:

Κύριε Ζαχαράκη επειδή τυχαίνει να έχω διαβάσει κείμενά σας, σας θαυμάζω ιδιαίτερα για τη βαθύτητα και τη φιλελεύθερη στάση, την ευαισθησία και τον με κάθε σεβασμό προς όλους, που προσεγγίζετε κάθε θέμα. Παίρνω, λοιπόν, το θάρρος να ρωτήσω κάτι λιγάκι τολμηρό:

Πιστεύετε πως η αλήθεια, η ελευθερία, ο σεβασμός για τα πάντα θα έπρεπε να είναι αξία ζωής για έναν αληθινό λογοτέχνη και γιατί; Επίσης, με ποιο ψυχικό κόστος, μπορούν να εκφράζονται όλα αυτά διαχρονικά στον γραπτό λόγο; Με πόσο θάρρος στη δική μας εποχή; Και γιατί οι λογοτέχνες δεν πρέπει να διαφθαρούν ποτέ από δειλία και κατώτερα κίνητρα ή κριτήρια;

 

Πόλυ μου, σ` ευχαριστώ που βλέπεις αυτά τα ωραία πράγματα σε μένα… Ελευθερία, αλήθεια και σεβασμός είναι αξίες για κάθε άνθρωπο και όχι μόνο για μας που θέλουμε να λεγόμαστε «δημιουργοί». Φυσικά τεράστιοι άνθρωποι της Τέχνης, που άφησαν μέγα έργο, συγγραφείς και όχι μόνο, ξέρουμε πως δεν πορεύτηκαν με αυτές τις αξίες κι αυτό εγείρει ένα ερώτημα, αφού μπορούμε να μεγαλουργήσουμε και άνευ της ηθικής πυξίδας γιατί να πορευόμαστε με βάση αυτήν; Κατάλαβες; Είναι μεγαλύτερο το θέμα, οι ουρανοί της έμπνευσης βρέχουν και για τον κακό και για τον καλό άνθρωπο, οπότε μένει σε σένα να διαλέξεις τον δρόμο της αρετής ,πολλές φορές ακόμα και εις βάρος του καλλιτέχνη-εαυτού σου. Δεν ξέρω αν σου απάντησα ακριβώς. Επειδή όμως αναφέρεις και τη δική μας εποχή θα σου πω πως νομίζω ότι είναι μια εποχή αποφάσεων, στις ζωές όλων εμφανίζονται σταυροδρόμια και επιλογές, είναι λες και μας ζητά το σύμπαν να ονοματίσουμε τον εαυτό μας. Συμβαίνει ένα ξεκαθάρισμα, τουλάχιστον στην από δω μεριά του κόσμου -διότι υπάρχουν κι άλλες περιοχές στον πλανήτη, που μοιάζουν στάσιμες- κι αυτό το ξεκαθάρισμα επιτρέπει το θάρρος αλλά επιβάλλει και την προσοχή.

 

Ο κόσμος μας αλλάζει, και θα αλλάζει ολοένα και περισσότερο στο απώτερο μέλλον. Πόσο έχει επηρεάσει τις ανθρώπινες σχέσεις η τεχνολογία;

Πολύ παλιότερα πήγαινα για καφέ με τους φίλους μου και ήταν λες και ανάμεσά μας δεν υπήρχαν κενά ενώ εδώ και καμιά 15ετία νομίζεις πως υπάρχει ένας χώρος στον αέρα που εκεί τρέχουν οι παράλληλες πληροφορίες σου, όσα παίζουν στα σόσιαλ, οι τρέχοντες ειδήσεις, δεν ξέρω τι στο καλό ακόμα υπάρχει εκεί που είναι αόρατο και το συμπεριλαμβάνεις κι αυτό στον καφέ που πίνεις. Είναι βασανιστικό αλλά μη αναστρέψιμο.

 

Πολλοί συνάνθρωποί μας λόγω της πανδημίας, λύγισαν, τους εγκατέλειψαν οι δυνάμεις τους, φοβήθηκαν, τους φόβισαν… Ποια είναι τα δικά σας συναισθήματα ως προς αυτό που βιώνουμε μέχρι σήμερα;

Πέρασα πολλές φάσεις με τον κορονοϊό, στην αρχή δεν ήθελα να ακούω τίποτα για την πανδημία, μετά χαλάρωσα και τώρα περιμένω απλώς να ολοκληρώσει τον κύκλο της αυτή η αηδία και να περάσει. Να σου πω κάτι; Τον πρώτο καιρό έβλεπα παντού λογοτεχνικούς διαγωνισμούς με τίτλους «ο Ιός», «η Επιδημία», «Εγκλεισμός», διάφορα τέτοια και πραγματικά έβγαζα σπυριά, έλεγα που το βρίσκουν το κουράγιο και ασχολούνται με αυτή την Ήττα που ζούμε και μας ζητάνε να εμπνευστούμε κιόλας από αυτήν… Για μένα ήταν ένα μάθημα η αρρώστια αυτή ή μια υπενθύμιση αν θες, του πόσες αντοχές έχουμε αλλά και του πόσες υποχωρήσεις μπορούμε να κάνουμε.

 

Τι σημαίνουν για σας οι λέξεις «Υποχρεωτικότητα» και «Απαγόρευση;».

Οι ανθρώπινες κοινωνίες ρυθμίζονται με βάση αυτά, δυστυχώς. Είναι και με έναν ευρύτερο τρόπο απαραίτητα αλλά πολύ πιο λίγο. Να αφαιρεθούν εντελώς από το βίο μας ίσως θα ήταν επικίνδυνο, ωστόσο οι εντολές δεν μπορεί να είναι πάνω από 10, για να κάνουμε και μια βιβλική αναφορά. Από την εντέκατη και μετά, πάμε στον Φαρισαϊσμό.

 

«Τι θα πει ο κόσμος!» Μια φράση φόβητρο για πολλούς, που τους καταδιώκει μέχρι σήμερα. Ποια είναι η γνώμη σας;

Δεν ξέρω αν μπορούμε στ` αλήθεια να ξεφύγουμε. Βλέπω καμιά φορά πως και οι επαναστάτες έχουν επίσης ναρκισσισμό, χαίρονται δηλαδή όταν παραβιάζουν το κοινό αίσθημα, γιατί ξέρουν πως έτσι προκαλούν τον κρυφό θαυμασμό. Κι αυτοί για τη γνώμη του κόσμου νοιάζονται δηλαδή, απλά παίζουν πιο τολμηρά. Τον κόσμο ελάχιστοι τον γράψανε στα παλιά τους τα παπούτσια κι αυτοί μπορεί να μην το κάνανε καν επίτηδες, ίσως ήτανε από τη φύση τους απροσάρμοστοι, οπότε μην μπορώντας να πράξουν διαφορετικά, ακολούθησαν τον εαυτό τους κι όχι όλους εμάς.

 

Διατηρείτε το μπλογκ “Short stories writer». Εκεί μέσα υπάρχουν διηγήματα που ομολογώ μπήκα στον πειρασμό και τα διάβασα όλα. Δεν έχασα το χρόνο μου, ήταν πραγματικά διαμάντια. Πώς ξεκίνησε η ιδέα να δημιουργήσετε αυτό το μπλογκ;

Πόσο χαίρομαι ρε συ Μάρα μ` αυτό που λες! Στην ουσία μ` αυτό το blog είναι που έγινα συγγραφέας! Το έφτιαξα καταλαβαίνοντας πόσο δύσκολο είναι να εκδοθεί η δουλειά μου! Τελικά τα διηγήματά μου βρήκανε στέγη στις εκδόσεις Δερέ, ωστόσο που και που ανεβάζω και κανένα καινούργιο στο blog.

Μ.Ρ. Και να συνεχίσετε να ανεβάζετε. Εγώ προσωπικά, περιμένω το… επόμενο.

 

Γράφετε άρθρα και παίρνετε συνεντεύξεις για τα έντυπα/site : Kallithea Press & Η Πόλη Ζει. Λογοτεχνικά σας κείμενα έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα, sites και blogs. Ενδεικτικά : open-book, Το βιβλίο.net, Νέο Πλανόδιον, Λογοτεχνικές Αναφορές, vakxikon.gr, Μανδραγόρας, Cartel, κ.ά. Πώς τα προλαβαίνετε όλα;

Δεν ξέρω, δεν είμαι καθόλου οργανωτικός πάντως.

 

Ο χώρος των δημιουργών λένε πως είναι ένας στίβος ανταγωνισμού. Πιστεύετε ότι μπορεί να γεννηθούν αληθινές φιλίες μεταξύ τους;

Είμαι σίγουρος πως ναι. Άλλωστε η ιστορία της τέχνης αυτό μας δείχνει, δεν μπορεί να ήτανε κολλητάρια π.χ. ο Τσέχωφ με τον Γκόργκι και τον Τολστόι, οι γίγαντες δηλαδή και μεις να το παίζουμε μοναχικοί καβαλάρηδες!

 

 

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΟΡΩΝΙΔΟΥ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΖΑΧΑΡΑΚΗ:

Ποια είναι η σειρά, η ταινία, ή το βιβλίο που απολαμβάνετε αλλά ντρέπεστε να το παραδεχτείτε;

Τα Στρουμφ! Αστειεύομαι φυσικά! Ή μήπως όχι; 

Τέλος πάντων, ας πούμε πως καταλληλότερος γκόμενος για την Κάρι ήταν ο Μπέργκερ, κάτι που, απ` όσο ξέρω, δεν πιστεύει κανένας άλλος στον κόσμο.

 Σ.Κ: ισχύει.  Όλοι ξέρουμε ότι ο καταλληλότερος ήταν ο Mr Big.

 

«Η πραγματικότητα του άλλου δεν είναι αυτό που μας αποκαλύπτει, αλλά αυτά που αποκρύπτει. Γι' αυτό, αν θέλεις να τον κατανοήσεις, άκου όχι αυτά που λέει, αλλά μάλλον αυτά που δε λέει». Γκιμπράν Χαλίλ.

Τι πιστεύετε εσείς;

Η γλώσσα χρησιμοποιείται και για να πει και για να κρύψει. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Δεν είμαι υπέρ της αποκάλυψης των πάντων, είμαστε σαν τα δέντρα, έχουμε και ρίζες. Αν μας τις βγάλουν στον αέρα θα καταστραφούμε. Ένα μέρος μας μόνο μπορεί να είναι πάνω από τη γη παρόλο που εμείς είμαστε το όλον.

 

 

Έχετε πάρει συνεντεύξεις από την Άννα Φόνσου, τον Βασίλη Λέκκα, τον Κώστα Νεστορίδη, τον Δημήτρη Ιατρόπουλο, τον Τάκη Βουγιουκλάκη, τον Κώστα Μεσσάλα, την Billie Isak και πολλούς άλλους επώνυμους. Κάθε φορά που φτάνει στο τέλος της διαδρομής μια συνέντευξη, ποιο είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα στην ψυχή σας;

 

Σχεδόν κάθε συνέντευξη που έκανα ήταν και μια υπέροχη συνάντηση με έναν
άνθρωπο. Με τους περισσότερους είχαμε χημεία σε προσωπικό επίπεδο, οπότε λύθηκαν κι έβγαλαν πράγματα ωραία και αληθινά. Γενικώς, θα έλεγα πως αγαπώ τις συνεντεύξεις, νιώθω ωραία μ` αυτές τις συναντήσεις.

 

 

Αγαπημένοι Έλληνες και Ελληνίδες ηθοποιοί;

Είμαι παιδί του παλιού ελληνικού cinema, οπότε θα σου βάλω όλη εκείνη την γενιά… Καρέζη, Αλίκη, Κώστας Χατζηχρήστος, Αλεξανδράκης, ποιον να πρωτοδιαλέξεις από κείνους τους χαρισματικούς ανθρώπους; Μεγαλύτερο ηθοποιό στον κόσμο πάντως θεωρώ τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις.

  

Μια δεκαετία μετά ο… Κώστας Ζαχαράκης;

Το μόνο που ξέρω είναι πως θα ήθελα να ζω σε μια άλλη χώρα. Όχι όμως επειδή δεν αγαπάω την Ελλάδα.

 

Θα δίνατε δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον άνθρωπο που καταχράστηκε την εμπιστοσύνη σας;

 Μια ψιλο-τάση προς τη μνησικακία την έχω αλλά οκ, ναι, θα έδινα.

 

Θα χτυπούσατε τη γροθιά στο μαχαίρι για να υπερασπίσετε τα πιστεύω σας, έστω κι αν αυτό γινόταν η αιτία να χαλάσει μια καλή επαγγελματική συμφωνία;

 Εξαρτάται τα πιστεύω και εξαρτάται και τη συμφωνία. Κάτι πολύ χοντρό εις βάρος μου ή εις βάρος κάποιου άλλου ανθρώπου δεν θα το κατάπινα με τίποτα. Όπως όλοι όμως, έχω υποκριθεί κι εγώ πως συμφωνώ με τις βλακείες που έλεγε κάποιος, ώστε να μην χαλάσω ένα καλό κλίμα. Τι να πω, ντροπή μου…

Μ.Ρ. Εγώ θα έλεγα απλά… μπράβο για την ειλικρίνειά σας!

 

Στο συγγραφικό κύκλο παρατηρείται συχνά το φαινόμενο, κάποιοι να τα έχουν καλά με όλους και να τους κολακεύουν, για χάρη των υποκριτικών καλών σχέσεων. Ποια είναι η δική σας άποψη;

 Παντού συμβαίνουν αυτά, είναι η ανθρώπινη φύση.

Μ.Ρ. Δυστυχώς και μάλλον… δε θα αλλάξει εύκολα αυτή η φύση.

 

 

Υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει στη ζωή σας;

Ναι! Υπήρξαν στιγμές, που αδικημένος όντας, αδίκησα με τη σειρά μου κι εγώ. Δηλαδή θεωρώ πως έπεσα χαμηλά αν θες κάποιες εποχές που βρέθηκα σε πόλεμο με κάποιους ανθρώπους και μάλιστα ανθρώπους που παλιότερα αγαπιόμασταν. Το μετάνιωσα μόνο όταν το είδα από απόσταση και πιστεύω τώρα πως πρέπει να κρατιέσαι με νύχια και με δόντια ώστε να μην εκπίπτεις, ακόμα και όταν σε αδικούν. Κάθε αντιπαράθεση έχει τη δική της ηθική, ακόμα κι ο πόλεμος έχει ηθική, γι` αυτό μιλάμε για «εγκληματίες πολέμου» κτλ. Δεν είναι επιλογή να γίνεσαι κι εσύ εγκληματίας πολέμου όπως ίσως έγινε ο απέναντι.

 

Ποιόν τίτλο θα δίνατε στη μέχρι τώρα ζωή σας, αν ήταν ένα διήγημα, ή ένα ποίημα;

Έχω γράψει ένα ποίημα με τίτλο «Είδα τις πόλεις να γερνάνε». Έχω ζήσει σε διάφορες πόλεις, οκ, μπορεί να μην ήταν οι μεγάλες μητροπόλεις του πλανήτη, ήταν μικρές πόλεις της Ελλάδας, όπως το Ρέθυμνο, το Ηράκλειο, η Πάτρα, η Κέρκυρα και από το 2016 σταθερά η Αθήνα. Κάτι από αυτή την περιπλάνηση πέρασε σ` αυτό το ποίημα νομίζω. Έχω και μια θεωρία για τις πόλεις, πιστεύω πως κάθε πόλη σε διαλέγει ή σε αφήνει να φύγεις.

  

Ποιοι είναι για σας οι πραγματικοί ήρωες στη σημερινή εποχή;

Όλοι οι άνθρωποι ήρωες είμαστε, ο μικρότερος και ο μεγαλύτερος στην κοινωνία γιατί, άμα το καλοσκεφτείς, όλοι κάποιον αγώνα δίνουν. Ας πούμε πως εξαιρούνται εκείνοι που δίνουν έναν αγώνα σκοτεινό, κοιτάνε δηλαδή πως θα βλάψουν κάποιον ή πως θα ωφεληθούν υπερβολικά, χωρίς να ενδιαφέρονται από τα ψίχουλα του θριάμβου τους να φάει και κανένας άλλος.

  

Μια ερώτηση που θα επιθυμούσατε να σας είχαν κάνει και δεν έγινε ουδέποτε σε συνέντευξή σας;

Αν τρέχει κάτι ανάμεσα σε μένα και την Κορωνίδου. Δεν ξέρω, δεν απαντώ.

Σ.Κ.: 💘

 

Κύριε Ζαχαράκη, σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!

  

Για να ακούσετε την απαγγελία του Ποιήματος «Μεσολόγγι» (απαγγέλει η Σοφία Κορωνίδου) κάντε κλικ εδώ.

Για το ποίημα «Προδότης» (απαγγέλει η Σοφία Κορωνίδου) κάντε κλικ εδώ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΖΑΧΑΡΑΚΗ

 Τα πρώτα χρόνια του γάμου μας οι φίλοι έλεγαν πως είμαστε σα δίδυμα αδέλφια. Αυτό το ενίσχυσα κι εγώ, προσπάθησα να γίνω η σωσίας του. Έχασα κάμποσα κιλά ˙ εκείνος ήταν υπερβολικά λεπτός. Εκμεταλλεύτηκα το γεγονός πως έχουμε το ίδιο ύψος. Έβαψα τα μαλλιά μου στο δικό του ξανθό χρώμα και τα έκοψα κοντά, όπως ήταν τα δικά του. Καμιά φορά φορούσαμε ίδια ρούχα. Όλα αυτά όμως δεν θα μπορούσαν να σταθούν αν δεν υπήρχε και μπόλικη φυσική ομοιότητα.

 Πίστευα τότε πως αυτό που θα με σκοτώσει θα είναι να ερωτευτεί μια γυναίκα που θα μοιάζει μαζί του περισσότερο από μένα. Τελικά ερωτεύτηκε κάποια που δεν του μοιάζει καθόλου. Μια γυναίκα κοντή, μινιόν, μελαχρινή, ένα κορίτσι με ύφος καταθλιπτικό. Εγώ μιλάω συνέχεια και οι άνθρωποι με θεωρούν δυναμική ˙ αυτή είναι απλώς ένα πλευρό του Αδάμ. Όμως είναι ό,τι χειρότερο.

(από το διήγημα «Ένας χωρισμός, ένας θάνατος, μια rock opera»)

  

Στο γύρισμα με έσυρε ο φίλος μου ο Στάθης, τύπος επιφανειακός μα καλόψυχος. Φανατικός της γυμναστικής, με piercing στο αριστερό αυτί και tattoo στο δεξί μπράτσο. Μόνο μας κοινό οι σπουδές στη Φιλοσοφική, σχολή που ο Στάθης παράτησε για το μόντελινγκ. Εγώ συνέχισα και τώρα κάνω διδακτορικό.

 «Χρειάζονται κομπάρσους για το νέο video clip της Σεμέλης» με πληροφόρησε μια Παρασκευή απόγευμα που με πέτυχε έξω απ` το σπίτι μου. Επέστρεφα από το φροντιστήριο στο οποίο εργαζόμουν κάνοντας νέα ελληνικά, παίρνοντας ένα πενιχρό μισθό πείνας. «Ποια είν` αυτή;» ρώτησα κατεβάζοντας τα γυαλιά μου. «Έλα ρε μαλάκα, σύνελθε!» με επέπληξε ο Στάθης, «δε γίνεται να μη ξέρεις τη Σεμέλη!»

 «Ξέρω μια με αυτό το όνομα…» απάντησα εννοώντας τη κρυφή σύζυγο του Δία που ξεπαστρεύτηκε από την Ήρα. Ξεκίνησα να του αφηγούμαι το σχετικό μύθο καταλήγοντας «… ευτυχώς που ο Ζευς πρόλαβε να σώσει τον Διόνυσο!»

 «Εσένα να δούμε ποιος θα σε σώσει! Από τη φτώχεια σου κι από τα μυαλά που κουβαλάς!»

(από το διήγημα «Μικρότερη Σκηνή»)

 

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΠΟΛΕΙΣ»

 

Εικοστός πρώτος αιώνας

Μίλησε στη μέρα

δεν μπορώ να δω την ομορφιά σου της είπε

έπαψα να είμαι ποιητής

 

Οι άνθρωποι με κυβερνάνε με την καλοσύνη τους

και χιλιάδες καλώδια ένωσαν ακανόνιστα τον κόσμο

πώς λοιπόν να σου γράψω ποιήματα;

 

Δεν υπάρχουν πια δημόσια θεάματα, ούτε διάσημα θηρία

όσοι διαφωνούσαν ξήλωσαν τις πεποιθήσεις τους

και μεταμφίεσαν τα πάθη τους

σε κάτι βρώσιμο και αποδεκτό

 

Δε χρειαζόμαστε κανένα γενναίο ψεύδος να μας πείσει

πως οι μικρές μας διαφορές θα επιζήσουν

δε θα τα καταφέρουν, μα τώρα πια δεν πειράζει

 

Αυτό που στ` αλήθεια μου λείπει

είναι μια τόσο συγκεκριμένη δική μου εποχή

ούτε το πριν της νοσταλγώ ούτε το μετά

αυτή την ίδια είναι που θέλω

γι` αυτό τα βάζω μαζί σου.

  

 

Πορνοστάρς/Ψύχραιμες Πράξεις

Οι πορνοστάρς δεν μπορούν να κοιμηθούν εύκολα

όχι επειδή όταν κλείνουν τα μάτια βλέπουν γεννητικά όργανα

και υγρά να γλυστράνε σε όλες τις γυάλινες επιφάνειες

αλλά επειδή οι ουσίες που μπήκαν στο σώμα τους

για να τους βοηθήσουν να διεκπεραιώσουν τη δουλειά τους

αφήνουν μια μόνιμη κόκκινη υπερένταση

που μόνο με μπλε χαπάκια απαλύνεται

ή με επικλήσεις Στο Θεό.

​

Πώς να σ` ακούσει όμως Ο Θεός στο τέλος της μέρας

όταν αυτήν την ξόδεψες κάνοντας ψύχραιμες πράξεις;

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανήθικο από τις ψύχραιμες πράξεις.

 

  

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ 

Ο Κώστας Ζαχαράκης γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1975. Είναι απόφοιτος του τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Γράφει άρθρα και παίρνει συνεντεύξεις για τα έντυπα/site : Kallithea Press & Η Πόλη Ζει. Λογοτεχνικά του κείμενα έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα, sites και blogs. Ενδεικτικά : open-book, Τοβιβλίο.net, Νέο Πλανόδιον, Λογοτεχνικές Αναφορές, vakxikon.gr, Μανδραγόρας, Cartel, κ.ά.

Το 2018 ποιήματά του συμπεριλήφθηκαν στη «Σύγχρονη Ανθολογία της Νέας Ελληνικής Ποίησης».

Κυκλοφορούν τα βιβλία του :

ΠΟΛΕΙΣ, ποιητική συλλογή, εκδόσεις βεργίνα, 2013.

ΚΑΝΕΝΑΣ, συλλογή διηγημάτων, εκδόσεις Δερέ, 2020.

 

Όσοι από σας επιθυμείτε να επισκεφτείτε τις «Ερωτοαποκρίσεις» στείλτε μήνυμα για να σας αποσταλεί το ερωτηματολόγιο, στο e-mail:  mrakidou@yahoo.com ώστε να ξεκινήσουμε μαζί το ταξίδι μας.

        

ΜΑΡΑ ΡΑΚΑ