Κριτική της τηλεοπτικής anime σειράς DEATH NOTE από τον Γιώργο Γαβριηλίδη

DEATH NOTE

Αν θα έπρεπε να γράψω αυτή την κριτική με μία πρόταση, αυτή θα ήταν απλά "Το Death Note είναι ένα φαινόμενο". Η ιστορία του ενέπνευσε άλλους δημιουργούς να γράψουν με παρόμοιο τρόπο κι ακολούθησαν και ταινίες που αφορούσαν την ίδια ιστορία, Ιαπωνικής και Αμερικάνικης παραγωγής.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι. Το Death Note είναι μια σειρά anime 37 εικοσάλεπτων επεισοδίων. Για πολλούς, η λέξη anime και μόνο, θα ήταν αρκετή για να σταματήσουν να διαβάζουν αυτή την κριτική, καθώς το πρώτο που θα σκεφτούν είναι "κινούμενα σχέδια". Οι πιο ανοιχτόμυαλοι, όμως, που θα θελήσουν να την δουν, θα έχουν μια εμπειρία που θα την εκτιμήσουν. 

Η πλοκή, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, έχει ως εξής. Ιδιοφυής μαθητής λυκείου (Yagami Light), βρίσκει ένα τετράδιο με το οποίο μπορείς να σκοτώσεις οποιονδήποτε, αρκεί να γράψεις το όνομά του σε αυτό. Έτσι, αποφασίζει να καταπολεμήσει το έγκλημα, δολοφονώντας άτομα του υποκόσμου. Από την άλλη μεριά, υπάρχει ένας εξίσου ιδιοφυής ντετέκτιβ (L) που προσπαθεί να τον ανακαλύψει και να τον συλλάβει, καθώς θεωρεί τον ίδιο τον Light εγκληματία για τις πράξεις του. Έτσι, ουσιαστικά, η σειρά είναι μια μάχη ευφυίας μεταξύ των δύο χαρακτήρων, καθώς και ο Light προσπαθεί να μάθει το όνομα του L για να τον σκοτώσει. 

Τους δύο κεντρικούς ήρωες πλαισιώνουν πολλοί ακόμα αξιόλογοι χαρακτήρες, με πιο βασικό από όλους, τον Ryuk, τον άγγελο του θανάτου, που συντροφεύει τον Light και μας προσφέρει άφθονες στιγμές γέλιου, αλλά και, μερικές φορές, τρόμου.  

Η σειρά, γενικά, κινείται σε γκρίζες ζώνες και πολλές φορές κριτικάρει την νοοτροπία της ανθρώπινης κοινωνίας και την υποκρισία της. Επίσης, μας επιτρέπει να μπούμε στο μυαλό και των δύο χαρακτήρων και να μάθουμε τον τρόπο που σκέφτονται, τις ιδέες τους και τα συναισθήματά τους, βοηθώντας μας έτσι, να ταυτιστούμε μαζί τους και να αντιληφθούμε καλύτερα τις πράξεις τους.

Ο σχεδιασμός είναι πολύ ρεαλιστικός και η επιλογή της μουσικής, που θυμίζει εκκλησιαστική χορωδία, είναι απόλυτα ταιριαστή δημιουργώντας επιβλητική ατμόσφαιρα στις σκηνές όπου ακούγεται. Οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες, κάνουν εξαιρετική δουλειά, αν και θα πρότεινα να το δείτε στα Ιαπωνικά, για να αποφύγετε κάποιες υπερβολές στην μεταγλωτισμένη βερσιόν στα Αγγλικά που μπορεί να σας βγάλουν εκτός κλίματος, όπως ο υπερβολικά δραματικός τρόπος για να φας ένα πατατάκι, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.

I' ll take a potato chip and eat it!

                                        

Πέρα από όλα αυτά, σίγουρα η σειρά έχει και τα ελαττώματά της. Υπάρχουν κάποια σημεία που η δράση "κάνει κοιλιά" και ίσως τραβάει λίγο παραπάνω από όσο χρειαζόταν. Επίσης, υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο σημείο που, κατά την γνώμη μου, δεν λύθηκε αρκετά πειστικά ή τουλάχιστον όχι ανάλογα με το επίπεδο της σειράς.  Ακόμα κι έτσι όμως, η γενικότερη ποιότητα της σειράς, υπερκαλύπτει τα οποιαδήποτε "λάθη". Την συνιστώ ανεπιφύλακτα σε οποιοδήποτε, ακόμα κι αν δεν έχει ξαναδεί ποτέ στη ζωή του anime. 

Fanmade trailer

Γιώργος Γαβριηλίδης

Συγγραφέας

LITTLE WOMEN –ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΡΙΕΣ 2019 κριτική της Ανθό

Σκηνοθεσία: Γκρέτα Γκέργουιγκ. Διασκευασμένο σενάριο: Γκρέτα Γκέργουιγκ.

Ηθοποιοί: Σέρσια Ρόναν (Τζο), Φλόρενς Πιού (Έϊμι), Έμα Γουάτσον (Μέγκ), Λόρα Ντερν (μαμά Μάρνι Μαρτς), Ελίζα Σκάνλεν (Μπεθ), Τιμότε Σαλαμέ (Λόρι), Μέριλ Στριπ (θεία Μαρτς).

Αφήνοντας τις ταινίες με πραγματικά γεγονότα από τις ζωές συγγραφέων, ανοίγω έναν κύκλο ταινιών με βιβλία που αγαπήθηκαν πολύ και τη μεταφορά τους στη μεγάλη οθόνη.

Αναπόφευκτο για μένα να ξεκινήσω με ένα από τα πιο πολυαγαπημένα μου εφηβικά, και όχι μόνο, βιβλία.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Οι «Μικρές Κυρίες» είναι μια μυθιστορηματική αυτοβιογραφία της Αμερικανίδας Λουίζας Μέι Άλκοτ (1832-1888). Οι αρχές του πατέρα της, ο οποίος ήταν δάσκαλος, φιλόσοφος και μέλος του ρομαντικού και μεταρρυθμιστικού κινήματος των Υπερβατιστών, είναι ορατές και ευδιάκριτες στο έργο της, το πιο γνωστό από τα 30 βιβλία της. Στο βιβλίο της γνωρίζουμε την ίδια με τον μαχητικό, ηθικό και ευγενικό χαρακτήρα της. Στα χρόνια του αμερικανικού Εμφυλίου, κατατάχτηκε ως εθελόντρια νοσοκόμα. Προσβλήθηκε, από τυφοειδή πυρετό, και δεν κατάφερε να τον αντιμετωπίσει εντελώς. Πέθανε δύο ημέρες μετά τον πατέρα της.

Η ΤΑΙΝΙΑ

Η ταινία  διαδραματίζεται στην Νέα Αγγλία την εποχή μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Η Τζο η κεντρική ηρωίδα, ονειρεύεται και προσπαθεί να γίνει συγγραφέας, κόντρα στις πεποιθήσεις της εποχής, σύμφωνα με τις οποίες ο προορισμός της γυναίκας είναι να γίνει σύζυγος και μητέρα και να αγαπάει και να φροντίζει την οικογένειά της, μόνο.

«Οι γυναίκες έχουν μυαλά και ψυχές, όσο έχουν και καρδιές. Και έχουν φιλοδοξία και έχουν ταλέντο, όσο έχουν και ομορφιά. Και έχω κουραστεί τους ανθρώπους να λένε ότι ο έρωτας είναι το μόνο πράγμα που ταιριάζει στις γυναίκες. Έχω κουραστεί» λέει κλαίγοντας η Τζο στην μητέρα της.

Μέσα από την ματιά της Τζο, με ένα διαρκές flashback, παρακολουθούμε τη ζωή των αδελφών Μαρτς, από την παιδική τους ηλικία μέχρι και την αρχή της ενηλικίωσης τους. Τα παιδικά τους χρόνια, τα όνειρα, οι προσδοκίες, οι απογοητεύσεις, τα καρδιοχτύπια, οι καβγάδες, οι χαρές και λύπες των αδελφών Μαρτς κάνουν τα 135 λεπτά της ταινίας συναρπαστικά.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Γκέργουιγκ εξαιρετική και ιδιαίτερη. Η ταινία είναι γυρισμένη στη Μασαχουσέτη, όπου μεγάλωσε η Alcott με την οικογένειά της. Η κατοικία της οικογένειας Μαρτς, είναι αναδημιουργία του σπιτιού που μεγάλωσε η συγγραφέας. Στην ταινία δε της Γκέργουικ το αν θα παντρευτεί ή όχι η Τζο περνάει σε δεύτερη μοίρα· αυτό που επικρατεί είναι η αγωνία για το αν η Τζο θα καταφέρει να εκδώσει ένα βιβλίο της και να γίνει συγγραφέας. Το διαρκές flashback της ταινίας κάθε άλλο παρά κουραστικό είναι. Προσθέτει πολλά συν στην ατμόσφαιρα της ταινίας.

Οι ηθοποιοί υπέροχοι. Όλοι είναι ξεχωριστοί στον ρόλο που τους ανατέθηκε. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στην Μέριλ Στριπ, την θεία Μαρτς, επειδή είναι αγαπημένη μου και πάντα η ερμηνεία της μοναδική!

Τα σκηνικά και τα κοστούμια μάς μεταφέρουν στην εποχή της ταινίας. Η μουσική επένδυση της ταινίας αποτελεί έναν ακόμα σημαντικό "ρόλο" που προστίθεται στο καστ.

Η 7^η κατά σειρά μεταφορά στην μεγάλη οθόνη ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις ενός βιβλίου που βρίσκεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων από το 1868 και το έχουν διαβάσει, το διαβάζουν και θα το διαβάσουν εκατομμύρια αναγνώστες.

Θα σας αφήσω με την αγαπημένη  μου φράση από την ταινία:

«-μπορεί κανείς να ζει διαβάζοντας μόνο βιβλία; -εγώ μπορώ!»

                                  Καλή θέαση!

               Χαμογελάτε φαρδιά και αναπνεύστε βαθιά

                                                      Ανθό

Dovlatov-Ο εξόριστος συγγραφέας (2018) κριτική της Ανθό

Dovlatov (2018)

Ελληνικός τίτλος: Ο εξόριστος συγγραφέας.

Σκηνοθεσία: Αλεξέι Γκερμάν Τζούνιορ.

Σενάριο: Αλεξέι Γκερμάν Τζούνιορ, Γιούλια Τουπίκινα.

Πρωταγωνιστούν: Μίλαν Μάριτς, (Ντοβλάτοφ) Ντανίλα Κοζλόφσκι, Έλενα 

Σουτζέκα, Αρθουρ Μπεσάστνι.

Η ταινία διαδραματίζεται στο Λένινγκραντ το 1971, λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Ο Σεργκέι Ντοβλάτοφ είναι ένας δημοσιογράφος, επίδοξος συγγραφέας. Για να εκδώσει κάτι από το έργο του πρέπει να γίνει δεκτός στην Λέσχη Λογοτεχνών. Αυτό δεν γίνεται αφού αδυνατεί να υποκύψει στους περιορισμούς του καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης. Αρνείται από πεποίθηση να γράψει οποιοδήποτε καθοδηγούμενο άρθρο. Επιλέγει να παραμένει στην αφάνεια παρά να θυσιάσει την ελευθερία της σκέψης του, των συγγραφικών και όχι μόνο ιδεών του.  Βρίσκεται σε διάσταση με την γυναίκα του και προσπαθεί να είναι κοντά στην μικρή του κόρη. Ζει με τη μητέρα του, σε κοινόβια πολυκατοικία, η οποία θαυμάζει το έργο του και στηρίζει τον συγγραφικό του αγώνα. Παρακολουθούμε μόλις έξι μέρες από τη ζωή του Ντοβλάτοφ. Έξι μέρες ικανές για να καθορίσουνε ζωές.   Το καθεστώς του Μπρέζνιεφ επιβάλει ιδεολογικούς περιορισμούς και η λογοκρισία κάνει τον θεατή να αναρωτιέται πόση δύναμη έχει η ψυχή του καλλιτέχνη που σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες μπορεί και παράγει αριστουργήματα.

Ο Ντοβλάτοφ και η παρέα του είναι νέοι, καλλιτέχνες, παθιασμένοι, αλληλέγγυοι, ευαίσθητοι. Επιμένουν με κάθε κόστος· αυτό τελικά είναι και η ελευθερία της επιλογής τους σε ένα καταπιεστικό καθεστώς. Ένας από αυτούς είναι ο νομπελίστας ποιητής Γιόζεφ Μπρόντσκι ο οποίος πέθανε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 55 ετών. «Τι σημασία έχει αν σε δημοσιεύσουν στην πατρίδα σου; Είναι όλα απλώς δοκιμασίες», «δε θέλω να φύγω, δε θα μπορώ να επιστρέψω» θα πει στον Ντοβλάτοφ.

Η καταπιεσμένη ψυχή του καλλιτέχνη, που θα βρει δρόμο διαφυγής με κάθε τρόπο και κάθε κόστος κυριαρχεί στην ταινία.

Η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αργή λόγω των πολλών πλάνων. Πολλές, μονότονες ίσως, εικόνες στο χιονισμένο Λένινγκραντ. Κάθε άλλο παρά βαρετή είναι. Οι διάλογοι ανάμεσα σε τόσους συγγραφείς και ποιητές είναι μοναδικοί. Αρκετές είναι οι στιγμές που, πριν προλάβεις να θαυμάσεις, να στοχαστείς έναν στίχο ή μια φράση, έρχεται η επόμενη. Η μουσική επένδυση της ταινίας με την τζαζ να κυριαρχεί σε ταξιδεύει στα κλαμπ των νέων αυτών ονειροπόλων καλλιτεχνών.

Ο Ντοβλάτοφ πεθαίνει στα 48 του στη Νέα Υόρκη. Εκδίδει 12 βιβλία στην Νέα Υόρκη. Γίνεται γνωστός μετά τον θάνατο του. Είναι ο αγαπημένος συγγραφέας εκατομμυρίων Ρώσων. Δεν το μαθαίνει ποτέ.

Τα πιο γνωστά βιβλία του που κυκλοφορούν στην Ελλάδα στα αγγλικά είναι τα:

Pushkin Hills και The Invisible Book S.Dovlatov.

Η ταινία είναι γεμάτη από αγαπημένες μου εκφράσεις. Ποιήματα, αφηγήσεις και λόγια συγγραφέων και ποιητών που δεν ξέρεις ποιο απ' όλα να επιλέξεις.

Θα σας αφήσω με την πιο αγαπημένη μου, που είναι και το μήνυμα μου για εσάς αγαπημένοι αναγνώστες:

«Όλα θα πάνε καλά! Δεν ξέρω πότε, αλλά θα είμαστε καλά. Θα το ξεπεράσουμε!»

                                  

Χαμογελάτε φαρδιά και αναπνεύστε βαθιά!

Ανθό

Βρείτε όλη την ταινία με ελληνικούς υπότιτλους εδώ:

Τρεις συν μία ταινίες για τον Ιησού

Τρεις συν μία ταινίες για τον Ιησού

Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ (1977)

Δεν γινόταν να ξεκινήσει αλλιώς αυτό το αφιέρωμα παρά από το διαχρονικό αριστούργημα του Φράνκο Τζεφιρέλι. Η μίνι σειρά που προβλήθηκε για πρώτη φορά από την Ιταλική κρατική τηλεόραση το 1977, συνεχίζει να καθηλώνει  εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον πλανήτη όποτε προβάλλεται -πλέον για πάνω από 4 δεκαετίες.

Με ένα καστ που προκαλεί δέος σε όλους τους σινεφίλ, και αναμφίβολα δεν έχει συνυπάρξει σε τέτοιο βαθμό σε οποιαδήποτε άλλη τηλεοπτική ή κινηματογραφική παραγωγή, και απαρτίζεται από ιερά τέρατα της έβδομης τέχνης που μεσουράνησαν  κυρίως τις δεκαετίες του 50’ και 60’, όπως οι Σερ Λόρενς  Ολίβιε,  Κρίστοφερ Πλάμερ,  Ρόντ Στάιγκερ,  Άντονι Κουίν,  Πίτερ Ουστίνοφ,  και άλλοι.

Με την κινηματογραφική αυτή «dream team»  εν δράσει,  το τελικό αποτέλεσμα δε θα μπορούσε παρά να προσεγγίσει την τελειότητα.  Βασικό συστατικό της επιτυχίας της συγκεκριμένης σειράς υπήρξε φυσικά η αξεπέραστη ερμηνεία του Ρόμπερτ  Πάουελ  στον πιο απαιτητικό ρόλο, αυτόν του Ιησού. Σε ηλικία 33 ετών, σαν το Χριστό, ο γεννημένος το 1944 Βρετανός ηθοποιός απέδωσε, με αμίμητη μεγαλοπρέπεια, στην οθόνη τα τελευταία χρόνια του Ιησού.

Πράος, δίκαιος, σοφός σαν διδάσκαλος,  δυναμικός όταν έπρεπε να στηλιτεύσει τα κακώς κείμενα της εποχής, υπομονετικός και γαλήνιος στα Πάθη του. Με φυσική παρουσία που κατέκτησε αυτομάτως το κοινό, καθώς αποτελεί ότι πιο κοντινό έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας  για τον Ιησού βάσει της εικονογραφίας και  των διηγήσεων, θα αποτελεί  για πολλά χρόνια ακόμα το ιδεατό πρότυπο στις παραγωγές που θα γίνουν στο μέλλον για την ζωή του Θεανθρώπου.

Κing of kings (1961)  

Σε μια περίοδο όπου οι επικές ταινίες ιστορικού και θρησκευτικού περιεχομένου είχαν την τιμητική τους, ο επιφανής σκηνοθέτης της εποχής Νίκολας Ρέι  μετέφερε στη μεγάλη οθόνη μια ακόμη ταινία που διαδραματίζεται  στην εποχή του Χριστού. Στον ρόλο του Μεσσία ο επιλέχτηκε ο Τζέφρι Χάντερ.

Με παρουσιαστικό που παρέπεμπε περισσότερο σε ροκ σταρ της εποχής,  ο φέρελπις ηθοποιός στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και υποδύθηκε με αξιοπρέπεια ίσως το δυσκολότερο ρόλο που μπορεί να ανατεθεί  σε κάποιο ηθοποιό κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Η καριέρα του αυτή, δυστυχώς, δεν κράτησε πολύ, καθώς μετά από δυο εγκεφαλικά επεισόδια που υπέστη, ο νεαρός καλλιτέχνης έφυγε πρόωρα από την ζωή σε ηλικία μόλις 42 ετών το 1969, εννέα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της ταινίας.

Το φιλμ πέρα από τα γεγονότα που αφορούν τον Ιησού, δίνει μεγάλη έμφαση και στον ζηλωτή-επαναστάτη Βαραββά και γενικότερα τις προσπάθειες των κατοίκων της Ιουδαίας  προκειμένου να απαλλαγούν από τον Ρωμαϊκό ζυγό, και επίσης ο σκηνοθέτης εντρυφεί στη προσωπικότητα και το ποιόν του Ρωμαίου διοικητή της Ιουδαίας Πόντιου Πιλάτου.

Μια ακόμα σημαντική παράμετρος που καθιστά αξιόλογη την όλη προσπάθεια είναι φυσικά η εξαιρετική μουσική επένδυση του μετρ του είδους Μίκλος Ρόζα.

Τα πάθη του Χριστού (2004)

Σειρά έχει η δημιουργία του Μελ Γκίμπσον. Ο βαθιά θρησκευόμενος καθολικός ηθοποιός-σκηνοθέτης, προσπάθησε να ταράξει τα κινηματογραφικά ύδατα με μια διαφορετική, σε σχέση με τι περισσότερες ταινίες του είδους, προσέγγιση.

Το φιλμ, όπως μαρτυρά και ο τίτλος, εστιάζει αποκλειστικά στα Πάθη του Ιησού. Για τον συγκεκριμένο ρόλο ο Γκίμπσον επέλεξε τον ανερχόμενο Τζιμ Καβιζέλ. Τα μαρτύρια που υπέστη ο Θεάνθρωπος, αναμφίβολα, δεν είχαν αποδοθεί ποτέ στο παρελθόν τόσο εκτενώς  και με αποκρουστική σε κάποια σημεία ωμότητα, που έφτανε σε όρια σπλάτερ και θύμιζε ταινίες του Ταραντίνο. Η σκηνή του ξυλοδαρμού του Ιησού από τους Ρωμαίους στρατιώτες σόκαρε το κοινό και η παρακολούθηση της απαιτούσε γερά νεύρα. Το τελικό αποτέλεσμα έλαβε ποικίλες κριτικές -από αποδοκιμασίες έως διθυράμβους. Το σίγουρο είναι ότι η ταινία ήταν πρωτοποριακή.

Κατά την γνώμη μου, δύο άξονες καθιστούν εντυπωσιακό το εγχείρημα του σκηνοθέτη.

Πρωτίστως,  το γεγονός πως οι ηθοποιοί μιλούσαν τις νεκρές γλώσσες της εποχής και κατέστησαν, έτσι, άκρως ρεαλιστική την όλη κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Οι Ρωμαίοι κατακτητές μιλούσαν Λατινικά και οι υποδουλωμένοι Ισραηλίτες την αρχαία Εβραϊκή διάλεκτο, τα Αραμαϊκά. Δευτερευόντως,  η επιβλητική ερμηνεία της Rosalinda Celentano στο ρόλου του Σατανά με τη καθηλωτική και απόκοσμη ερμαφρόδιτη μορφή του- όπως παρουσιάστηκε στο έργο.

Εν ολίγοις, ο Γκίμπσον ενδεχομένως υπερέβαλλε με τις βίαιες σκηνές, αλλά σίγουρα ανέβασε τον πήχη των εν λόγω ταινιών.

Ο τελευταίος πειρασμός (1988)

Τελευταία ταινία του αφιερώματος μας είναι η πλέον αμφιλεγόμενη μεταφορά της ζωής του Χριστού στη μεγάλη οθόνη. Ο Μάρτιν Σκορσέζε, πασίγνωστος από τις σπουδαίες γκανγκστερικές ταινίες του, αποφάσισε να πραγματοποιήσει το εν λόγω φιλμ που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη.

Πρωταγωνιστής ο Γουίλιαμ Ντεφόε στην παραγωγή μιας ιστορίας που, όπως τονίζεται στην αρχή της, δε βασίζεται στα Ευαγγέλια και στις Γραφές, και προσπαθεί να παρουσιάσει, με ιδιαίτερο τρόπο κυρίως, την ανθρώπινη υπόσταση του Ιησού. Αν τελικά το κατόρθωσε και με πόση επιτυχία είναι στη κρίση του καθενός. Σίγουρα, αυτό το κόνσεπτ δεν είχε προηγούμενο -πιθανότατα ούτε επόμενο-  και προκάλεσε πάρα πολλές αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο όπου προβλήθηκε, καθώς και βίαια επεισόδια σε πολλές κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας μας.

Ένας Ιησούς καθόλου συνηθισμένος, άτολμος, δειλός σε πολλές περιπτώσεις, συγκαταβατικός, που με τις παροτρύνσεις του Ιούδα, αρχικά, άλλαξε ρότα και τρόπο σκέψης.

Αποκορύφωμα  του αιρετικού τρόπου προσέγγισης είναι η σκηνή όπου ο Ιησούς κατεβαίνει από τον σταυρό και βιώνει τον πειρασμό να ζήσει μια φυσιολογική ζωή και να αποφύγει τα μαρτύρια.

Η ταινία σηκώνει αναμφισβήτητα πολύ κριτική και δε ανήκει σε καμία περίπτωση στις συνηθισμένες ταινίες που έχουν γίνει διαχρονικά για την ζωή του Χριστού.

Καλή Ανάσταση με υγεία για όλο τον κόσμο και καλή δύναμη στην δύσκολη περίοδο που διανύουμε!

Λεωνίδας Κορωνίδης

Hemingway & Gellhorn (2012) - κριτική της Ανθό

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φίλιπ Κάουφμαν

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Κλάιβ Οουεν (Έρνεστ Χέμινγουεϊ) Νικόλ Κίντμαν (Μάρθα Γκέλχορν)

Λίγες ώρες πριν λήξει ο προτελευταίος μήνας του χρόνου και αρχίσει το πνεύμα των Χριστουγέννων να διασκεδάζει την καθημερινότητά μας,  μια μεγάλη σε διάρκεια ταινία που υπάρχουν δεκάδες  λόγοι να την δει κάποιος. Μια ιστορία έρωτα και πολέμου. Ο έρωτας  στον πόλεμο και ο πόλεμος στον έρωτα!

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ και η Μάρθα Γκέλχορν, συγγραφέας και πολεμική ανταποκρίτρια, γνωρίζονται  το 1936 στη Φλόριντα. Αυτός ήδη διάσημος συγγραφέας, αυτή μια άσημη  φιλόδοξη συγγραφέας -δημοσιογράφος. Με παρότρυνση του Χέμινγουεϊ πηγαίνουν στην Ισπανία κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου . Η Γκέλχορν με  δημοσιογραφική  ταυτότητα, ο Χέμινγουεϊ μαζί με  τον Γιόρις Ιβενς, τον Ρόμπερτ Κάπα και τον Τζον Ντος Πάσος για να γυρίσουν το ντοκιμαντέρ «The Spanish Earth». Εκεί το φλερτ τους εξελίσσεται σε έναν ανελέητο θυελλώδη  έρωτα που διαλύει τον 2ο γάμο του Χέμινγουεϊ.  Η Γκέλχορν γίνεται η 3η σύζυγός του για πέντε χρόνια.

Ζούνε στην Κούβα όπου ο θυελλώδης έρωτας τους στον απόηχο του παρασέρνει και τους ίδιους σε διαφορετικές κατευθύνσεις.  Μετά από την απρόσμενη συμπεριφορά του  Χέμινγουεϊ η Γκέλχορν συνεχίζει να ταξιδεύει όπου υπάρχουν μάχες και η καριέρα της ως πολεμική ανταποκρίτρια απογειώνεται. Όταν επιστρέφει στην Κούβα η αντικαταστάτρια της είναι ήδη στο πλευρό του άντρα της. Το τέλος θλιβερό για τον Χέμινγουεϊ, “δυναμικό” για την Γκέλχορν.

Η σκηνοθεσία της ταινίας μας  μεταφέρει στον πόλεμο με μεγάλη επιτυχία. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως οι πρωταγωνιστές ήταν εκεί πραγματικά. Οι ερμηνείες τους φανερώνουν πόσο πολύ  μελέτησαν τις προσωπικότητες που υποδύονται.

Ο ανδρισμός, οι ηρωισμοί, ο έρωτας, ο πόλεμος, η σκληρότητα των ανθρώπων,  το αλκοόλ ρέουν άφθονα στην ταινία. Οι όμορφες εικόνες, οι εκπληκτικές ερμηνείες σε παρασέρνουν μέσα στην ταινία. Υπάρχουν πολλοί λόγοι να μην χάσετε αυτήν την ταινία. Η γνωριμία από κοντά με την Μάρθα Γκέλχορν είναι ίσως ο πιο σημαντικός λόγος αν δεν την ξέρετε. Να περάσετε 150΄ συναρπαστικά μαζί της και με τον Χεμινγουέϊ.

Πολλά βιβλία του Χέμινγουεϊ κυκλοφορούν στα ελληνικά. Μερικά από αυτά:

 Νησιά της Καραϊβικής, Οι χείμαρροι της άνοιξης, Ο γέρος και η θάλασσα, Για ποιόν χτυπά η καμπάνα, Άντρες χωρίς γυναίκες, Αποχαιρετισμός στα όπλα, Οι πράσινοι λόφοι της Αφρικής και πολλά άλλα.

Θα σας αφήσω με την πιο αισιόδοξη από τις αγαπημένες μου ατάκες της ταινίας:

«η αγάπη είναι απείρως πιο ανθεκτική απ’ το μίσος».

                            

      Χαμογελάτε φαρδιά και αναπνεύστε βαθιά!
                                        

              Ανθό

Kill Your Darlings, Σκότωσε τους Αγαπημένους σου (2013) - Κριτική της Ανθό

Σκηνοθεσία: Τζον Κροκίδας.

Σενάριο: John Krokidas, Austin Bunn.

Ηθοποιοί: Ντάνιελ Ράντκλιφ (Αλλεν Γκίνσμπεργκ), Ντείν Ντιχάν (Λουσιέν Κάρρ), Μάικλ Χολ (Ντέιβιντ Κάμερερ) Μπεν Φόστερ (Ουίλιαμ Μπάροούζ), Τζακ Χιοουστον (Τζακ Κέρουακ).

Η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία και εξελίσσεται στην Αμερική το 1944. Στην ταινία βλέπουμε τον  Λουσιέν Καρ συγγραφέα, να κάνει μία καθοριστική γνωριμία, τόσο για τους ίδιους όσο και για την τέχνη, των Κέρουακ, Γκίνσμπεργκ και Μπάροουζ. Η γνωριμία τους και η δολοφονία του εραστή του Λουσιέν Καρ από τον ίδιο, αποτελούν το θέμα της ταινίας.

Στο «Σκότωσε τους Αγαπημένους σου» του ελληνοαμερικανού Τζον Κροκίδας, ο Ντάνιελ Ράντκλιφ υποδύεται τον Αλλεν Γκίνσμπεργκ τον ανοιχτά ομοφυλόφιλο ποιητή.

Γιος του ποιητή Λούις Γκίνσμπεργκ, ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ είναι ένας από τους δημιουργούς της γενιάς των μπιτ. Το κίνημα έδρασε στις δεκαετίες 1950-1960. Η γενιά των μπιτ, αν και αποτελείτο από μικρό αριθμό μελών, επέδρασε τόσο ισχυρά  στην αμερικανική λογοτεχνία και την κοινωνία που χαρακτηρίστηκε ως λογοτεχνική γενιά και κίνημα. Η γενιά των μπιτ επηρέασε και μετέπειτα τα κινήματα των χίπις και των πανκ.

Ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ εκτός από το κίνημα των μπιτ έγινε γνωστός παγκόσμια  για την ακτιβιστική του δράση και φυσικά για το αριστούργημα «Howl» το κλασσικό ποίημα- ύμνο για  κάθε επαναστάτη.

Η δολοφονία- αληθινό γεγονός της ταινίας, αποτελεί επίσης την βάση για την  ιστορία του βιβλίου «Και οι Ιπποπόταμοι Έβρασαν Μέσα στις Δεξαμενές τους», που ο Κέρουακ έγραψε μαζί με τον Μπάροουζ το 1944, ακριβώς τη χρονιά που οι δυο τους προσπάθησαν να καλύψουν τον Καρ, μπλέκοντας για πρώτη φορά με το νόμο. Το βιβλίο εκδόθηκε μόλις το 2008, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Καρ το 2005.

Στην ταινία γίνεται μικρή, πικρή αναφορά στην έπαρση του αμερικανικού λαού κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Επίσης βλέπουμε μια μικρή αλλά σημαντική αναφορά στα άτομα με ψυχώσεις και πως επηρεάζεται η ζωή της οικογένειας των ατόμων αυτών.

Η σκηνοθεσία εκπληκτική, οι διάλογοι ιδανικοί και η μουσική επένδυση παίζει τον δικό της ρόλο ως ένας ακόμα ηθοποιός.

Kill your darlings ένας κανόνας στα μαθήματα δημιουργικής γραφής, μια υπέροχη ταινία. Μην την χάσετε!

Βιβλία του Γκίνσμπεργκ στα ελληνικά: Ημερολόγια εκδόσεις Εστία, Ουρλιαχτό εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, Ουρλιαχτό-Κάντις και άλλα ποιήματα εκδόσεις Άγρα, Οι Επιστολές του Γιάχε εκδόσεις Απόπειρα, Πλουτώνια Ωδή και άλλα ποιήματα εκδόσεις Απόπειρα, Ποιήματα εκδόσεις Συνέχεια κ.α.

«Αγάπη που συσσωρεύεται

εντέλει μπαγιατεύει

το μόνο πράγμα που έχουμε

είναι αυτό που παρέχουμε.»

Λούις Γκίνσμπεργκ

Θα σας αφήσω με τις αγαπημένες μου ατάκες από την ταινία:

«Δεν μπορεί να υπάρξει δημιουργία πριν από την μίμηση»

«Ας εφεύρουμε νέες λέξεις»

                            Χαμογελάτε φαρδιά και αναπνεύστε βαθιά!

                                               Ανθό

An Angel at My Table (1999)- κριτική της Ανθό

Καλό φθινόπωρο!

Ελπίζω να απολαύσατε κάποια ταινία σε ένα όμορφο θερινό σινεμά· αν όχι προλαβαίνετε ακόμα αφού το καλοκαίρι καλά κρατεί.

Πίσω στον χρόνο θα ταξιδέψουμε με την ταινία του Σεπτεμβρίου. Η ταινία γυρίστηκε το 1999 και βασίζεται σε αυτοβιογραφία της συγγραφέως Τζάνετ Φρέημ  1924-2004.

An Angel at My Table

Σκηνοθέτης: Τζέιν Κάμπιον.

Ηθοποιοί: Κέρι Φοξ-Αλέξια Κίο- Κάρεν Φέργκιου (Τζάνετ Φρέημ), Κέβιν Γουίλσον (πατέρας της  Τζάνετ Φρέημ), Ίρις Τσυρν (μητέρα  της Τζάνετ Φρέημ).

Η αληθινή ιστορία της συγγραφέως Τζάνετ Φρέιμ που γεννήθηκε το 1924 στη Νέα Ζηλανδία. Στην ταινία παρακολουθούμε τη ζωή της συγγραφέως από την παιδική της ηλικία. Η Τζάνετ Φρέημ είναι η μικρή κόρη μιας πολύτεκνης οικογένειας που ζει στην επαρχία της Νέας Ζηλανδίας. Η ζωή της κάθε άλλο παρά εύκολη εκείνη την εποχή. Η καλλιτεχνική της φύση δημιουργεί δυσκολία στις σχέσεις με τους άλλους που δεν αδυνατούν να την κατανοήσουν. Η ειλικρίνεια, η ευθύτητα και η ευαισθησία της αιφνιδιάζει τους πάντες.  Έτσι η μοναχικότητα και η μελαγχολία είναι μονόδρομος για την Τζάνετ. Την εποχή εκείνη στην κοινωνία που ζει όλα αυτά ερμηνεύονται ως ψυχική νόσος, σχιζοφρένεια.

Έγκλειστη για 6 χρόνια σε ψυχιατρικό ίδρυμα  έχει υποστεί πολλά ηλεκτροσόκ σαν θεραπεία. Η γραφή είναι η μόνη διέξοδος για την ψυχή και το μυαλό της, την γλιτώνει από  μια λοβοτομή. Ένα λογοτεχνικό βραβείο που θα λάβει κατά την διάρκεια της νοσηλείας της και πρέπει να παραλάβει, ευτυχώς, αναβάλει την επέμβαση.

Βγαίνοντας από το ίδρυμα μένει στην αρχή με την αδελφή της και στη συνέχεια με έναν φίλο ζωγράφο που την φιλοξενεί σε ένα σπίτι στην εξοχή, προσφέροντας της ένα ιδανικό περιβάλλον να εκφραστεί και να γράψει απελευθερωμένη απ’ όλους και όλα. Η αναγνώριση και η επιτυχία δεν αργεί να έρθει και την οδηγούν στο Λονδίνο. Έτσι για πρώτη φορά παίρνει συναισθηματικά δυνατή  κάνει αυτό που είναι όλη της η ζωή. Στο Λονδίνο ζει ένα μικρό διάστημα και συναναστρέφεται με διάφορους καλλιτέχνες· τελικά αναχωρεί για την Ισπανία θεωρώντας πω η ζωή εκεί θα είναι πιο εύκολη. Πράγματι βρίσκει έναν αληθινά μικρό παράδεισο. Εκεί γνωρίζει τον έρωτα για πρώτη φορά και απολαμβάνει όμορφες πρωτόγνωρες στιγμές. Το καλοκαίρι τελειώνει και έρωτας της επιστρέφει στον τόπο του. Πληγωμένη και με κατάθλιψη επιστρέφει  στο Λονδίνο.

Η ετικέτα της σχιζοφρένειας δεν της επιτρέπει να βρει δουλειά. Αγανακτισμένη θέλοντας να μάθει τι ακριβώς της συμβαίνει, γίνεται εθελόντρια ασθενής σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα νοσοκομείου. Μια μεγάλη έκπληξη την περιμένει εκεί. Δεν έπασχε ποτέ από σχιζοφρένεια και η νευρικότητα που την συνοδεύει σε όλη τη ζωή της, καθώς και οι έντονες συναισθηματικές εκδηλώσεις φόβου οφείλονται πιθανότατα στις θεραπείες για την σχιζοφρένεια.

Επιτέλους «βρίσκει» τον εαυτό της! Ο θάνατος του πατέρα της γίνεται αιτία για να επιστρέψει στην γενέτειρά της. Το τέλος της ταινίας αφήνει μια έντονη αίσθηση αισιοδοξίας.

Η ανάλγητη κοινωνική συμπεριφορά στους ψυχικά ασθενείς τότε και τώρα με αφήνει άναυδη κάθε φορά και με πονάει. Πως θα αντιδρούσατε αν ένας άνθρωπος στεκόταν μπροστά σας και έλεγε «έχω σχιζοφρένεια»;

Η συγγραφέας έφυγε από την ζωή στα 80 της, από οξεία λευχαιμία. «Φημισμένη για την ταπεινότητά της, είχε μια υπέροχη προσωπικότητα με φοβερή αίσθηση του χιούμορ και γενναιοδωρία πνεύματος» ανέφερε σε ανακοίνωσή της η πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας, Έλεν Κλαρκ, αποδίδοντας φόρο τιμής στη Φρέιμ.

Συνολικά η Φρέημ έγραψε έντεκα μυθιστορήματα, πέντε συλλογές διηγημάτων, μια ποιητική συλλογή και την αυτοβιογραφία της. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Νέας Ζηλανδίας και έφερε τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Σας αφήνω με την αγαπημένη μου φράση από την ταινία:

«Ένιωσα σαν όλες οι λύπες που είχα νιώσει ποτέ να αναδύονται από μέσα μου»

 Χαμογελάτε πλατιά και αναπνεύστε βαθιά

Ανθό

Goodbye Christopher Robin (2017) - κριτική της Ανθό

Σκηνοθεσία: Σάιμον Κέρτις

Ηθοποιοί: Ντόναλ Γκλίσον (Άλαν. Α. Μίλν),  Μάργκο Ρόμπι (Δάφνη), Κέλι Μακντόναλντ (Όλιβ), Γουίλ Τίλστον (Κρίστοφερ Ρόμπιν).

Η ταινία εξιστορεί την αληθινή ιστορία πίσω από την δημιουργία του αγαπημένου μας ήρωα Winnie the Pooh, το πασίγνωστο Γουίνι το Αρκουδάκι.

Η ταινία διαδραματίζεται στο Σάσεξ μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αμέσως μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο συγγραφέας Άλαν. Α. Μίλν επιστρέφει  στο σπίτι του εμφανώς επηρεασμένος και τραυματισμένος ψυχικά από την αγριότητα του πολέμου. Δεν μπορεί να προχωρήσει σε νέο συγγραφικό έργο· σκέφτεται διαρκώς τον πόλεμο. Εν τω μεταξύ έρχεται η γέννηση του γιού του. Η γυναίκα του θυμωμένη που έκανε αγόρι, αρνείται να φωνάζει το παιδί με το όνομά του Κρίστοφερ Ρόμπιν και το φωνάζει Μπίλι Μουν. Ο Κρίστοφερ μεγαλώνει με δύο γονείς που λείπουν διαρκώς και μία υπέροχη νταντά την Όλιβ, που τη φωνάζει Νου. Η διασκέδαση, τα ταξίδια και το Λονδίνο δεν είναι ικανά να διώξουν από το μυαλό του συγγραφέα τα γεγονότα του πολέμου και αποφασίζει να μετακομίσει στην εξοχή του Σάσεξ προκειμένου να είναι ήρεμος και να εμπνευστεί  συγγραφικά. Μετά από ένα καυγά η γυναίκα του επιστρέφει στο Λονδίνο. Σχεδόν ταυτόχρονα φεύγει και η νταντά από το σπίτι λόγω σοβαρού οικογενειακού προβλήματος. Ο Μπίλι Μουν πέφτει σε κατάθλιψη λόγω της απουσίας της νταντάς του και τότε δημιουργείται για πρώτη φορά, μια σχέση συμπάθειας και απόμακρης αγάπης ανάμεσα σε πατέρα και γιό. Ο Άλαν γνωρίζει τον μαγικό κόσμο που έχει φτιάξει ο Μπίλι με τα λούτρινα ζωάκια του και γράφει το πρώτο του ποίημα με πρωταγωνιστές τον γιο του και την παρέα του. Έτσι γεννιέται μια σειρά βιβλίων που γίνεται παγκόσμια επιτυχία. Η γυναίκα του Άλαν επιστρέφει στην αρχή της επιτυχίας. Δυστυχώς όμως επιστρέφει σαν μάνατζερ και όχι σαν μητέρα. Ο Κρίστοφερ γίνεται ένα παιδί δυστυχισμένο και η μόνη που το γνωρίζει αυτό είναι η νταντά του. Όταν η γκουβερνάντα παντρεύεται και φεύγει από το σπίτι τότε ο Άλαν ανακαλύπτει το υπερφορτωμένο πρόγραμμα του γιου του με συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις κλ.π. Έτσι σταματάει να γράφει για πάντα για τον Κρίστοφερ, τον Γουίνι και την παρέα του. Αυτό όμως δεν κάνει τον Κρίστοφερ ευτυχισμένο αφού αμέσως μετά το καλό ο Άλαν κάνει κάτι “κακό” ξανά για το παιδί του. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αρχίζει και… η συνέχεια στην οθόνη σας.

Μια ταινία που τόλμησε να μιλήσει για τον πόνο που προκάλεσε η γέννηση των αγαπημένων ηρώων του Δάσους των Γαλάζιων Ονείρων, σε ένα παιδί. Μας δείχνει πως ο Γουίνυ, ο Γκαρής, ο Τίγρης και ο Ρω είναι δημιουργήματα μιας διαταραγμένης, λόγω του πολέμου, προσωπικότητας. Την ονομάζω τόλμημα επειδή η ιστορία που διαπραγματεύεται είναι πολύ ιδιαίτερη και η διαχείριση σίγουρα ήταν δύσκολη. Ωστόσο είναι μια καταπληκτική, ισορροπημένη, τρυφερή ταινία, που αξίζει να την δεις λεπτό προς λεπτό, από την αρχή έως το τέλος.

Ο μικρός Γουίλ Τίλστον στον ρόλο του Κρίστοφερ Ρόμπιν δίνει μαθήματα υποκριτικής αφήνοντας τους θεατές άφωνους. Η παρουσία του πατέρα Ντόμναλ Γκλήσον, πολύ καλή στον ρόλο του ψυχικά διαταραγμένου συγγραφέα και εκπληκτική στον ρόλο του καταθλιπτικού πατέρα. Μια γυναίκα πανέμορφη, υπερρεαλίστρια και ψυχρή ως μάνα και όχι μόνο,  η Μάργκοτ Ρόμπι. Η υπέροχη γκουβερνάντα που έχει μια μητρική, τρυφερή και σφιχτή «για πάντα» αγκαλιά από την Κέλλυ Μακντόναλντ. Η ταινία έχει μοναδική ατμόσφαιρα σε όλες της τις σκηνές.

Μια βιογραφία του Αλαν. Α. Μίλν, που σε κάνει να νιώσεις άπειρα συναισθήματα. Πόνο, θυμό, αγάπη, οργή, τρυφερότητα, λύπη, θαυμασμό λίγα από αυτά. Είναι δυνατόν κάτι που προκαλεί πολύ πόνο να δίνει μεγάλη χαρά; Πως το «ξεπούλημα» μιας παιδικής ψυχής να γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία;

Σας αφήνω όπως πάντα με την αγαπημένη μου φράση από την ταινία:

« Ο άνθρωπος πρέπει να κάνει αυτά που αγαπάει μ’ αυτούς που αγαπάει γιατί ποτέ δεν ξέρει τι θα συμβεί μετά»

                 

Χαμογελάτε φαρδιά και αναπνεύστε βαθιά.

             

Ανθό