Κριτική της τηλεοπτικής anime σειράς DEATH NOTE από τον Γιώργο Γαβριηλίδη

DEATH NOTE

Αν θα έπρεπε να γράψω αυτή την κριτική με μία πρόταση, αυτή θα ήταν απλά "Το Death Note είναι ένα φαινόμενο". Η ιστορία του ενέπνευσε άλλους δημιουργούς να γράψουν με παρόμοιο τρόπο κι ακολούθησαν και ταινίες που αφορούσαν την ίδια ιστορία, Ιαπωνικής και Αμερικάνικης παραγωγής.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι. Το Death Note είναι μια σειρά anime 37 εικοσάλεπτων επεισοδίων. Για πολλούς, η λέξη anime και μόνο, θα ήταν αρκετή για να σταματήσουν να διαβάζουν αυτή την κριτική, καθώς το πρώτο που θα σκεφτούν είναι "κινούμενα σχέδια". Οι πιο ανοιχτόμυαλοι, όμως, που θα θελήσουν να την δουν, θα έχουν μια εμπειρία που θα την εκτιμήσουν. 

Η πλοκή, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, έχει ως εξής. Ιδιοφυής μαθητής λυκείου (Yagami Light), βρίσκει ένα τετράδιο με το οποίο μπορείς να σκοτώσεις οποιονδήποτε, αρκεί να γράψεις το όνομά του σε αυτό. Έτσι, αποφασίζει να καταπολεμήσει το έγκλημα, δολοφονώντας άτομα του υποκόσμου. Από την άλλη μεριά, υπάρχει ένας εξίσου ιδιοφυής ντετέκτιβ (L) που προσπαθεί να τον ανακαλύψει και να τον συλλάβει, καθώς θεωρεί τον ίδιο τον Light εγκληματία για τις πράξεις του. Έτσι, ουσιαστικά, η σειρά είναι μια μάχη ευφυίας μεταξύ των δύο χαρακτήρων, καθώς και ο Light προσπαθεί να μάθει το όνομα του L για να τον σκοτώσει. 

Τους δύο κεντρικούς ήρωες πλαισιώνουν πολλοί ακόμα αξιόλογοι χαρακτήρες, με πιο βασικό από όλους, τον Ryuk, τον άγγελο του θανάτου, που συντροφεύει τον Light και μας προσφέρει άφθονες στιγμές γέλιου, αλλά και, μερικές φορές, τρόμου.  

Η σειρά, γενικά, κινείται σε γκρίζες ζώνες και πολλές φορές κριτικάρει την νοοτροπία της ανθρώπινης κοινωνίας και την υποκρισία της. Επίσης, μας επιτρέπει να μπούμε στο μυαλό και των δύο χαρακτήρων και να μάθουμε τον τρόπο που σκέφτονται, τις ιδέες τους και τα συναισθήματά τους, βοηθώντας μας έτσι, να ταυτιστούμε μαζί τους και να αντιληφθούμε καλύτερα τις πράξεις τους.

Ο σχεδιασμός είναι πολύ ρεαλιστικός και η επιλογή της μουσικής, που θυμίζει εκκλησιαστική χορωδία, είναι απόλυτα ταιριαστή δημιουργώντας επιβλητική ατμόσφαιρα στις σκηνές όπου ακούγεται. Οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες, κάνουν εξαιρετική δουλειά, αν και θα πρότεινα να το δείτε στα Ιαπωνικά, για να αποφύγετε κάποιες υπερβολές στην μεταγλωτισμένη βερσιόν στα Αγγλικά που μπορεί να σας βγάλουν εκτός κλίματος, όπως ο υπερβολικά δραματικός τρόπος για να φας ένα πατατάκι, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.

I' ll take a potato chip and eat it!

                                        

Πέρα από όλα αυτά, σίγουρα η σειρά έχει και τα ελαττώματά της. Υπάρχουν κάποια σημεία που η δράση "κάνει κοιλιά" και ίσως τραβάει λίγο παραπάνω από όσο χρειαζόταν. Επίσης, υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο σημείο που, κατά την γνώμη μου, δεν λύθηκε αρκετά πειστικά ή τουλάχιστον όχι ανάλογα με το επίπεδο της σειράς.  Ακόμα κι έτσι όμως, η γενικότερη ποιότητα της σειράς, υπερκαλύπτει τα οποιαδήποτε "λάθη". Την συνιστώ ανεπιφύλακτα σε οποιοδήποτε, ακόμα κι αν δεν έχει ξαναδεί ποτέ στη ζωή του anime. 

Fanmade trailer

Γιώργος Γαβριηλίδης

Συγγραφέας

Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ ΤΗΣ ΣΑΝΤΑ

     

ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ; ΘΡΗΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ;ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ;

Η σφαγή των νηπίων αποτελεί ένα από τα πιο τρομακτικά αν όχι το πιο τρομακτικό γεγονός που έζησαν οι Έλληνες του Πόντου και η ανθρωπότητα σε  περιόδους πολέμου παγκόσμια. 

Τραγικές μάνες αναγκάστηκαν να θυσιάσουν τον λόγο της ύπαρξης τους ως μάνες, τα ίδια τα μικρά τους, για να σωθεί ο υπόλοιπος πληθυσμός.

Εγκλωβισμένοι και περικυκλωμένοι από τους Τούρκους στο δάσος Βαϊβάτερε, για να κρυφτούν μπήκαν σε μια βαθιά σπηλιά. Τα πυρομαχικά τους λίγα. Σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούν να κινηθούν όσο ήταν ακόμα νύχτα. Αλίμονο! Το κλάμα των μωρών, τους πρόδιδε. Η επιλογή μονόδρομος μάλλον. Ή θα τους σκότωναν όλους ή το αδιανόητο. Με τη θυσία των μωρών θα γλίτωναν οι πολλοί.

Μπορεί κανείς να ακούσει τους χτύπους  της καρδιάς των μανάδων; Μπορεί ανθρώπινος νους να ζήσει νοερά τη νύχτα εκείνη; Μπορεί  κανείς να βάλει στη θέση τους τον εαυτό του; Μπορεί κανείς να νιώσει τα συναισθήματά τους;  Μπορεί κανείς να κρίνει; ΟΧΙ!

Ό που και να τοποθετήσει κάποιος  τον εαυτό του στις σκέψεις του, εκείνη τη νύχτα, η απόφαση είναι αδύνατη. Ένα είναι σίγουρο πως η βαρβαρότητα του πολέμου, η αγριότητα, ο παραλογισμός, ο φόβος, ο τρόμος είναι λέξεις αδύναμες  να περιγράψουν τη νύχτα εκείνη.

Αντίστοιχες  μαρτυρίες υπάρχουν και για  άλλες περιοχές με μεγαλύτερα παιδιά όπου η άλλη  επιλογή ήταν αυτή του θανάτου, από το να πέσουν στα χέρια των Τούρκων, που θα βιαζόταν πολλαπλά μέχρι να ξεψυχήσουν. γινόταν δύσβατος μονόδρομος που έπρεπε οι δόλιες οι μάνες να τον περάσουν ολομόναχες αλλά και να τον πληρώσουν με αβάσταχτο πένθος για την υπόλοιπη ζωή τους.

Θα κλείσω  την ευχή των Μικρασιατών –Ποντίων προγόνων μου:

«Να μην δώσει ο Θεός στον άνθρωπο όσα μπορεί ν’ αντέξει».

Χαμογελάτε φαρδιά και αναπνεύστε βαθιά

Ανθό

Η Ελένη Νυμφοπούλου-Παυλίδου περιγράφει μια από τις ατέλειωτες τραγικές νύχτες   της Γενοκτονίας των Ποντίων, με τη βοήθεια  του οπλαρχηγού Ευκλείδη Κουρτίδη. Η αφήγηση από τον Τάκη Βαμβακίδη, μουσική του Δημήτρη Πιπερίδη, για τα νήπια της Σάντας.

                    

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...

Σήμερα κρεμάται επί ξύλου η αθωότητα. 

Σήμερα καρφώνουν τις παλάμες της αγάπης και χύνουν το αίμα της. 

Σήμερα περιφρονούν και σκοτώνουν τη δικαιοσύνη. 

Σήμερα, θρηνούμε για την καλοσύνη που σταυρώνεται και για την ανθρωπιά μας που ταπεινώνεται κάθε φορά που ένας από μας φέρεται σαν κτήνος.

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Σήμερα βρίσκεται κρεμασμένος με καρφιά πάνω στο ξύλο του σταυρού Αυτός, που κρέμασε μέσα στα νερά των ωκεανών τη γη.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς.
Στεφάνι από αγκάθια τοποθετείται περιφρονητικά πάνω στο κεφάλι Αυτού, που είναι ο πραγματικός Βασιλιάς των αγγέλων.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ντύνουν με ψεύτικη πορφύρα Αυτόν που σκεπάζει και κλείνει με τα σύννεφα τον ουρανό.
Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Καταδέχθηκε να υποφέρει ράπισμα από τον άνθρωπο Αυτός που με το βάπτισμά Του στον Ιορδάνη ελευθέρωσε τον Άνθρωπο.
Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.
Απλώθηκε πάνω στο σταυρό με τα καρφιά, ώστε να είναι ακίνητος, ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.
Κεντήθηκε στην πλευρά ο Υιός της Παρθένου."

Καλή Ανάσταση σε όλους μας

Σοφία Κορωνίδου

Συγγραφέας

Αυτό το Δεκέμβρη γινόμαστε η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ

Στο facebook σήμερα είδα την παρακάτω ανακοίνωση από την αγαπημένη  μου φίλη Δώρα Παπαντωνιάδου, νοσηλεύτρια σε Αντικαρκινικό-Ογκολογικό Νοσοκομείο.:

"Στις 13 Δεκέμβρη,συλλέγουμε βιβλία που θα δωριστούν στους καρκινοπαθείς που δίνουν τον αγώνα τους... Ας στείλουμε όλοι μας ένα βιβλίο με μια μοναδική αφιέρωση που θα ζεστάνει την ψυχή και θα αναζωπυρώσει την ελπίδα αυτών των μαχητών... Το win cancer δίνει τον δικό του αγώνα ...ας γίνουμε η αιτία του καλού."


Πόσο πιο όμορφη και μεστή νοήματος κουβέντα από αυτή;  Ας γίνουμε λοιπόν Η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ.


Αυτό το Δεκέμβρη, τον μήνα των Χριστουγέννων, στέλνουμε βιβλία με αφιέρωση στην κυρία Πίστη Κρυσταλλίδου στην διεύθυνση που αναφέρεται στο φάκελο της φωτογραφίας. Ας στείλουμε όλοι την αγάπη μας και ένα μήνυμα κουράγιου στους συνανθρώπους μας που παλεύουν με έναν από τους χειρότερους δαίμονες του καιρού μας.  

Σοφία Κορωνίδου

Συγγραφέας

περισσότερα για το win cancer εδώ: http://wincancer.gr/

100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ… της Ανθό

                                              

Είχα την τύχη να είμαι ζωντανή και φέτος τέτοια μέρα, και να παραβρεθώ στην πορεία προς το τουρκικό προξενείο. Πλήθος κόσμου, νέων, λιγότερο νέων και παιδιών έκαναν την Αγίου Δημητρίου να σείεται στο άκουσμα: «ΖΟΥΜΕ, ΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΤΙΜΟΥΜΕ». Η συγκίνηση μεγάλη, ιδιαίτερα για εμάς τους απόγονους των Ελλήνων προσφύγων, που εκτός από Ελληνική Ιστορία, η γενοκτονία, η σφαγή, η καταστροφή  ήταν στα παραμύθια που ακούγαμε παιδάκια από τις γιαγιάδες και τις προγιαγιάδες μας. Τους προπαππούδες και τους παππούδες μας τους είχαν σφάξει.

Πιο μεγάλη όμως είναι η θλίψη μου! Δύο κυρίες «τσατόγριες» όπως θα έλεγε η άλλη, η Σμυρνιά γιαγιά μου, με ρώτησαν πότε θα τελειώσει επειδή ήθελαν να πάρουν λεωφορείο. Είχαν κουραστεί από την Κυριακάτικη βόλτα τους. Το «τσατόγρια» αν και ποτέ δεν μου το εξήγησε η γιαγιά είναι τίτλος που μπορείς να αποκτήσεις  μεγαλώνοντας, λόγω συμπεριφοράς. Όχι! Δεν τον δικαιούται κανείς λόγω ηλικίας! Τον κερδίζεις με τον τρόπο σου!

Μένοντας αποσβολωμένη από την ερώτηση και πριν προλάβω να απαντήσω μου λέει η μία: «Aμάν πιά! Τρεις την ώρα να βγαίνουν στους δρόμους και να μας ταλαιπωρούν!»

«Γεροντική άνοια.» ευχήθηκα και της απάντησα: «Ξέρετε, δεν είναι πορεία για τις συντάξεις, ούτε για την παιδεία. Είναι τα 100 χρόνια μνήμης για την Γενοκτονία των Ποντίων.»

«Ναι βέβαια. Έχει άλλη βαρύτητα.» μου απαντάει. Η πλατινέ (καθόλου ρατσιστικό το σχόλιο για το χρώμα! Προσδιορισμός ηλικίας είναι φίλοι μου! Ενημερωτικά σιγά σιγά ξεκίνησα κι εγώ την καριέρα μου προς την πλατίνα) φίλη της όμως εξακολουθεί εκνευρισμένα και μου λέει: «Ε και; 100 χρόνια πριν; Μια βόλτα κάναμε και μας την έβγαλαν από τη μύτη!»

«Ξέρετε, το ’74 στην Κύπρο το ίδιο έγινε, επειδή κάποιοι έκαναν τη βόλτα τους. Ούτε και τότε είχατε γεννηθεί;» απάντησα και χώθηκα πιο μέσα στην πορεία.

Την καλύτερη ανάμνηση από την σημερινή ημέρα θα την έχω από την ασφάλεια που παρέχεται στους πολίτες. Αφού τελείωσε η πορεία, για να πάω στο σπίτι μου έπρεπε να πάω μέσω Αθήνας. Αστακός η περιοχή γύρω από το τουρκικό προξενείο. Την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων νιώθω περήφανη για την ασφάλεια της πόλης μας! Κανένας υπάλληλος του τουρκικού προξενείου δεν κινδύνεψε από μένα!

                                                   

     Χαμογελάτε φαρδιά και αναπνεύστε βαθιά!

      Και του χρόνου να:

      ΖΟΥΜΕ ΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΤΙΜΟΥΜΕ!

 Ανθό

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ - της Σοφίας Κορωνίδου

Παππού,


Ήταν κι η δισέγγονη σου σήμερα, εκεί.  Στην εκδήλωση μνήμης στη Θεσσαλονίκη.  Με χιλιάδες άλλο κόσμο.  Μας είδες;

Και στην Πορεία Ειρήνης, 100 χρόνια μετά τις Πορείες Θανάτου, παππού. Κι ήταν χαρούμενη και γελούσε.  Άκουγε τη λύρα και χόρευε.

 

Ήταν εκεί.

Κι ας μην καταλαβαίνει, ακόμα, γιατί ο παππούς της βουρκώνει όταν ακούει ποντιακά.

Ήταν εκεί.

Κι ας είναι πολύ μικρή για να ξέρει, πως η προγιαγιά της, μικρό κοριτσάκι ακόμα, ήταν η μόνη που γλύτωσε από τις πορείες του θανάτου.  Η μόνη από όλη της την οικογένεια.

Ήταν εκεί.

Κι ας μην ξέρει, ακόμα, πως ο προπάππος της ήταν αντάρτης στα βουνά της Κερασούντας.  Και πως την πρώτη του γυναίκα την έκλεισαν οι Τούρκοι σε έναν χριστιανικό ναό και μαζί με άλλα γυναικόπαιδα τους έβαλαν φωτιά και τους έκαψαν ζωντανούς.

Ήταν εκεί.

Κι ας μην καταλάβαινε τι έλεγαν όλοι αυτοί οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι. Κι ας μην ξέρει να διαβάζει τι γράφουν τα πανώ και τα λάβαρα.

Ήταν εκεί, παππού, μαζί μου.  Και μαζί με το γιο σου και τον εγγονό σου.

Και μια μέρα, παππού, όταν μεγαλώσει αρκετά, θα της τα πω όλα.  Θα της πω για σένα και πόσο λεβέντης ήσουνα.  Και τότε κι αυτή, θα νιώσει περήφανη για το αίμα της.  Ίσως το ίδιο περήφανη με μένα, παππού.

Είμαστε οι απόγονοι όλων αυτών που δεν εξολόθρευσε ο Μουσταφά Κεμάλ.  Ένας αιώνας μετά κι είμαστε ακόμα εδώ. 

Ο ΠΟΝΤΟΣ ΖΕΙ.

Σοφία Κορωνίδου

Συγγραφέας

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ: Πού ταξιδεύεις χωρίς εμένα; της Σοφίας Κορωνίδου

Πού ταξιδεύεις χωρίς εμένα;

Τι σκέφτεσαι και τι σε τρομάζει τις νύχτες;

Ξεχνάς τα κλειδιά σου

Το μάτι ανοιχτό

Ξεχνάς τι μέρα είναι

Αν είναι βράδυ ή πρωί

Μπερδεύεις τα όνειρα σου

Με το τώρα και το χθες

Κι εγώ σε ακούω, σε αγγίζω, σε μυρίζω και σε σφίγγω στην αγκαλιά μου

Σου κρατώ το χέρι και σε νιώθω να φεύγεις μέρα με τη μέρα μακριά μου

Μαμά μου, ακόμα κι αν ξεχάσεις μια μέρα τ’ όνομα μου

Μη, σε παρακαλώ, μη… μην ξεχάσεις το πόσο μ’ αγαπάς.

copyright © Σοφία Κορωνίδου

Συγγραφέας

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΓΙΑΝΝΑ της Σταυρούλας Δεληντζόγλου

Γιάννα…

γιατί για μένα αυτό το όνομα σημαίνει μάνα!

Σε έχω μάνα και είσαι η μεγαλύτερη ευλογία στη ζωή μου.

Το πιο σημαντικό δώρο που μου χαρίστηκε γενναιόδωρα από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής μου.

Κάθε μέρα που μεγαλώνω συνειδητοποιώ, πως δεν είναι δεδομένο, όλα τα παιδιά να έχουν αυτή την σπάνια τύχη, να ‘χουν μια μητέρα σαν και σένα.

Ο Θεός έστειλε εσένα στη ζωή μου, σαν το πιο πιστό του άγγελο να με αγαπάς, να με φροντίζεις, να με στηρίζεις και να μου δίνεις δύναμη, ελπίδα και φως, όταν η μαυρίλα και η κακία του κόσμου επιχειρεί να με περικυκλώσει.

Η παρουσία σου πάντα διακριτική.

Η  συμβουλή σου πολύτιμη και πάντα εφόσον σου έχει ζητηθεί.

Είσαι εκεί ακόμη και όταν σε διώχνω, λέγοντας ότι δε σε έχω ανάγκη.

Και όταν σε στεναχωρώ με τα καμώματά μου, με μια άφεση αμαρτιών στα χείλη.

Η αγκαλιά σου το πιο παραμυθένιο καταφύγιο, με απίστευτη θέρμη και ατέλειωτη στοργή.

Το φιλί σου μέλι έρχεται να εξαλείψει την πίκρα της ζωής.

Η εικόνα σου ακόμη και αν είσαι καμιά φορά μακριά, αρκεί για να απαλύνει τον πόνο που κρύβω στην καρδιά μου.

Η θύμησή σου και μόνο είναι λόγος, ώστε το πιο φωτεινό μου χαμόγελο,

να κοσμεί το πρόσωπό μου.

Χαίρομαι και μαζί μου χαίρεσαι και συ.

Στεναχωριέμαι και συ πονάς, διότι είμαστε συγκοινωνούντα δοχεία.

Ένα κομμάτι σου έχει μείνει για πάντα σε μένα.

Αναμνήσεις από παιδί μέχρι και τώρα που γεμίζουν τις αποθήκες της καρδιάς μου και μου δίνουν κουράγιο και ενέργεια, όταν αυτά εκλείπουν και η ζωή γίνεται απαιτητική και δύσκολη.

Είσαι η αιτία που τη σκέψη μου καθοδηγεί η αισιοδοξία και η καλή προαίρεση.

Είσαι ο λόγος που η καρδιά μου ξεχειλίζει από αγάπη και καλοσύνη και η ψυχή μου φεγγοβολά σαν το πιο αστραφτερό αστέρι.

Αν δεν ήσουν εσύ δε θα ήξερα πώς να αγαπώ τους ανθρώπους, πώς να συγχωρώ και να αφουγκράζομαι τον πόνο και τις ανάγκες τους, πώς να δίνω ένα κομμάτι από τον εαυτό μου, πώς να βοηθώ όποτε μπορώ χωρίς ανταλλάγματα, γιατί έτσι με έμαθες πως είναι να αγαπάς! Ν’ αγαπάς ανυστερόβουλα , απόλυτα, ολοκληρωτικά, χωρίς φόβο κι επιφύλαξη.

Κλείνω τα μάτια και χαμογελώ όταν αναλογίζομαι ότι υπάρχεις στη ζωή μου.

Η σκέψη κάποια στιγμή να σε χάσω ανυπόφορη και δε ριζώνει στο λογισμό μου.

Θα ήμουν περήφανη για τον εαυτό μου, αν γινόμουν το 1/3 καλή μάνα, όσο στέκεσαι τόσα χρόνια καθημερινά εσύ.

Είσαι για μένα η μάνα μου, η μεγάλη μου αδερφή, η επιστήθια φίλη μου, η ασπίδα μου.

Είσαι για μένα με μια λέξη απλά… το λουλούδι μου!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Δεληντζόγλου Σταυρούλα γεννήθηκε και διαμένει στο ακριτικό Διδυμότειχο. Είναι

Ειδικός προσχολικής αγωγής, δραστηριοτήτων, δημιουργίας και έκφρασης. Από το 2004 ωστόσο προσφέρει τις υπηρεσίες της στον Οργανισμό Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού στο υποκατάστημα Διδυμοτείχου. Το πρώτο της μυθιστόρημα εκδόθηκε το 2016 με τίτλο

‘ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΠΕΤΡΑΔΙΑ’ από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή, ενώ το 2017 το διήγημά της με θεματολογία τον τόπο γέννησής της, συμπεριλήφθηκε στη συλλογή διηγημάτων ‘ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ-ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ’ που εκδόθηκε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο.

Εύθραυστη- της Ιωάννα Χρυσάκη

Είμαι τόσο Αθώα όσο κι εσείς...

Είμαι φυλλοβόλο δέντρο όπως κι εσείς..

Εκπίπτω στην ανωτάτη και την εσχάτη των ποινών

Του μεγαλύτερου ανοσιουργήματος..

Απο φυγή της αγάπης όταν αυτή αρχίζει να πονάει..

Πείτε με φυγόπονη,  ναι Κε Πρόεδρε.. !

Εύθραυστη η καρδιά μου πια...

Εύθραυστο γυαλί που σπάει..

Πρόσεχε μην κοπείς ! το αίμα μ απωθεί..

Αν και κόκκινο στο χρώμα της Αγάπης και του υπέρτατου πάθους...λάθους 

Ποια θα ναι η ετυμηγορία;

Ο χρόνος ξέρει... 

Ιωάννα Γ.Χρυσάκη 
ioanna-hrisaki

(H φωτογραφία από το internet)

ΣΟΦΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

«Δειλός είναι αυτός που δεν μπορεί να δείξει την αγάπη! Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων!»

είπε ο Μαχάτμα

"Δεν έχεις ανάγκη την αγάπη που δε σου προσφέρουν για να ζήσεις!"

"Η αγάπη δε θέλει παρακάλια!"

"Μην ξανακουρελιάσεις την αξιοπρέπεια σου για κανέναν!"

"Τραγούδα ύμνους ελευθερίας και τράβα μπροστά!"

"Δεν είσαι μόνη! Είσαι μονάδα!"

"Πάντα θα είμαστε στο πλάι σου!"

"Θα τα καταφέρεις σε όλα! Στάσου όρθια και το κεφάλι ψηλά!"

είπαν οι αδερφές μου


Κι εγώ μάζεψα την κομματιασμένη καρδιά μου και την συναρμολόγησα από την αρχή. Από τα ραγίσματα της βγαίνει χρυσό φως και ζεσταίνει τον κόσμο. Είναι όμορφη και μου χαμογελάει.


Η ζωή είναι υπέροχη και η αγάπη είναι οξυγόνο.

Σοφία Κορωνίδου 

Συγγραφέας

ΑΝΤΩΝΗΣ ΘΑΛΑΣΣΕΛΗΣ - της Ιωάννας Χρυσάκη

Ποιητής του Έρωτα;

Ποιος σας έρχεται στο νου;
Ο μελαγχολικά ρομαντικός Αντώνης Θαλασσέλης!
Μιλάει το έργο του Αντώνη για τον ίδιο..

Για μια σύντομη γνωριμία μαζί του, παραθέτω εδώ τη μικρή του αναφορά- αφιέρωση στην Ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ:
......................................................................................
~Η συνάντησή μου με την Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ έγινε με αφορμή το βιβλίο που γράφω με πιθανό τίτλο «Αναζητώντας τη φλέβα της ποίησης».

Η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ είναι από τις μεγαλύτερες εν ζωή ποιήτριες με πάρα πολλές ποιητικές συλλογές, μεταφράσεις, διακρίσεις και βραβεία.
Από την πρώτη στιγμή που συναπαντηθήκαμε μία συμπάθεια άρχισε μεταξύ μας, ήταν πολύ γλυκιά και συμπαθέστατη, μετά από πολλές συζητήσεις περί ποίησης και απαγγελίες που κάναμε των ποιημάτων μας μεταξύ μας και για την τιμή που μου έκανε να με δεχτεί και να μιλήσει μαζί μου αποφάσισα να τις γράψω ένα ποίημα αφιερωμένο σε εκείνη.
Όταν το έδωσα να το διαβάσει τις άρεσε πολύ και ενθουσιάστηκε. Αφού πέρασε η ώρα σηκώθηκα να φύγω με ρώτησε που θα το δημοσιεύσω και της απαντώ πουθενά απλά το έγραψα για σένα και στο χαρίζω.
Θέλω να το δημοσιεύσεις μου λέει και τις απαντώ ότι δεν θέλω γιατί θα νομίζουν ότι θέλω να το εκμεταλλευτώ. Την είδα να Θυμώνει και μου είπε επιτακτικά θέλω να το δημοσιεύσεις και γράφει πάνω στο χαρτί που ήταν το ποίημα την επιθυμία της για δημοσίευση όπως θα την διαβάσετε φωτοτυπημένη στην παρακάτω φωτογραφία

Σήμερα μετά από σκέψη πολλών ημερών τηρώ την υπόσχεση μου σαν ένα πολύ μικρό δείγμα σεβασμού για την τεράστια προσφορά της στα Ελληνικά γράμματα. Παρακάτω το ποίημα.

ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ ΡΟΥΚ


Τ’ ακροδάχτυλά σου
υψωμένα στο λιόγερμα της νιότης,
γη διψασμένη, αθάνατο νερό αναζητάς.


Φλόγες σιγοκαίνε στα μάτια σου,
στου φεγγαριού την προσμονή
τραγουδάς για της ζωής το ερωτικό κιτάπι .


Τις λέξεις χάδια τις κερνάς,
κρασί γλυκό, να τις μεθύσεις
κι ακροβατούν τα λόγια σου
σ’ ίσκιους σιωπής φευγάτους


Της μοναξιάς ξημέρωμα η καλημέρα σου παρέα
λόγια γλυκά στα χείλη σου την άνοιξη προσμένουν.


Του έρωτα ιέρεια, φτερά αγγέλου βάζεις.
Πλάθεις τους ήλιους φωτεινούς,
μαβιά τα δειλινά όνειρα σαν σκαρώνεις .


Στήνω καρτέρι στο κοχύλι της αγάπης
ν’ αφουγκραστώ τα λόγια σου
μες των ματιών σου το σεργιάνι.


Είναι ο Θεός που σ’ έπλασε με μείγμα από λέξεις
και τη μορφή σου σκάλισε στης ποίησης το κάδρο.
Αντώνης Θαλασσέλης~
...................................................................................

Ρομαντισμός, έρωτας, αγάπη, προδοσία, λήθη, αναμνήσεις όλα με άρωμα από μια αλλοτινή εποχή..Τότε που οι κύριοι συνόδευαν ευγενικά τις κυρίες και ως το σπίτι, έκαναν χειροφίλημα, κανταδες και πρόσφεραν ένα ή μια ανθοδέσμη λουλούδια.
Η ποίηση του Αντώνη, καθώς και η χροιά της φωνής του έχουν μια νοσταλγική διάθεση για εκείνη την ερωτική, ρομαντική εποχή..
Υπήρχε άλλος αέρας καλαισθησίας. Υπήρχε πόνος βέβαια, πάντα υπήρχε, αλλά γίνονταν τραγούδι μοιρασμένο σε δεκάδες στόματα στις γειτονιές και μέσα στις αυλές με τις γλάστρες σγουρών βασιλικών, αγιόκλημα κ νυχτολούλουδων..
Ω, σε συνεπαίρνει εκείνη η εποχή..συμφωνείς Αντώνη ;
Θα ΄θελα να ζούσαμε τότε, να καθόμασταν μαζί σ΄ ένα τραπέζι με ξύλινες καρεκλίτσες μ΄ ένα γαλάζιο-λευκό τραπεζομάντηλο και ουζάκι, παρέα με τα παιδιά της γειτονιάς και να τραγουδάμε μαζί..και οι στίχοι απ΄ τα τραγούδια μας ν΄ αντηχούσαν απ΄ άκρη σ΄ άκρη στη φτωχογειτονιά, να στήνανε χορό οι νέοι και οι νέες γύρω μας..έναν χορό με τους στίχους και τα τραγούδια σου..!
Ξυπνήστε με! Ονειρεύομαι ξύπνια ξανά ! κάθε φορά που διαβάζω ποίηση του Αντώνη. Κάθε φορά που ακούω την αισθαντική φωνή του στο ιντερνετικό ραδιόφωνο Witradio στο "Καλλιτεχνοποιειον ", την εκπομπή, που ζωντανεύει την ποίησή μας.
Σ΄ ευχαριστώ προσωπικά πολύ, γιατι πίστεψες απ την αρχή, όταν έδωσα δείγμα γραφής σε μένα ενώ με συμπεριέλαβες παράλληλα στην εξαίσια ποιητική ομάδα σου, στο "Καλλιτεχνοποιείον ".
Σ΄ ευχαριστούμε όλοι εμείς που δίνεις φωνή στην ποίηση, που δίνεις φωνή στην ψυχική μας κατάθεση.
Καλή συνεχόμενη ανοδική συνέχεια σου εύχομαι από καρδιάς..

Η φίλη σου,
Ιωάννα Γ. Χρυσάκη

Γυναικεία Χειραφέτηση και θηλυκότητα- Ιωάννα Χρυσάκη

Η πολλή χειραφέτηση μας έχει μπερδέψει.. Γίναμε ρομπότ.. Καλά είναι και τα παραμύθια.. ας ξεφύγουμε και λίγο απ τη σκληρή πραγματικότητα..

 Μήπως η Σταχτοπούτα συμβολίζει την αρετή της υπομονής,  καλωσύνης και ανταπόδοσης της καλής της ενέργειας ; .. Εξάλλου, τ όνειρο της ήταν να χορέψει στο παλάτι... 'Αλλο αν ο πρίγκιπας την κυνήγησε... ' Ερωτας κεραυνοβόλος με την πρώτη ματιά...!                          Αισθήματα και ρομαντισμός έννοιες, που σήμερα εκλείπουν... Ζήστε κ λίγο το παραμύθι.. Είναι όμορφο.. 

Θηλυκότητα σημαίνει νιώθω, αφήνομαι κάνοντας κι ένα βήμα πίσω αφήνομαι στην " εξουσία ", πρωτοβουλία του αρσενικού.

Όλα με μέτρο, δυναμισμός και αισθησιασμός, ανεξαρτησία και συναισθηματισμός.

Μόνος και χειραφετημένος κανείς, ούτε στον παράδεισο δεν επιβιώνει.

Ιωάννα Γ. Χρυσάκη - Συγγραφέας

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Όμορφοι μου άνθρωποι,


Υπάρχουν μέρες στη ζωή, πιο ζόρικες από άλλες. Μέρες που ούτε το φως του ήλιου φτάνει να σε ζεστάνει, ούτε τα χαμόγελα των ανθρώπων αγγίζουν την ψυχή σου και ούτε καν η αγάπη των αγγέλων που σε περιστοιχίζουν δεν αρκούν για να κλείσει το ράγισμα της καρδιάς και να σταματήσει να αιμορραγεί.

Και μετά, όταν κουραστείς πια να αυτομαστιγώνεσαι και όταν χορτάσεις θλίψη και σκοτάδι, αρχίζεις και πάλι να ισορροπείς. Άλλες φορές θέλει ένα δυνατό σκούντημα από το σύμπαν, άλλες μια κουβέντα- ράπισμα από κάποιον που σε αγαπά πολύ και του έλειψε το χαμόγελο σου, κι άλλοτε μια μονάχα μικρή στιγμούλα επιφοίτησης.


Χτες το βράδυ είχα μια τέτοια στιγμή.

Ήμουν μαζί με την κόρη μου και καλούς φίλους συγγραφείς από την συγγραφική μου ομάδα σε ένα από τα ωραιότερα καφέ της πόλης. Έξω είχαν ανοίξει οι βρύσες του ουρανού και ο Δίας πετούσε κεραυνούς. Λόγω του ότι δεν είχα που να αφήσω την κόρη μου και έπρεπε να συναντήσω τους φίλους μου την πήρα μαζί μου, οπότε αυτό που κυριαρχούσε στην καρδιά μου ήταν άγχος. Άγχος για το πόση ώρα θα της έπαιρνε να βαρεθεί και να θέλει να φύγουμε. Άγχος για το αν θα συνέχιζε να βρέχει και δεν είχαμε μαζί μας ομπρέλα (και τα παιδιά αρρωσταίνουν τόσο εύκολα). Άγχος γιατί έπρεπε να γράψω μια ιστορία μαζί με τους φίλους μου έχοντας ταυτόχρονα το νου μου μήπως το βλαστάρι μου αποφασίσει να κάνει "ανακαίνιση" στο τραπέζι εμπρός μας. Άγχος για το αν οι περιπέτειες της Πέπα της γουρουνίτσας που η κόρη μου έβλεπε εκείνη τη στιγμή στο κινητό της φίλης μου της Μαρίας ακούγονταν πολύ δυνατά ακυρώνοντας την έμπνευση των φίλων μου.
Κάποια στιγμή και ενώ έγραφα με το δεξί, η κορούλα μου που ήταν αφοσιωμένη στο παιδικό της καρτούν, άπλωσε το χέρι της και μου έπιασε το αριστερό χωρίς να πάρει τα ματάκια της από την οθόνη του κινητού. Κι εκείνη τη στιγμή, εκείνη τη μικρή αθώα στιγμή, όλα μεταμορφώθηκαν. Κοίταξα τη βροχή που ξέπλενε τον κόσμο έξω από το καφέ, τους αγαπημένους φίλους μου που έγραφαν αφοσιωμένοι στα σημειωματάρια τους, πρόσεξα τη μουσική που έπαιζε ένα υπέροχο ισπανικό κομμάτι αγάπης, αφουγκράστηκα τη βαβούρα και τα γέλια των υπόλοιπων ανθρώπων μέσα στο καφέ, συνειδητοποίησα τη ζέστη από το χεράκι της μικρής μου στην παλάμη μου και ένιωσα ανόητη. Η ευτυχία ήταν εκεί. Πλήρης. Ατόφια. Ολοκληρωτική. Ήπια μια γουλιά καφέ και συνέχισα να γράφω.

Χαρείτε όλες τις μικρές στιγμές και πάντοτε #ευτυχείτε 💗

Σοφία Κορωνίδου

Συγγραφέας

Οδυσσέας Ελύτης-Στην απλότητα βρίσκεται η ευτυχία

Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ...
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ...
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.


Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω... μερικές φορές...
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν...